دریانیوز//هر سال با نزدیک شدن به مهرماه، خیابانها پر میشود از ویترینهایی که کیف و کفش و دفتر و مداد رنگی را به رخ میکشند. اما پشت همین ویترینهای رنگارنگ، خانوادههایی هستند که توان نگاه کردن به آنها را هم ندارند. برای بسیاری از خانوادههای محروم، آغاز سال تحصیلی نه فصل امید، بلکه فصل اضطراب و حساب و کتابهای ناامیدکننده است.در استان هرمزگان، این اضطراب امسال جدیتر از همیشه است.
گزارشها نشان میدهد در سال گذشته دهها هزار دانشآموز در این استان از تحصیل بازماندهاند؛ آماری که اگر درست دیده نشود، فردا باید هزینههای اجتماعی سنگینتری برای آن پرداخت کرد. از سوی دیگر، افزایش چندبرابری قیمتها در ماههای اخیر این نگرانی را تشدید کرده است. طبیعی است که با گرانتر شدن اقلامی مانند کیف، کفش، لباس فرم و نوشتافزار، فشار بر خانوادههای محروم بیشتر شود و خطر ترک تحصیل کودکان افزایش یابد.هرمزگان سالهاست با فقر ساختاری دست و پنجه نرم میکند.
بخش قابل توجهی از جمعیت این استان در مناطق روستایی یا حاشیه شهرها زندگی میکنند و بسیاری از آنها درگیر فقر مطلق هستند. خانوادههایی که برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی از معیشت و درمان گرفته تا اجاره مسکن با مشکل مواجهاند، طبیعی است که در تأمین هزینه تحصیل فرزندان خود نیز درمانده شوند.در چنین شرایطی، انتظار جامعه از صنایع بزرگ، بنگاههای اقتصادی، نهادهای انقلابی و مجموعههایی که از ظرفیتهای این سرزمین بهره میبرند، تنها یک انتظار اخلاقی نیست؛ بلکه مسئولیتی اجتماعی است.
اگر امروز به کمک محرومان نیاییم، فردا با نسلی روبهرو خواهیم شد که فرصت آموزش و توانمندی را از دست داده است.فهرست نیازهای فوری مددجویان بهزیستی هرمزگان که به دست ما رسیده، تصویری روشن از عمق این محرومیت ارائه میدهد: سه هزار دستگاه کولر، دوهزار دستگاه یخچال، هزار دستگاه لباسشویی، ۶۰۰ دستگاه تلویزیون، ۵۰۰ تخته فرش، شش هزار بسته نوشتافزار، دوهزار بسته پوشینه، ۵۰۰ ویلچر برقی و ۵۰۰ ویلچر معمولی، ۶۰ مورد تعمیر مسکن مددجویان، ۵۰۰ دستگاه آبگرمکن، ۱۰۰ دستگاه بخاری، تأمین هزینه درمان برای ۱۲۰۰ نفر، هزینه دارو برای ۱۲۰۰ نفر، عینک برای ۱۲۰۰ نفر، ۳۶ هزار بسته مواد غذایی، تأمین مصالح ساختمانی برای ۵۰ خانواده، ۳۰ کارتن شیرخشک و ۳۰ دستگاه تبلت برای دانشآموزان نیازمند.در کنار این موارد، حمایت از مراکز توانبخشی ایتام و معتادان متجاهر و همچنین ساخت مراکز توانبخشی در شهرستانهای استان از نیازهای جدی دیگری است که بدون مشارکت گسترده صنایع و خیرین به نتیجه نخواهد
رسید.
حقیقت این است که محرومیت را نمیتوان فقط با آمار توصیف کرد؛ پشت هر عدد، خانوادهای ایستاده که چشم انتظار دست یاری است. امروز اگر صنایع و نهادهای مسئول با نگاه مسئولیت اجتماعی وارد میدان شوند، میتوانند بخشی از این رنج را کاهش دهند. کمک به محرومان تنها یک اقدام خیرخواهانه نیست؛ سرمایهگذاری برای آینده جامعه است. آیندهای که اگر امروز برای آن فکری نشود، فردا هزینههای بسیار سنگینتری بر دوش همه ما خواهد گذاشت.اکنون زمان آن رسیده است که همه ظرفیتها—از صنایع و نهادهای انقلابی گرفته تا خیرین و بنگاههای اقتصادی دست به دست هم دهند تا هیچ دانشآموزی در هرمزگان به دلیل فقر از تحصیل بازنماند و هیچ خانوادهای در سختترین روزهای زندگی خود، احساس تنهایی نکند.
ثبت دیدگاه