دریانیوز//توسعه، واژهای است که در ادبیات مدیریتی ما بسیار شنیده میشود؛ اما بیایید از زاویهای دیگر به آن نگاه کنیم. آیا توسعه واقعی بدون دسترسی ایمن و استاندارد به ابتداییترین نیازهای زیرساختی معنا پیدا میکند؟ پاسخ به این پرسش در روستای «طارم» از توابع بخش مرکزی شهرستان حاجیآباد، تلخ و البته تأملبرانگیز است. جایی که اهالی صبور و پرتلاش این دیار، بیش از دو دهه است که در انتظارِ پایانِ کابوسِ یک جاده ناتمام نشستهاند. بیست سال کم نیست؛ یک عمر است. در طول این دو دهه، بسیاری از کودکان این روستا بزرگ شدهاند، جوانان راهی شهرهای دیگر گشتهاند و پیرانِ روستا، چشم بر جادهای دوختهاند که هنوز «جاده» نیست؛ بلکه تنها خاکیراهی پرمخاطره است. ۳۶۰ خانوار در این روستا زندگی میکنند که معیشت، امنیت و ارتباط آنها با دنیای خارج، در گروِ اصلاح همین مسیر کوتاه است. اما متأسفانه، این پروژه به نمادی از بلاتکلیفی و غفلت مدیریتی تبدیل شده است.
آنچه بیش از هر چیز بر دردِ مردم میافزاید، بیتوجهی سیستماتیک به این مطالبه دیرینه است. نگاهی به آرشیو رسانهها نشان میدهد که صدای اهالی برای نخستین بار در دیماه ۱۳۹۹ به گوش مسئولان رسیده است. حالا پس از گذشت ۶ سال از آن گزارش، همچنان هیچ اقدام عملی برای ساماندهی این وضعیت صورت نگرفته است. آیا ۶ سال زمان کمی برای تخصیص بودجه و اجرای عملیات عمرانی سادهای همچون جمعآوری خاکریزها و آسفالتِ ایمنِ مسیر است؟
وضعیت کنونی این محور، فراتر از یک نقص فنی ساده است؛ یک تهدید جدی برای جان و مال مردم به شمار میرود. در فصول بارندگی که سیلابها و گلولای مسیر را مسدود و خطرناک میکنند، روستاییان عملاً در حصارِ جغرافیاییِ خود گرفتار میشوند. آیا این شایسته مردم شریف طارم است که در سالهای پیشرفت تکنولوژی و عمرانی، همچنان برای یک رفتوآمد روزمره، با ترس و دلهره به جاده قدم بگذارند؟ این یادداشت، یک فراخوانِ دلسوزانه به مسئولان ارشد استان هرمزگان است. از مقام عالی دولت در استان ،مدیر کل راه و شهرسازی گرفته تا فرماندارِ حاجیآباد مردم طارم از دستگاههای اجرایی، عمل میخواهند. همچنین، از دستگاه مدعیالعموم درخواست داریم تا با ورود به این پرونده و بررسی علل این تأخیر بیستساله، حقوق عامه مردم این روستا را در دستیابی به ایمنی و رفاه پیگیری کنند.
مطالبه اهالی طارم، خواسته غیرمعقولی نیست؛ آنها تنها خواستار جمعآوری خاکریزهای خطرناک و احداث یک جاده همسطح و استاندارد هستند. رسیدگی به این پروژه، دینِ نظام مدیریتی به شهروندانی است که سالها با نجیبترین حالت ممکن، وعدهها را شنیدهاند و صبر پیشه کردهاند. امید است هفته دولت امسال، فرصتی باشد برای پایان دادن به این انتظارِ بیستساله و ثبتِ «بهرهبرداری از جاده طارم» در کارنامه عملکرد مسئولان؛ چرا که خدمتِ واقعی، رفعِ گرههای کهنه است، نه نادیده گرفتنِ دردهایِ مزمنِ مردم. چشمِ ۳۶۰ خانوار طارمی به تدبیرِ مسئولان دوخته شده است؛ آیا نوری بر این جاده تاریک خواهد تابید؟
ثبت دیدگاه