وداعـی به وسـعت یک مـلت

دریانیوز//بعضی بدرقه‌ها، فقط یک مراسم نیستند؛ تجلی یک تاریخ‌اند، فشرده‌ای از عشق، اندوه، وفاداری و حسرت. مراسم تشییع و تدفین رهبر شهیدمان و خانواده‌ معظم ایشان، از همان لحظه‌های نخست، دیگر یک آیین معمولی نبود؛ یک خروش ملی بود، یک بیعت دوباره، یک گریه جمعی از سوی مردمی که انگار تازه فهمیده بودند چه گوهر گران‌بهایی را از دست داده‌اند.جمعیت میلیونی مردمی که از اقصی نقاط کشور و جهان خود را به این مراسم در تهران ، قم، نجف، کربلا و مشهد رسانده بودند، فقط یک آمار نبود؛ این حضور، ترجمان دلبستگی عمیق مردمی بود که با همه وجود آمده بودند تا بگویند راهِ مردان خدا با رفتن جسمشان پایان نمی‌یابد. خیابان‌ها مملو از مردمی بود که اشک می‌ریختند، صلوات می‌فرستادند، نوحه می‌خواندند و با قلب‌هایی شکسته، آخرین سلام را به آقا و مولای خود تقدیم می‌کردند. و چه سخت است وداع با کسی که ستون اطمینان یک ملت بود؛ چه سخت است بدرقه مردی که حضورش آرامش می‌آورد و نامش دل‌ها را قرص می‌کرد. حقیقت تلخ این روزها آن است که ما شاید آن‌گونه که باید، قدرش را ندانستیم.

بسیاری از عظمت‌ها را وقتی می‌فهمیم که دیگر دستمان از دامانشان کوتاه شده است. فقدان چنین شخصیتی، فقط فقدان یک فرد نیست؛ زخمی است بر پیکر عاطفی و معنوی یک ملت. در طول مسیرهای منتهی به مراسم، در شهرهای مختلف، موکب‌ها با عشق به رهبری و ارادت به این چهره آسمانی برپا شده بودند.مردم با ساده‌ترین امکانات و با خالص‌ترین نیت‌ها، آب و غذا و چای و خدمت را نذر زائران این وداع بزرگ کرده بودند. هر موکب، نشانی از یک دلِ سوخته بود؛ هر استکان چای، روایتی از محبت؛ و هر قدمی که مردم در این مسیر برمی‌داشتند، نشانه‌ای از وفاداری به راهی بود که با خون شهیدان زنده مانده است.این موج عظیم عشق و ارادت، در مشهد مقدس به اوج رسید؛ شهری که خود مأمن دل‌های شکسته است و پناهگاه عاشقان اهل‌بیت(ع).

گویی مشهد، این بار نه فقط میزبان یک تشییع، که میزبان حماسه‌ای از جنس آسمان بود. پیکرهای مطهر رهبر شهیدمان وخانواده ایشان ، بر بال فرشتگان تشییع شدند و در جوار مضجع نورانی امام هشتم(ع)، برای همیشه آرام گرفتند؛ آرام گرفتنی که برای آنان آغاز حیات جاودان و برای مردم، آغاز داغی ماندگار است. تشییع باشکوه این شهیدان، بار دیگر نشان داد که پیوند ملت با آرمان‌های الهی، پیوندی ظاهری و مقطعی نیست. این ملت، در روزهای سخت، خودِ حقیقی‌اش را نشان می‌دهد. اشک‌های مردم، قدم‌های خسته اما استوارشان، حضور پرشکوه و بی‌نظیرشان، همه و همه گواه آن بود که محبت به خادمان راستین دین و وطن، در اعماق جان این مردم ریشه دارد.

امروز اگرچه دل‌ها داغدار است، اما این وداع عظیم یک پیام روشن داشت: مردان الهی می‌روند، اما راهشان می‌ماند؛ پیکرها به خاک سپرده می‌شوند، اما نام و مرامشان در حافظه ملت جاودانه می‌شود. رهبر شهید ما در کنار امام رئوف آرام گرفت، اما یاد او، سلوک او، صبر او و مجاهدت او، تا همیشه در جان این ملت زنده خواهد ماند. و ما مانده‌ایم با این حسرت سنگین که ای کاش بیشتر قدر می‌دانستیم؛ ای کاش بیشتر می‌فهمیدیم؛ ای کاش تا وقتی آقا و مولایمان در میان ما بود، حق بزرگی‌اش را بهتر ادا می‌کردیم. اما امروز، در میان سیل اشک و جمعیت، یک حقیقت بیش از همیشه آشکار شد: محبت حقیقی، هرگز با فقدان پایان نمی‌یابد؛ بلکه در فراق، عمیق‌تر، صادق‌تر و ماندگارتر می‌شود.