ادریانیوز//متحان نهایی قرار است معیاری برای سنجش آموختههای دانشآموزان باشد؛ اما این روزها در هرمزگان، برگههای امتحان فقط دانش علمی نوجوانان را نمیسنجند، بلکه میزان تحمل آنان در برابر اضطراب، بیخوابی، صدای انفجار و هراس از حملات بعدی دشمنان آمریکایی صهونی را نیز محک میزنند. گویی از دانشآموز هرمزگانی انتظار میرود همزمان با جنگ، ترس و نگرانی برای جان خانوادهاش، تمرکز خود را نیز حفظ کند و با دانشآموزی رقابت کند که شب قبل از امتحان را در آرامش و امنیت گذرانده است.
در روزهای اخیر، با افزایش حملات دشمن به شهرها و مناطق مختلف هرمزگان، صدای انفجار و موشکباران به بخشی از شب و روز مردم تبدیل شده است. با وجود این شرایط، امتحانات نهایی دانشآموزان استان همچنان مانند روزهای عادی و بهصورت حضوری برگزار میشود. این تصمیم زمانی پرسشبرانگیزتر میشود که فاجعه جانباختن ۱۶۸ دانشآموز، معلم و والدین دانشآموزان مدرسه شجره طیبه میناب هنوز از حافظه مردم پاک نشده است. مگر قرار نبود چنین حادثه تلخی، مسئولان را نسبت به امنیت مدارس و جان دانشآموزان حساستر کند؟
برخی دانشآموزانی که در امتحان نهایی شرکت کردهاند، از شبی آکنده از اضطراب میگویند: «هنگام درس خواندن با شنیدن صدای انفجار، تمرکزمان را از دست میدادیم و مطالبی را که خوانده بودیم فراموش میکردیم.
وقتی خواستیم چند ساعت بخوابیم، دوباره با صدای انفجار بیدار شدیم. حتی در جلسه امتحان نیز صدای انفجار شنیده میشد.» این جملات روایت سادهای از یک شب سخت نیست؛ شرح روشن شرایط نابرابری است که مستقیماً بر نتیجه امتحان و آینده تحصیلی دانشآموزان اثر میگذارد. وقتی نمرات امتحانات نهایی در نتیجه کنکور تأثیر یکسانی دارد، چگونه میتوان شرایط کاملاً متفاوت برگزاری آن را نادیده گرفت؟ آیا دانشآموز هرمزگانی که با اضطراب حمله، بیخوابی و نگرانی وارد جلسه میشود، با دانشآموزی که در امنیت امتحان میدهد، فرصت برابری دارد؟ اگر پاسخ منفی است، پس سخن گفتن از «عدالت آموزشی» چه معنایی دارد؟ نارضایتیها فقط به اصل برگزاری حضوری امتحانات محدود نیست. ساعت دقیق پایان آزمون نیز بهروشنی به برخی والدین اعلام نشده و آنان ناچار شدهاند در گرمای طاقتفرسای هرمزگان، عرقریزان مقابل مدارس منتظر فرزندانشان بمانند.
اعلام دقیق ساعت شروع و پایان امتحان، ابتداییترین وظیفه اجرایی است؛ نه امتیازی ویژه برای خانوادهها. همچنین مدارس باید فضای مناسبی برای انتظار والدین، بهخصوص در شرایط بحرانی، فراهم کنند. پرسش دیگر این است که چرا مدرسهای مانند فرزانگان ۲ بندرعباس نباید سالن و امکانات استاندارد برای برگزاری امتحان داشته باشد تا دانشآموزان مجبور شوند برای آزمون به مدارس دیگر بروند؟ در شرایط جنگی، هر جابهجایی غیرضروری میتواند اضطراب و خطر بیشتری ایجاد کند.
مسئولان آموزشوپرورش و مدیریت بحران باید فوراً درباره نحوه ادامه امتحانات تصمیمی متناسب با واقعیت هرمزگان بگیرند؛ از تعویق یا تغییر شیوه برگزاری گرفته تا اعمال تسهیلات و ضرایب جبرانی. امتحان را میتوان دوباره برگزار کرد، اما جان ازدسترفته بازنمیگردد و آثار روانی این روزها نیز با یک بخشنامه پاک نمیشود. امنیت دانشآموزان باید مقدم بر تقویم امتحانات باشد؛ این کمترین انتظار خانوادههای هرمزگانی است.
ثبت دیدگاه