دریانیوز//سه دهه انتظار برای ساخت مدرسه دولتی، زمان کمی نیست.طلائیه فاز ۲؛ دانشآموزانی که هنوز سهمی از عدالت آموزشی ندارند.مدرسه، حق طبیعی هر کودک و یکی از ابتداییترین نیازهای هر محله مسکونی است؛ حقی که نباید برای تحقق آن خانوادهها سالها چشمانتظار بمانند یا ناچار شوند فرزندانشان را برای تحصیل به محلههای دیگر بفرستند. با این حال، در شهرک طلائیه فاز ۲ بندرعباس، خانوادههایی زندگی میکنند که نزدیک به دو تا سه دهه از سکونتشان در این منطقه میگذرد، اما هنوز از داشتن یک مدرسه دولتی در محل زندگی خود محروماند؛ محرومیتی که نهتنها هزینه و دشواری رفتوآمد را به والدین تحمیل کرده، بلکه پرسشهای جدی درباره سرنوشت زمینهای دارای کاربری آموزشی و مسئولیت دستگاههای متولی مطرح میکند. در صورتیکه انتظار می رفت همزمان با ساخت وساز مسکن در این شهرک،ساخت مدرسه ،مسجد، پارک و… اجرایی شود که متاسفانه هنوز مدرسه دولتی در این شهرک ساخته نشده است.ماجرا زمانی قابل تأملتر میشود که بدانیم در این شهرک، زمینهایی با کاربری آموزشی پیشبینی شده است؛ از جمله دو قطعه با مساحت بیش از چهار هزار و ۵۰۰ مترمربع و دو هزار و ۷۰۰ مترمربع که قرار بوده در خدمت توسعه فضاهای آموزشی قرار گیرند، اما تاکنون مدرسهای در آنها احداث نشده است. در حالی که دانشآموزان این منطقه برای دسترسی به مدرسه باید به مناطق دیگر بروند، سرنوشت این زمینها همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد و بنا بر گزارشها، بخشی از آنها با موضوع تصرف و واگذاری به افراد دیگر مواجه شده است.این در حالی است که چند سال قبل نیز دستگاه قضایی برای رفع تصرف از اراضی آموزشی ورود کرده و در سال ۱۴۰۲ دستور رفع تصرف صادر شده بود؛ اما ظاهراً این پرونده هنوز به نتیجهای که مردم انتظار دارند، نرسیده است.
پرسش اینجاست که وقتی زمینی با کاربری آموزشی برای ساخت مدرسه در نظر گرفته شده و حتی دستور قضایی برای رفع تصرف آن صادر شده، چرا همچنان امکان بهرهبرداری آموزشی از آن فراهم نشده است؟چند ماه قبل نیز با حضور استاندار هرمزگان، نمایندگان مجلس، مدیرکل آموزشوپرورش و جمعی از مسئولان استانی، کلنگ احداث یک مدرسه در شهرک طلائیه فاز ۲ به زمین زده شد. قرار بود شرکت شیشه فلوت یکی از صنایع استان در ساخت این مدرسه مشارکت کند؛ اقدامی که امید تازهای در دل خانوادههای این منطقه ایجاد کرد. اما این امید نیز چندان دوام نیاورد و پروژه متوقف شد. حالا نه از مدرسه خبری است و نه خانوادهها پاسخ روشنی درباره علت توقف طرح دریافت کردهاند.این وضعیت زمانی نگرانکنندهتر میشود که اهالی از حضور مجدد افرادی در زمین آموزشی و تلاش برای انجام آزمایش خاک و اقدامات مقدماتی خبر میدهند؛ موضوعی که به گفته ساکنان، با ورود شهرداری و به دلیل نداشتن مجوز متوقف شده است.
