دریانیوز// رهبرشهیدمان بارها و بارها بر یک نکته استراتژیک تأکید داشتند که بقاع متبرکه بایستی به قطب فرهنگی تبدیل شوند. بقاع متبرکه و حرمهای مطهر نباید تنها به مکانهایی برای زیارت و انجام مناسک عبادی محدود شوند؛ این اماکن باید به «قطبهای فرهنگی» هر منطقه تبدیل شوند. اما پرسش جدی اینجاست: آیا در استان هرمزگان و بهویژه در شهر بندرعباس، این مهم محقق شده است؟وقتی صحبت از «قطب فرهنگی» میشود، یعنی آن مکان مقدس باید به مرکز ثقلِ آموزش، تربیت، اخلاق و آگاهی تبدیل شود؛ مکانی که هر فرد با هر پیشینه و سنی، پس از ترک آن، چیزی فراتر از یک دعای ساده، با خود به خانه میبرد. اما واقعیت موجود در استان ما، شکاف عمیقی را میان «انتظارات جامعه» و «عملکرد مدیریت بقاع» نشان میدهد.یکی از بزرگترین دغدغههای خانوادههای هرمزگانی، تربیت دینی و قرآنی فرزندانشان است. خانوادهها در جستجوی فضایی امن و معنوی برای آموزش قرآن به کودکان و نوجوانان هستند. با این حال، متأسفانه شاهدیم که ظرفیت عظیم حرمهای مطهر و امامزادگان استان، در این حوزه عملاً به کار گرفته نشده است.
آموزش قرآن در این اماکن، نباید به «کلاسهای گذری تابستانی» خلاصه شود. ما نیاز به برنامههای مستمر، آموزشی و نظاممند در طول سال داریم که دغدغه خانوادهها را در تربیت نسل جدید مرتفع کند. از برگزاری دورههای قرآنخوانی و تربیت قاری و حافظ قرآن برای کودکان ونوجوانان گرفته تا جلسات مداحی و آموزشهای مذهبی ویژه نوجوانان، همه و همه میتواند در سایه این اماکن مقدس جان بگیرد.موضوع دوم، خلاء ملموس در حوزه «اخلاق و اندیشه» است. در شهری مثل بندرعباس، که نیاز به تبیین ارزشها و تقویت بنیههای عقیدتی بسیار احساس میشود، برگزاری جلسات اخلاقی با حضور اساتید برجسته اخلاق ، یک «انتظار حداقلی» است که هنوز محقق نشده است. چرا نباید جلسات هفتگی اخلاق و اندیشه در بقاع متبرکه و حرمها برگزار شود؟ چرا نباید از این فضا برای گفتگوهای عقیدتی و اخلاقی استفاده کرد؟باید نگاه ما به مدیریت بقاع متبرکه از «تدارکات و نظافت» به سمت «برنامهریزی فرهنگی» تغییر کند. حرمها نباید در ساعات مشخصی فعال و در ساعات دیگر ساکت باشند؛ برنامهها باید بهگونهای طراحی شوند که تمامی سنین، از کودک تا سالمند، در تمام ساعات شبانهروز بتوانند از خدمات فرهنگی، مذهبی و عقیدتی آن بهرهمند شوند.
تبدیل شدن به یک قطب فرهنگی، یک شعار زیبا نیست؛ یک «وظیفه ساختاری» است. اگر بقاع متبرکه نتوانند پاسخگوی نیازهای روحی، آموزشی و اخلاقی مردم باشند، از جایگاه اصلی خود در حیات اجتماعی باز میمانند. وقت آن رسیده است که با برنامهریزی دقیق، این اماکن را از حالت «مراکز صرفاً مذهبی» به «مراکز حیات فرهنگی» تبدیل کنیم تا هر میهمانی که از درِ حرم وارد میشود، از دریچهای جدید به جهان و خودِ خویش بنگرد.در یک کلام بایستی بقاع متبرکه به قطب فرهنگی به معنای واقعی تبدیل شوند و برای هر قشری و بخصوص برای کودک ونوجوان و جوان برنامه های مختلف جذاب و هدفمند برگزار شود و خانواده ها نیز از دوره هایی مانند سبک زندگی اسلامی ایرانی، فرزندپروری اسلامی، تربیت دینی ، مشاوره های خانوادگی و… بطور مداوم بهره مند شوند.از این ظرفیت بایستی برای نهادینه کردن فرهنگ وقف در جامعه هم استفاده شود تا مردم بهتر مطلع شوند در چه حوزه هایی و چگونه و چه چیزی را می توانند وقف کنند و از نحوه هزینه کردهای موقوفات در جامعه و استان آگاهی یابند.
ثبت دیدگاه