دریانیوز//خبر وزیرمحترم علوم درباره در نظر گرفتن سهمیه مناطق جنگی برای فرزندان خانوادههایی که منازلشان در جریان جنگ آسیب دیده یا تخریب شده، اگر بهدرستی اجرا شود، میتواند گامی در جهت جبران بخشی از خسارتهای واردشده به خانوادههای آسیبدیده باشد؛ اما یک پرسش جدی همچنان باقی است: تکلیف فرزندانی که خانهشان شاید تخریب نشده، اما زندگی، آرامش و مسیر تحصیلیشان در مناطق درگیر جنگ تحت تأثیر قرار گرفته چه میشود؟ در هرمزگان، نام شهرهایی مانند بندرعباس، قشم، میناب، سیریک، جاسک و برخی جزایر، فقط نام چند نقطه روی نقشه نیست. خانوادههای بسیاری در این مناطق، روزهای دشوار جنگ را در همان شهر و خانه خود سپری کردند؛ خانوادههایی که به دلایل مختلف، شهرشان را ترک نکردند و در کنار فرزندانشان ماندند. طبیعی است که میان تخریب یک ساختمان و آسیبدیدن زندگی یک خانواده تفاوت وجود داشته باشد. ممکن است خانهای پابرجا مانده باشد، اما دانشآموز آن خانه ماهها با صدای انفجار، اضطراب، اختلال در روند آموزش و نگرانی دائمی خانواده دستوپنجه نرم کرده باشد. این آسیبها الزاماً در دیوارهای ترکخورده خانه دیده نمیشوند، اما میتوانند در کارنامه تحصیلی و آینده یک دانشآموز خود را نشان دهند.اکنون بخش مهم ماجرا به فرزندان هرمزگانی میرسد که در کنکور ۱۴۰۵ شرکت کردهاند. پرسش خانوادهها روشن است: آیا ملاک حمایت فقط باید میزان خسارت فیزیکی به منزل باشد یا باید شرایط دانشآموزان و خانوادههایی را که در مناطق درگیر جنگ زندگی کردهاند نیز در ارزیابیها مورد توجه قرار داد؟ این مطالبه، بیش از آنکه درخواست امتیاز باشد، درخواست تعریف دقیق عدالت در شرایط خاص است.
اگر سیاستی برای جبران آثار جنگ بر آینده تحصیلی فرزندان خانوادههای آسیبدیده طراحی میشود، شایسته است دامنه آن با نگاه کارشناسی بررسی شود؛ بهگونهای که دانشآموزی که در یک منطقه درگیر جنگ زندگی کرده، اما منزلش در فهرست تخریبشدهها قرار نگرفته، صرفاً به دلیل تفاوت در نوع خسارت، از دایره بررسی و حمایت خارج نشود. از سوی دیگر، روشن و شفاف بودن معیارهای مشمولان نیز اهمیت فراوان دارد. خانوادهها حق دارند بدانند چه کسانی، با چه مستنداتی و بر اساس کدام شاخصها مشمول این حمایت خواهند شد. شفافیت در چنین تصمیمی، خود بخشی از عدالت است. هرمزگان سالهاست که سهم مهمی در اقتصاد، تجارت، بنادر و امنیت دریایی کشور دارد. اما سرمایه واقعی این استان، تنها بندر و صنعت و دریا نیست؛ کودک و نوجوان هرمزگانی نیز سرمایه آینده کشور است. اکنون که بحث سهمیه مناطق جنگی مطرح شده، انتظار خانوادههای هرمزگانی این است که صدای آنها نیز شنیده شود؛ صدای پدر و مادری که نمیخواهد برای فرزندش امتیازی غیرمنصفانه بگیرد، بلکه میپرسد: اگر جنگ بر زندگی و مسیر تحصیلی فرزند من اثر گذاشته است، آیا این اثر نیز در تصمیمگیریها دیده میشود؟ پاسخ به این پرسش میتواند نشان دهد که حمایت از مردم در روزهای دشوار، فقط در شعار خلاصه نمیشود؛ بلکه در تصمیمهای دقیق، عادلانه و قابل سنجش نیز خود را نشان میدهد. مطالبه خانوادههای هرمزگانی ساده است: اگر قرار است برای فرزندان آسیبدیدگان جنگ تدبیری اندیشیده شود، شرایط همه دانشآموزان مناطق درگیر نیز با دقت و انصاف بررسی شود؛ نه کمتر، نه بیشتر.
ثبت دیدگاه