طبیعی است که چنین اتفاقاتی برای مردمی که نزدیک به سه دهه در انتظار ساخت مدرسه هستند، نگرانی و حساسیت ایجاد کند. آنها میخواهند بدانند سرانجام زمینهایی که باید محل تحصیل فرزندانشان باشد، چه خواهد شد و چرا هنوز امکان ساخت مدرسه دولتی در این محدوده فراهم نشده است.در این میان، مطالبه مردم روشن و قابل دفاع است: ساخت مدرسه دولتی در محل زندگیشان. خانوادهها نباید برای برخورداری فرزندان خود از آموزش عمومی، هر روز هزینه رفتوآمد بیشتری بپردازند یا دغدغه جابهجایی و دسترسی به مدارس مناطق دیگر را داشته باشند. بهویژه در شرایطی که فشارهای اقتصادی، هزینههای تحصیل و رفتوآمد را برای بسیاری از خانوارها سنگین کرده است، وجود مدرسه در این شهرک یک ضرورت انکارناپذیر به شمار میرود.واقعیت این است که توسعه شهرها تنها با ساخت واحدهای مسکونی و گسترش معابر محقق نمیشود. وقتی یک شهرک برای چند دهه محل سکونت خانوادههاست، باید متناسب با جمعیت آن، زیرساختهای آموزشی، درمانی، فرهنگی و خدماتی نیز فراهم شود. نمیتوان از مردم انتظار داشت در یک منطقه ساکن شوند، اما برای تأمین ابتداییترین نیاز فرزندانشان، راهی محلههای دیگر باشند.از سوی دیگر، ماجرای زمینهای آموزشی طلائیه فاز ۲ نباید در میان مکاتبات اداری و اختلافنظر دستگاهها فراموش شود. آموزشوپرورش، ادارهکل راه و شهرسازی، ادارهکل نوسازی مدارس، استانداری و شهرداری باید با همکاری یکدیگر، وضعیت حقوقی و ثبتی این اراضی را روشن کنند و موانع احداث مدرسه را از میان بردارند. همچنین دستگاه قضایی و مراجع نظارتی و امنیتی باید با بررسی دقیق موضوع، مشخص کنند که چرا با وجود تعیین کاربری آموزشی و صدور دستور رفع تصرف، هنوز این زمینها به سرانجام مورد انتظار نرسیدهاند. موضوع دیگری که باید بهطور شفاف به آن پاسخ داده شود، علت توقف مدرسهای است که کلنگ آن با حضور عالیترین مقام اجرایی استان و مسئولان استانی به زمین زده شد.
چرا پروژهای که با مشارکت یک واحد صنعتی قرار بود به سرانجام برسد، متوقف مانده است؟ آیا مشکل تأمین اعتبار بوده، اختلافی در واگذاری زمین وجود داشته یا موانع دیگری مانع اجرای طرح شده است؟ مردم حق دارند پاسخ این پرسشها را بدانند؛ چراکه کلنگزنی نباید به پایان مسئولیت دستگاهها تبدیل شود، بلکه باید آغاز یک تعهد اجرایی باشد.اگر زمین آموزشی در اختیار افراد یا مجموعههایی قرار گرفته، باید وضعیت آن با رعایت قانون و حفظ حقوق عمومی تعیین تکلیف شود. کاربری آموزشی یک زمین، امتیازی شخصی نیست که بتوان آن را از هدف اصلی خود دور کرد. این اراضی برای تأمین نیاز عمومی و آینده فرزندان همین شهرک پیشبینی شدهاند و صیانت از آنها وظیفه دستگاههای مسئول است.در شرایطی که مسئولان کشور ورئیس جمهور از ضرورت تحقق عدالت آموزشی سخن میگوید، نمیتوان پذیرفت دانشآموزان یک منطقه مسکونی پس از حدود سه دهه همچنان از ابتداییترین زیرساخت آموزشی در محل زندگی خود محروم باشند. عدالت آموزشی فقط به توزیع کتاب و تجهیزات یا برگزاری کلاس درس محدود نمیشود؛ دسترسی آسان، ایمن و برابر به مدرسه نیز بخشی جداییناپذیر از این عدالت است.طلائیه فاز ۲ دیگر تاب انتظار ندارد. خانوادههایی که سالها در این شهرک زندگی کردهاند، خواستهای فراتر از حق خود ندارند؛ آنها مدرسهای دولتی میخواهند تا فرزندانشان بتوانند بدون تحمیل هزینههای اضافی و رفتوآمد به مناطق دیگر، در محله خود درس بخوانند.اکنون نوبت مسئولان است که از وعده و کلنگزنی عبور کنند، زمینهای آموزشی را از بلاتکلیفی نجات دهند، علت توقف پروژه را روشن سازند و با هماهنگی همه دستگاههای متولی، عملیات احداث مدرسه را آغاز کنند. اجازه ندهیم زمینهایی که باید محل ساخت آینده کودکان باشند، سالها درگیر تصرف، اختلاف و بلاتکلیفی بمانند.مدرسه حق فرزندان طلائیه است؛ حقی که پس از سه دهه انتظار، دیگر نباید به فردا موکول شود.














ثبت دیدگاه