دریانیوز//در هرمزگان، گرما فقط از آسمان نمیبارد؛ از کف خیابان هم بالا میزند. این روزها صفهای طولانی سوختگیری در بندرعباس و دیگر شهرهای استان، به یکی از آزاردهندهترین صحنههای روزمره مردم تبدیل شده است. رانندگانی که زیر آفتاب سوزان و در هوای خفهکننده جنوب، ناچارند دقیقههای طولانی و گاه ساعتها در صف بمانند تا شاید نوبتشان به نازل برسد. ماجرا فقط یک تأخیر ساده نیست؛ این، نشانه یک بیتدبیری فرساینده است که بارش مستقیم روی دوش مردم افتاده است.از ابتدای امسال، سهمیه ۱۰۰ لیتری بنزین آزاد سههزارتومانی به ۷۰ لیتر کاهش یافت. روی کاغذ شاید این تصمیم فقط یک عدد به نظر برسد، اما در واقعیت زندگی مردم، به معنای فشار بیشتر بر خانوادهها و رانندگانی است که در استانی گرم و گسترده مثل هرمزگان، خودرو برایشان وسیله تجمل نیست؛ ابزار ضروری زندگی و کار است.
در این شرایط، سهمیه ۶۰ لیتر بنزین ۱۵۰۰ تومانی و ۷۰ لیتر بنزین سههزارتومانی، برای بسیاری از شهروندان حتی پاسخگوی یک هفته هم نیست. کسی که در این گرمای سنگین ناچار است کولر خودرو را روشن نگه دارد، مصرف سوختش انتخابی نیست؛ اجبار است. جنوب را نمیشود با نسخه شهرهای خنک اداره کرد.از سوی دیگر، بنزین ۵هزارتومانی با کارت جایگاه هم در همه جایگاهها عرضه نمیشود و همین موضوع، مردم را به سمت چند جایگاه محدود میکشاند؛ جایگاههایی که گاه فقط در ساعتهایی خاص، آن هم تا سقف ۲۰ لیتر، بنزین آزاد عرضه میکنند.
نتیجه روشن است: صفهای چندصد متری، معطلیهای کلافهکننده و رانندگانی که با عصبانیت، خستگی و اضطراب، فقط نظارهگر کندی بیدلیل یک خدمت ابتدایی هستند. وقتی عرضه محدود و تقاضا فشرده شود، صف ساخته میشود؛ این دیگر کشف تازهای نیست، اما ظاهراً برخی مسئولان هنوز دوست دارند بدیهیات را هم با هزینه مردم تجربه کنند.مشکل فقط کمبود یا محدودیت سهمیه نیست. در برخی جایگاهها، تعدادی از نازلهای سوختگیری خراب است و همین نقص فنی، صفها را طولانیتر و وضعیت را آشفتهتر کرده است. وقتی از چند نازل، یکی یا دو تا از مدار خارج باشد، عملاً ظرفیت خدمترسانی نصف میشود. سؤال ساده مردم این است: چرا تعمیر این نازلهای معیوب باید اینقدر زمان ببرد؟ مگر نه اینکه در اوج گرما و شلوغی، هر نازل سالم میتواند بخشی از فشار را کم کند؟نکته مهمتر اینجاست که برای جلوگیری از قاچاق سوخت، از سه سال پیش قرار بود دوربینهای مکانیزه پلاکخوان در جایگاهها نصب شود تا مشخص شود کدام خودروها بارها و بارها به پمپبنزین مراجعه میکنند؛ همان خودروهایی که تکرار مراجعهشان میتواند نشانه قاچاق باشد.
اگر این طرح بهموقع و درست اجرا شده بود، امروز فشار کنترل قاچاق بر دوش مردم عادی نمیافتاد و خودروهای شهروندان برای یک باک بنزین، گرفتار این صفهای تحقیرکننده نمیشدند. باز هم همان قصه تکراری: برنامهها روی کاغذ میماند و مردم تاوان اجرا نشدنش را میدهند. هرمزگان را نمیتوان بدون درک شرایط اقلیمیاش مدیریت کرد. در استانی با گرمای شدید، فاصلههای شهری و بینشهری و نیاز دائمی به استفاده از کولر خودرو، سهمیه فعلی پاسخگو نیست. انتظار میرود مسئولان، هم در میزان و شیوه تأمین سوخت بازنگری کنند، هم عرضه بنزین آزاد را در همه جایگاهها منظم و کافی سازند و هم تعمیر فوری نازلهای معیوب را در اولویت بگذارند. مردم هرمزگان بیش از این نباید در صفهای داغ، هزینه بیبرنامگی را پرداخت کنند.موضوع آخراینکه اعلام شده است که رانندگان بایستی باکارت شخصی سوختگیری کنند وکارت جایگاه برای سوختگیری اضطراری است، پس باید بنزین با نرخ سوم یعنی لیتری ۵هزارتومانی در کارت های شخصی شارژ شود، وگرنه با۶۰لیتر بنزین ۱۵۰۰تومانی و ۷۰لیتر بنزین ۳هزارتومانی که نمی توان در طول ماه به تمام نیازها پاسخ داد و چند روزه این سوخت تمام می شود.
ثبت دیدگاه