چرا بیماران بی بضاعت حامی ندارند؟

دریانیوز//افزایش هزینه های درمان و دارو باعث شده برخی از بیماران برای درمان با مشکل مواجه شوند ودر هرمزگان که بیمه ها مطالبات چندهزارمیلیارد تومانی مراکز درمانی و داروخانه ها و… را پرداخت نکرده اند، تاوانش را بیماران می دهند و دریافت خدمات بیمه ای به حداقل رسیده است.از آن طرف بیماران محروم و بی بضاعت هم در این استان که در فقر وفلاکت و گرانی ،رتبه نخست استان های کشور را به خودش اختصاص داده است، شرایط شان وخیم تر است و برای درمان با مشکل مواجهند. اما درمان درد محرومان را نباید به فردا سپرد.درد وقتی سخت‌تر می‌شود که درمان در دسترس نباشد.در هرمزگان، استانی که بخش مهمی از اقتصاد کشور از بنادر، صنایع، تجارت و فعالیت‌های بزرگ اقتصادی آن می‌گذرد، هنوز خانواده‌هایی هستند که برای تأمین هزینه درمان، میان درد و نداری گرفتار می‌شوند؛ خانواده‌هایی که بیماری برایشان فقط یک مشکل پزشکی نیست، بلکه به یک بحران اقتصادی و اجتماعی تبدیل می‌شود.در میان همه این مشکلات، دندان‌درد محرومان داستان دیگری دارد.

خدمات تخصصی دندانپزشکی در مراکز دولتی هرمزگان محدود است و بسیاری از بیمارانی که نیازمند درمان‌هایی مانند عصب‌کشی و… هستند، ناچارند به مراکز خصوصی مراجعه کنند؛ جایی که هزینه‌های درمان برای بسیاری از خانواده‌ها سنگین است. اگر یک خانواده معمولی از پرداخت این هزینه‌ها ناتوان باشد، تکلیف خانواده‌ای که تحت پوشش نهادهای حمایتی است چه می‌شود؟ خانواده هایی که توان تامین هزینه های معیشت و خوردوخوراک و مدرسه فرزندان شان را ندارند، چطور می توانند هزینه های ده‌ها میلیونی درمان تخصصی درمان دندان فرزندان شان را بپردازند؟نمونه دردناک آن، دانش‌آموزی مستعد و شاگرداولی در بندرعباس است که ماه‌هاست با درد دندان زندگی می‌کند.

او چندماه قبل برای درمان به مرکز دولتی دندانپزشکی مراجعه کرد، اما به دلیل نیاز به درمان تخصصی، به مراکز خصوصی ارجاع شد. خانواده توان پرداخت هزینه را نداشت و نتیجه، ماه‌ها تحمل درد و مصرف مسکن بود؛ تا جایی که در روزهای اخیر حتی دارو نیز پاسخگوی درد او نیست و کودک از شدت درد گریه می‌کند.موضوع به نهاد حمایتی محل پوشش کودک و چند نهاددولتی و انجمن مرتبط با حمایت از بیماران بی‌بضاعت اطلاع داده شد، اما اقدام مؤثری صورت نگرفت. تنها پس از رسانه‌ای شدن موضوع، تعدادی از دندانپزشکان بندرعباس برای درمان رایگان این کودک اعلام آمادگی کردند.این اتفاق، اگرچه می‌تواند پایانی امیدوارکننده برای رنج یک کودک باشد، اما باید آغاز یک پرسش جدی باشد؛ نه پایان آن.چرا باید بیماری یک کودک محروم رسانه‌ای شود تا چند پزشک بزرگوار برای درمان او اعلام آمادگی کنند؟ آیا نباید پیش از رسیدن کار به رسانه، سازوکاری وجود داشته باشد که یک بیمار بی‌بضاعت را شناسایی و مستقیماً به پزشک یا مرکز درمانی خیریه معرفی کند؟دندانپزشکانی که با اعلام آمادگی خود نشان دادند دغدغه درمان محرومان را دارند، می‌توانند بخشی از یک شبکه منسجم حمایت باشند.

کمیته امداد، بهزیستی، مراکز نیکوکاری، انجمن‌های خیریه و دانشگاه علوم پزشکی می‌توانند فهرستی از پزشکان داوطلب تهیه کنند و بیماران نیازمند، به‌ویژه کودکان و دانش‌آموزان محروم را برای درمان دندان و… به آنان معرفی کنند.این اقدام می‌تواند از یک درد بزرگ جلوگیری کند؛ درد کودکی که ممکن است درس، خواب، تغذیه و زندگی روزمره‌اش تحت تأثیر یک دندان خراب قرار گیرد، فقط به این دلیل که خانواده‌اش پول درمان ندارد.از سوی دیگر، دانشکده دندانپزشکی هرمزگان که در پردیس دانشگاه علوم پزشکی در حال ساخت است، باید با سرعت بیشتری به سرانجام برسدوتکمیل و تجهیز شود. توسعه این مجموعه فقط ساخت یک ساختمان نیست؛ تربیت نیروی متخصص، تأمین تجهیزات و فراهم کردن زیرساخت‌های آموزشی و درمانی است که می‌تواند بخشی از نیاز استان را پاسخ دهد.اینجا نقش صنایع نیز پررنگ است.

صنایعی که از ظرفیت‌های اقتصادی هرمزگان بهره می‌برند، می‌توانند در قالب مسئولیت اجتماعی، در تأمین تجهیزات و مواد مصرفی مورد نیاز دانشکده دندانپزشکی مشارکت کنند؛ به‌ویژه برای ایجاد ظرفیت‌هایی که بتواند خدمات رایگان یا کم‌هزینه به مددجویان کمیته امداد، بهزیستی و دیگر اقشار کم‌برخوردار ارائه کند.حتی می‌توان یک گام بزرگ‌تر برداشت: ایجاد یک مرکز مجهز دندانپزشکی ویژه محرومان با مشارکت صنایع، خیرین، دانشگاه علوم پزشکی و نهادهای حمایتی.چنین مرکزی می‌تواند محلی برای درمان کودکان، سالمندان، مددجویان و خانواده‌هایی باشد که هزینه درمان خصوصی را ندارند.و سؤال دیگر از خیرین است؛ چرا در هرمزگان، با وجود ظرفیت بزرگ خیرخواهی مردم، هنوز یک شبکه قدرتمند و سازمان‌یافته برای حمایت از درمان بیماران بی‌بضاعت شکل نگرفته است؟خیرخواهی زمانی اثر بیشتری دارد که از کمک‌های موردی به یک نظام پایدار حمایت تبدیل شود؛ نظامی که بیمار محروم را قبل از آنکه دردش به بحران تبدیل شود، شناسایی کند.

نباید منتظر بمانیم بیماری یک کودک رسانه‌ای شود تا درمان شود.بیمار بی‌بضاعت، پیش از آنکه سوژه خبر باشد، یک انسان است و چنین بیمارانی بایستی با فوریت درمان شوند.هرمزگان برای تجارت، بندر، صنعت و تولید ظرفیت‌های بزرگی دارد؛ اما توسعه واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که هیچ کودک یا بیماری صرفاً به دلیل نداشتن پول، ماه‌ها درد نکشد.وقت آن است که دستگاه‌های حمایتی، دانشگاه علوم پزشکی، دندانپزشکان، خیرین، انجمن حمایت از بیماران بی بضاعت و صنایع، برای این مسئله یک راهکار مشترک و ماندگار طراحی کنند.درد محرومان را نباید به فردا سپرد.