دریانیوز//به عنوان کسی که سالهاست در راهروهای پرپیچوخم بیمارستانها و مراکز درمانی دولتی و خصوصی هرمزگان و… قدم زده و بوی الکل و انتظار را با پوست و استخوان حس کرده، میدانم که نوشتن از «درد» در استانی که ثروتش در لولههای نفت و فولاد میجوشد اما فقرش در سفرههای خالی و ریههای خسته بیمارانش رسوب کرده، چه بار سنگینی است.
هرمزگان، قطب اقتصاد ملی یا پایتخت رنجهای بیپایان؟ اینجا، جایی که شعلههای پالایشگاهها آسمان را روشن میکند، چراغ امید در دل بیمارانی که از شرجیِ فقر و سوءتغذیه به تنگ آمدهاند، سوسو میزند. واقعیتِ عریانِ امروزِ سلامت در استان نه تنها کمبود پزشکان متخصص و فوق تخصص و تجهیزات، بلکه در صفهای طویل انتظار و نگاههایِ سرد و تحقیرآمیزِ برخی منشیها ومدیران درمانگاه ها و کلینیک ها و مطبهای دولتی و خصوصی به بیماران نهفته است.
امروز هرمزگان با بحرانی دوپهلو دستوپنجه نرم میکند؛ از سویی هجوم بیماریهای ناشی از آلودگیهای صنعتی، تغذیه نامناسب و اقلیم سخت، تقاضا برای درمان را به عرش رسانده و از سوی دیگر، کمبودِ مزمنِ پزشک متخصص و فوقتخصص، نظام درمان را به فرش کشانده است. نتیجه این ترازِ منفی، گسیل شدنِ خیلِ عظیمِ بیماران به استانهای همجوار است؛ سفرهایی پرمخاطره که برای بسیاری از خانوادههای کمدرآمد، به معنایِ فروختنِ آخرین داراییهای زندگی است.
اما دردِ اصلی تنها در کمبودِ تخت و پزشک نیست. در هرمزگان، بیمار بودن جرم نیست، اما گویا برایِ برخی ، بیمار بودن مجوزی است برای اعمالِ رفتارهایِ از بالا به پایین.گاهی بیمار هرمزگانی، پیش از آنکه تیغِ جراحی یا نسخه پزشک را لمس کند، با تازیانه «تحقیر» و «بیاحترامی» روبهرو میشود . روزها وهفتهها و گاهی ماهها انتظار برای ویزیت، عمل جراحی ،ام آر آی و… و ساعتها انتظار در سالنهایِ شلوغ و غیربهداشتی که خود کانونِ انتقالِ بیماری است، نه یک اتفاق، بلکه به یک «رویه» تبدیل شده است.
چرا در عصرِ تکنولوژی و سامانههای نوبتدهی، یک شهروند باید اول صبح پشت درِ درمانگاه و کلینیک و… بایستد و در نهایت با برخوردِ تندِ مسئولی مواجه شود که گویی صدقه سرِ خود را به بیمار میدهد؟ البته سامانه های نوبت دهی هم گاهی برای روزها و هفته های بعد نوبت می دهند که بیمار با مراجعه حضوری تلاش می کند زمان زودتری را برای ویزیت دریافت کند. آیا احترام به «حقوق شهروندی» و «کرامت انسانی» در سیستم سلامت جایی ندارد؟ چرا سیستمِ ویزیت مطبها و درمانگاه ها وکلینیک ها به گونهای تنظیم نمیشود که بیمار به جای ساعتها معطلی، با تأخیری چند دقیقهای پذیرش شود؟ باید« فکری به حالِ «اخلاقِ پزشکی» و «حرمتِ بیمار» شود. چرا بیمار گاهی برای نوبت گرفتن باید التماس کند و واسطه و پارتی داشته باشد؟
ازطرفی دیگر پدیده زیرمیزی همچنان بیماران را آزار می دهد و برخی بیماران مجبور به فروش دارایی و قرض و وام برای درمان می شوند و برخی هم باید بخاطر فقر ،مرگ را در آغوش بکشند.به فرموده رهبر شهیدمان، بیمار نباید جز رنجِ بیماری، رنجِ دیگری داشته باشد؛ اما امروز در هرمزگان، گاهی رنجِ بیحرمتی، رنجِ صفهای بیپایان و رنجِ هزینههای سرسامآورِ سفر به شهرهای دیگر، به مراتب از خودِ بیماری جانکاهتر شده است.
وقتِ آن است که برخی از نگاهِ طبقاتی به سلامت دست بردارند و بفهمند که هرمزگان، فراتر از پالایشگاهها، انسانهایی دارد که حق دارند «نفس» بکشند و «درمان» شوند، بدونِ آنکه تحقیر گردند.دستگاه های نظارتی و مدیران مراکز درمانی ضرورت دارد از کلینیک ها، درمانگاه ها ،مطب های دولتی و خصوصی و خصولتی ها بازدیدهای اعلام نشده داشته باشند وبا بیماران گفتگو کنند تا ببینند چه میزان رضایت دارند و مشکلات را برطرف نمایند.
ثبت دیدگاه