دریانیوز//در هرمزگان، این روزها بنزین فقط در باک خودروها نمیسوزد؛ بخشی از آن در صفهای طولانی، اضطراب مردم، خاموش و روشن شدن کولر خودروها زیر آفتاب جنوب و حتی در ابهام عملکرد بعضی نازلها دود میشود.ماجرا ساده اما آزاردهنده است. شهروند کارت سوخت خود را داخل نازل میگذارد، انتظار دارد همان میزان سهمیه ذخیرهشده را ببیند، اما گاهی عددی کمتر روی نمایشگر ظاهر میشود؛ یک لیتر، دو لیتر، حتی سه لیتر کمتر. این فقط روایت یک نفر نیست. بسیاری از رانندگان از تجربههای مشابه حرف میزنند. خود من نیز با چنین وضعیتی مواجه شدهام؛ وقتی سهمیه ۶۰ لیتری به پایان رسید و کارت را از نازل خارج کردم و چند ثانیه بعد دوباره کارت را وارد دستگاه کردم، به جای ۵۰ لیتر، ۴۹ لیتر نمایش داده شد. پیشتر نیز مواردی از کسر دو تا سه لیتر مشاهده شده بود. پاسخ غیررسمی برخی کارکنان جایگاه هم این بوده: «نازل خورده است.» اما نازل دقیقاً چه چیزی را خورده است؟ بنزین مردم را؟ سهمیهشان را؟ یا اعتماد عمومی را؟ این پرسش، در روزهای عادی شاید فقط یک گلایه کوچک به نظر میرسید، اما امروز در هرمزگان معنای دیگری دارد.
استانی که گرمای آن شوخیبردار نیست، کولر خودرو در بسیاری از ماههای سال یک امکان لوکس نیست؛ یک ضرورت است. در چنین شرایطی، کاهش سهمیه نرخ دوم از ۱۰۰ لیتر به ۷۰ لیتر و حالا از مردادماه به ۵۰ لیتر، فشار سنگینی بر مردم وارد کرده است. اکنون شهروندان با ۶۰ لیتر بنزین ۱۵۰۰ تومانی و ۵۰ لیتر بنزین ۵۰۰۰ تومانی باید ماه خود را مدیریت کنند؛ آن هم در حالی که کارتهای آزاد از بسیاری جایگاهها جمعآوری شده و دسترسی مردم به سوخت دشوارتر شده است. از نیمه دوم ماه، وقتی سهمیه بسیاری از کارتهای شخصی تمام میشود، مردم چشم به کارتهای جایگاهها میدوزند. اما طبق گزارشهای میدانی و شنیدههای مردمی، هرماه در برخی جایگاهها تعداد محدودی کارت در اختیار مردم قرار میگیرد و حتی گفته میشود سهمیه کارت جایگاهها در مردادماه نیز از ۲۰ لیتر به ۱۵ لیتر کاهش یافته است. اگر این موضوع درست باشد، معنایش روشن است: صفهای طولانیتر، معطلی بیشتر، نارضایتی گستردهتر و فشار مضاعف بر مردمی که نه تفریح میخواهند، نه امتیاز ویژه؛ فقط میخواهند با خودروی خود به محل کار، مدرسه، درمانگاه، بازار و خانه برسند یا با آن امرارمعاش کنند.
