صنایع برای پرستاران مسکن و پانسیون بسازند

دریانیوز// سال گذشته بود که رئیس دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان اعلام کرد پرستاری که ۲۰میلیون تومان حقوق می گیرد وباید ۱۵میلیون تومان اجاره پرداخت کند، در سیستم بهداشت ودرمان استان نمی ماند وبه همین دلیل متاسفانه تعداد زیادی از پرستاران از سیستم درمان استان خارج شده اند.در این بخش دوموضوع مطرح است. اول اینکه در استان هرمزگان و بخصوص شهر بندرعباس که با چالش و بحران مسکن مواجهیم و اجاره ها هم سربه فلک کشیده اند و مبلغ اجاره از درآمد بسیاری از خانواده ها پیشی گرفته است و باعث شده برخی ها مسکن را اشتراکی و دو یا سه خانواده باهم اجاره می کنند وبرخی به مناطق حاشیه ای تر شهر رفته اند وبرخی به خانه پدری برگشته اند و در شرایط بسیار سختی زندگی می کنند.موضوع دیگر اینکه حقوق دریافتی کادرپرستاری و پرستاران متناسب با شیفت های سنگین و سختی کارشان نیست و برخی مهاجرت می کنند وبرخی تغییر شغل می دهند و فارغ التحصیلان این رشته ها کمتر تمایل به شرکت در آزمون های استخدامی و سیستم بهداشت و درمان دارند و ضرورت دارد دولت برای افزایش حقوق و درآمد و معیشت و تامین مسکن این قشر تدبیری بیندیشید.هم اکنون ۱۵۰۰نفرکادرپرستاری براساس اعلام دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان در استان کمبودداریم وبا افتتاح
سه بیمارستان ۵۳۱تختخوابی بندرعباس ،۲۶۴تختخوابی نفت ستاره الحاقی به بیمارستان شهیدمحمدی و ۱۶۰تختخوابی میناب در سال جاری ، این رقم به سه هزارنفر کادر پرستاری خواهد رسید.

یکی از دغدغه های این قشر ،مسکن و محل سکونت است و حداقل بین۵۰تا۷۵درصد حقوق کادرپرستاری گاهی صرف اجاره بها می شود و به همین دلیل برخی پرستاران این شغل را رها ویا مهاجرت می کنند و برخی فارغ التحصیلان دانشگاهی تمایلی به استخدام در مشاغل درمانی دولتی ندارند و شرکت نمی کنند. صنایع و بنگاه های اقتصادی فعال در استان بایستی در این حوزه در راستای ایفای نقش مسئولیت های اجتماعی شان ایفای نقش کنند و در ساخت پانسیون و مسکن برای کادر درمان و پرستاری وپزشکی مشارکت داشته باشند تا ماندگاری شان در استان افزایش یافته و تحصیلگردگان دانشگاهی در آزمون های استخدامی شرکت کنند . راه وشهرسازی و استانداری هم بایستی با واگذاری زمین و حمایت برای ساخت خانه های ویلایی ، از کادر بهداشت و درمان استان حمایت کنند. چرا هرمزگان به چنین بن‌بستی رسیده است؟ آیا ما فقط کمبود دانشجو یا فارغ‌التحصیل پرستاری داریم؟ پاسخ منفی است. مشکل در «ماندگاری» است و ریشه‌ی اصلی این بحران، چیزی جز «مسکن» نیست.مسئولان حتماً از نرخ سرسام‌آور اجاره‌بها در بندرعباس آگاهند. وقتی یک پرستار جوان، ۵۰ تا ۷۵ درصد از کل حقوق ماهانه‌ی خود را صرفِ پرداخت اجاره‌ی یک واحد مسکونی معمولی می‌کند، عملاً معنای «حقوق» برای او از بین می‌رود. وقتی امنیتِ خاطرِ یک پرستار در تأمینِ سقف بالای سرش متزلزل باشد، نباید انتظار داشت که او با جان‌ودل در بخش‌های ویژه یا اورژانس فعالیت کند.

نتیجه‌ی این فشارِ فرساینده، دو سناریوی مشخص است: یا پرستارانِ باتجربه عطای کار در بخش دولتی را به لقایش می‌بخشند و به بخش خصوصی یا استان‌های دیگر وحتی سایر کشورها مهاجرت می‌کنند، یا فارغ‌التحصیلان جدید، با دیدنِ وضعیت معیشتی کادردرمان، قیدِ آزمون‌های استخدامی و خدمت در مراکز دولتی را بخصوص در استان محروم و گرم هرمزگان می‌زنند و یا بعد از استخدام تلاش می کنند از استان بروند یا شغل شان که سخت و دارای شیفت های سنگین و طاقت فرسا وبا درآمد کم است را رها می کنند و از حوزه سلامت استان خارج می شوند.در این میان، جایگاهِ صنایع بزرگ و بنگاه‌های اقتصادی مستقر در هرمزگان کجاست؟ این صنایع که از مواهبِ سرزمینِ ما بهره‌مندند و گاهی آلایندگی‌هایشان مستقیم بر سلامت مردم همین شهر اثر می‌گذارد، نباید در قبالِ امنیتِ روانیِ کادر درمان بی‌تفاوت باشند. ایفای نقش در حوزه‌ی «مسئولیت‌های اجتماعی» (CSR) دیگر یک انتخاب لوکس نیست؛ یک ضرورت حیاتی است.انتظار می رود صنایعِ مستقر در هرمزگان و بخصوص صنایع وابسته به نهادهای انقلابی وتجار وبازرگانان و اتاق بازرگانی استان مستقیماً در پروژه‌های ساخت «پانسیون‌های رفاهی» و «مجتمع‌های مسکونیِ کادر درمان» سرمایه‌گذاری کنند.

ساخت پانسیون‌های مجهز و ارائه مسکن‌های سازمانی برای پرستاران، ارزان‌ترین و کارآمدترین روش برای جلوگیری از فروپاشی سیستم درمانی استان است. هزینه‌ای که صنایع در این راه صرف می‌کنند، در واقع «حق بیمه‌ای» است که برای ماندگاری و بقای نیروی انسانیِ متخصصِ استان پرداخت می‌کنند. اگر این پرستاران نباشند، هزینه‌های ناشی از فقدانِ درمان و مدیریتِ بحرانِ سلامت، چندین برابر بیشتر از ساختِ چند بلوک مسکونی خواهد بود دهها هزار نفر از کارکنان و کارگران صنایع وبنگاه های اقتصادی در همین شهر واستان از خدمات درمانی استفاده می کنند و صنایع در این حوزه مسئولیت دارند و بایستی برای رفع مشکل مسکن کادر درمان جهت ماندگاری شان اقدام نمایند.صنایع باید بپذیرند که مسئولیت اجتماعی، نه در تقدیرنامه‌ها، بلکه در سقف‌هایی که برای مدافعانِ سلامتِ این دیار می‌سازند، متبلور می‌شود. ما به جای برگزاری همایش‌های پرخرجِ بی‌حاصل، به «خشت و سیمان» برای امنیتِ کادر پرستاری نیاز داریم. این مطالبه‌ای نیست که بتوان آن را به تعویق انداخت؛ چرا که هر روزِ تأخیر در حل این معضل، مساوی است با خروجِ یک نیروی متخصص از چرخه‌ی درمانِ هرمزگان. وقت آن رسیده که صنایع، در عمل به مسئولیت‌شان، «خانه» را به پرستار هدیه دهند تا «سلامت» در هرمزگان خانه کند.