دریانیوز//سلامت کودکان را نمیتوان به وعدههای تکراری سپرد. قرار بود از آبانماه، زنگ توزیع شیر در مدارس به صدا درآید؛ وعدهای که برای بسیاری از دانشآموزان، بهویژه کودکان خانوادههای کمبرخوردار، فراتر از یک برنامه تغذیهای ساده و فرصتی برای دسترسی به یکی از ضروریترین مواد غذایی است. اما حالا که آبانماه به روزهای پایانی خود نزدیک میشود، هنوز خبری از اجرای فراگیر این طرح در مدارس هرمزگان نیست. پرسش روشن است: چرا طرحی با این میزان اهمیت، همچنان در انتظار اجرا مانده است؟شیر در نگاه نخست شاید یک ماده غذایی معمولی به نظر برسد، اما برای دانشآموزی که در خانوادهای گرفتار فقر و تنگنای معیشتی زندگی میکند، همین یک پاکت شیر هم میتواند سهمی مهم در تأمین نیازهای تغذیهای روزانهاش داشته باشد. این واقعیتی است که نمیتوان در سیاستگذاریهای آموزشی و اجتماعی نادیده گرفت؛ بهخصوص در استانی مانند هرمزگان که بخش قابل توجهی از مردم آن با مشکلات اقتصادی و معیشتی دستوپنجه نرم میکنند.آمارهای رسمی، از جمله گزارشهای مرکز پژوهشهای مجلس و مرکز آمار ایران، بارها از وضعیت نامناسب شاخصهای فقروفلاکت، محرومیت و بیکاری در هرمزگان حکایت داشتهاند. در این استان، خانوادههای زیادی در مناطق روستایی، شهرهای کوچک و حاشیه شهرها، برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی با دشواری مواجهاند. وقتی هزینههای زندگی هر روز بیشتر میشود و قیمت مواد غذایی افزایش مییابد، طبیعی است که نخستین قربانی این فشار اقتصادی، اقلامی باشد که خانوادهها ناچارند از سبد خرید خود حذف کنند؛ شیر نیز یکی از همین اقلام است.
در چنین شرایطی، نمیتوان از خانوادهای که برای تأمین نان، اجاره خانه ،درمان ،تحصیل و سایر هزینههای ضروری زندگی با مشکل روبهروست، انتظار داشت همواره مواد غذایی مورد نیاز رشد فرزندش را تهیه کند. نتیجه این وضعیت، افزایش نگرانیها درباره سوءتغذیه و محرومیت غذایی کودکان است؛ کودکانی که نباید تاوان فقر و ناتوانی اقتصادی خانواده خود را با سلامتشان بپردازند.توزیع شیر رایگان در مدارس دقیقاً در همین نقطه اهمیت پیدا میکند. مدرسه فقط محل آموزش خواندن و نوشتن نیست؛ مدرسه باید جایی باشد که بخشی از نابرابریهای اجتماعی جبران شود و کودکان، فارغ از وضعیت اقتصادی خانوادههایشان، فرصت برخورداری از حداقل امکانات رشد و سلامت را داشته باشند. شیر به دلیل برخورداری از کلسیم و پروتئین، میتواند در تأمین نیازهای تغذیهای کودکان و نوجوانان، رشد استخوانها و حفظ سلامت آنان نقش مؤثری داشته باشد. تداوم مصرف شیر و دریافت کلسیم کافی در سنین رشد نیز در شکلگیری و استحکام استخوانها و کاهش خطر مشکلات استخوانی در آینده اهمیت دارد.