با این سهمیه اندک بنزین حتی رسانه ای ها هم برای پوشش اخبار جلسات و… با مشکل مواجه شده اند.در ماههای گذشته، رانندگان گاهی دو تا پنج ساعت در صف جایگاهها ایستادهاند. برخی بعد از ساعتها معطلی، وقتی نوبتشان رسیده، با پایان بنزین در جایگاه مواجه شدهاند. حالا اگر سهمیه کارت جایگاهها کمتر هم شده باشد، باید منتظر صفهایی فرسایندهتر بود. این وضعیت در شأن مردم هرمزگان نیست؛ مردمی که در یکی از مهمترین استانهای تأمینکننده انرژی کشور زندگی میکنند، اما خودشان برای چند لیتر بنزین باید اینگونه در صف بایستند.تلختر آنکه هرمزگان، استانی است که سهم قابلتوجهی در تولید و تأمین بنزین کشور دارد. اما شهروند هرمزگانی در همین استان با دغدغه سوخت مواجه است. مردم بهدرستی میپرسند چگونه ممکن است در استانی که بار ملی انرژی را بر دوش میکشد، تأمین بنزین برای شهروندانش به مسئلهای روزمره و فرسایشی تبدیل شود؟ چرا در بسیاری از استانهای دیگر دسترسی به کارت سوخت جایگاهها آسانتر است، اما در هرمزگان مردم باید از این جایگاه به آن جایگاه بروند و ساعتها در صف بمانند؟ از سوی دیگر، موضوع سوختگیری خودروهای هرمزگان در استانهای همجوار، بهویژه کرمان، سالهاست به یک زخم کهنه تبدیل شده است. شهروندان میگویند اجرای طرحهای محدودکننده مانند کدینگ، باعث شده خودروهای پلاک هرمزگان در کرمان برای دریافت سوخت با مشکل و حتی برخوردهای تحقیرآمیز مواجه شوند. اگر استانی به هر دلیل برای مدیریت سوخت خود محدودیت ایجاد کرده، مسئولان هرمزگان نیز باید از حقوق مردم استان دفاع کنند. نه با تقابل، بلکه با پیگیری، مذاکره، شفافسازی و در صورت لزوم اجرای سیاستهای متقابل و قانونی.
مردم هرمزگان نباید در جادههای استانهای دیگر برای چند لیتر بنزین احساس بیپناهی کنند.مسئله مهم دیگر، همین ابهام درباره «خورده شدن» سهمیه در نازلهاست. اگر این موضوع ناشی از خطای سامانه، تأخیر در ثبت اطلاعات، نقص فنی نازل، تنظیم نبودن تجهیزات، یا برداشت اشتباه شهروندان است، باید شفاف و مستند توضیح داده شود. اگر هم تخلف یا ایراد فنی وجود دارد، باید بازرسی فوری انجام شود. سازمانهای مسئول، شرکت پخش فرآوردههای نفتی، تعزیرات، استاندارد، صمت و دستگاههای نظارتی نباید منتظر انباشته شدن نارضایتی بمانند. اعتماد عمومی با سکوت برنمیگردد؛ با پاسخ روشن، نظارت جدی و اعلام نتیجه بررسیها برمیگردد. پیشنهاد روشن است: نخست، بازرسی فوری و میدانی از نازلهای جایگاههای پرتردد هرمزگان انجام شود و نتیجه آن به مردم اعلام گردد. دوم، سازوکاری ایجاد شود تا شهروند بتواند در صورت مشاهده کسر سهمیه، همان لحظه شکایت خود را ثبت و پیگیری کند. سوم، سهمیه کارتهای جایگاهها در هرمزگان متناسب با شرایط اقلیمی، گرمای هوا، مصرف کولر و نیاز واقعی مردم بازنگری شود. چهارم، وضعیت کارتهای آزاد و نحوه توزیع آنها در جایگاهها شفاف شود تا مردم هر روز گرفتار شایعه و سرگردانی نباشند.
پنجم، مسئله سوختگیری خودروهای هرمزگان در استانهای همجوار بهویژه کرمان، از مسیر رسمی و جدی پیگیری شود.مردم هرمزگان زیادهخواه نیستند. آنان فقط انتظار دارند در استانی که خودش نقشی مهم در تأمین انرژی کشور دارد، برای بنزین تحقیر نشوند، ساعتها در صف نمانند، سهمیهشان بیتوضیح کم نشود و پاسخ روشن از مسئولان بشنوند.اگر نازلها بنزین میخورند، باید جلوی آن گرفته شود. اگر سامانه خطا دارد، باید اصلاح شود. اگر سوءمدیریت وجود دارد، باید پاسخگو باشد و اگر همه اینها سوءبرداشت است، مسئولان باید با عدد، سند و توضیح فنی مردم را قانع کنند.در غیر این صورت، آنچه هر روز کمتر میشود فقط سهمیه بنزین نیست؛ سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و تحمل مردم است.
ثبت دیدگاه