از این رو، اجرای طرح توزیع شیر رایگان نباید به یک وعده اداری یا برنامهای مقطعی تبدیل شود. این طرح باید بهعنوان بخشی از سیاست حمایت از سلامت دانشآموزان دنبال شود؛ سیاستی که بهویژه در استانهای محرومی مانند هرمزگان، ضرورت آن دوچندان است.البته مسئله فقط آغاز توزیع شیر نیست؛ کیفیت محصول و اعتماد خانوادهها نیز اهمیت دارد. تجربه سال گذشته در هرمزگان، زمانی که شیر توزیعی با بافت و حالت خامهای غیرمعمول به دست دانشآموزان رسید و پس از اعتراضها جمعآوری شد، نشان داد که اجرای شتابزده و بدون نظارت کافی میتواند اعتماد خانوادهها را خدشهدار کند. خانوادهها حق دارند بدانند محصولی که قرار است فرزندانشان مصرف کنند، از نظر کیفیت، سلامت و استانداردهای لازم تأیید شده است.بنابراین انتظار میرود آموزشوپرورش و دستگاههای مسئول، هنگام انعقاد قرارداد با کارخانههای تولیدکننده، صرفاً به قیمت و تأمین تعداد مورد نیاز اکتفا نکنند و کیفیت، استاندارد، شرایط نگهداری و سلامت شیر را در اولویت قرار دهند. نظارت بر فرایند تولید تا تحویل به مدارس نیز باید جدی باشد تا تجربه ناخوشایند سال گذشته تکرار نشود.در کنار این موضوع، گزارش چندهفته قبل روزنامه دریا درباره عرضه و فروش شیرهایی با برچسب «غیرقابل فروش» و «ویژه مراکز خاص» در برخی فروشگاهها و عمدهفروشیهای بندرعباس، پرسشهای مهمی را پیش روی دستگاههای نظارتی قرار داده است. این شیرها متعلق به چه مجموعهای هستند؟ چرا محصولی که روی بستهبندی آن صراحتاً درج شده غیرقابل فروش است، در چرخه عرضه تجاری قرار گرفته است؟ آیا ارتباطی میان این محصولات و شیرهای اختصاصیافته به مراکز آموزشی یا سایر مراکز حمایتی وجود دارد؟بدون بررسی و مستندات نمیتوان درباره منشأ یا مقصد این محصولات قضاوت قطعی کرد، اما همین ابهام برای ضرورت ورود دستگاههای مسئول کافی است.
دانشگاه علوم پزشکی، سازمان غذا و دارو، تعزیرات حکومتی و آموزشوپرورش باید موضوع را بررسی کنند و اجازه ندهند محصولات دارای محدودیت عرضه، خارج از ضوابط در بازار توزیع شوند. اگر محصولی برای مصرف در مراکز خاص تولید یا تأمین شده است، باید مسیر توزیع آن کاملاً شفاف و قابل ردیابی باشد.نکته مهم دیگر اینکه اجرای طرح شیر مدارس نباید قربانی اختلافنظرهای اداری، تأخیر در تأمین اعتبار یا طولانی شدن فرایند قراردادها شود. مسئولان آموزشوپرورش استان باید بهصورت شفاف اعلام کنند که چرا با وجود وعده آغاز توزیع از آبانماه، هنوز این برنامه اجرایی نشده و دانشآموزان چه زمانی شیر دریافت خواهند کرد. خانوادهها حق دارند از سرنوشت این طرح و زمان دقیق اجرای آن مطلع باشند.در هرمزگان، جایی که محرومیت اقتصادی برای بسیاری از خانوادهها به یک واقعیت روزمره تبدیل شده، گاهی یک اقدام بهظاهر ساده میتواند معنایی بزرگ داشته باشد. یک بسته شیر در کیف مدرسه شاید برای برخی خانوادهها موضوع مهمی نباشد، اما برای دانشآموزی که در خانه امکان مصرف منظم این ماده غذایی را ندارد، میتواند فرصتی ارزشمند برای بهرهمندی از تغذیه بهتر باشد.نباید فراموش کنیم که کودکان، مسئول فقر خانوادههایشان نیستند و نباید سلامت و آینده آنان تحت تأثیر وضعیت اقتصادی والدینشان قرار گیرد.
عدالت آموزشی فقط به ساخت مدرسه، تأمین معلم و فراهم کردن امکانات آموزشی محدود نمیشود؛ دانشآموز گرسنه و محروم از تغذیه مناسب نیز نمیتواند از فرصتهای برابر آموزشی برخوردار باشد.امروز انتظار از مسئولان استان روشن است: شیر مدارس باید از مرحله وعده و برنامهریزی عبور کند، قراردادها با تولیدکنندگان معتبر و استاندارد منعقد شود، کیفیت محصولات بهطور مستمر مورد نظارت قرار گیرد و توزیع آن بدون تأخیر در همه مدارس مشمول طرح انجام شود.شیر باید در سبد غذایی دانشآموزان هرمزگان باشد؛ باید به مدرسه بیاید، در کلاس درس توزیع شود ، در کیف مدرسه دانش آموزان قرار گیرد و سهم هر کودک از این حق تغذیهای به دستش برسد. سلامت نسل آینده را نمیتوان به فردا موکول کرد.البته پیگیری های مان از طریق روابط عمومی اداره کل آموزش و پرورش هرمزگان برای جزئیات توزیع شیر در مدارس استان بی نتیجه ماند.














ثبت دیدگاه