دریانیوز//مناسبتها گاهی آنقدر در پیامهای تبریک، بنرها و جملات کلیشهای خلاصه میشوند که فلسفه اصلی خود را از دست میدهند. روز خبرنگار نیز اگر قرار باشد فقط به ارسال چند پیام رسمی و انتشار چند تصویر مناسبتی محدود شود، چه تفاوتی با دیگر مناسبتهای تقویمی خواهد داشت؟ خبرنگار زمانی احساس میکند این روز معنا دارد که صدای مردم شنیده شود، و وعدهای که ماههاست تکرار میشود، سرانجام به دستور فوری برای رسیدگی بسته شدن پلتفرم ، سکوت برای رنج مردم هرمزگان! برسد.امروز یکی از جدیترین مسائل مردم هرمزگان، بحران مزمن عرضه بنزین اضطراری است؛ بحرانی که حل نشده، بلکه هر بار با تصمیمی تازه، پیچیدهتر و فرسایندهتر شده است. ابتدا اعلام شده بود عرضه بنزین اضطراری بعد از ۱۰ روز نخست ماه انجام میشود. چند هفته بعد، صحبت بعد از ۱۵ روز اول ماه به میان آمد و حالا نیز اعلام شده است که «با توجه به تصمیمات گرفتهشده در کارگروه مدیریت سوخت، عرضه بنزین در جایگاههای فرآوردههای نفتی تا تاریخ20/۵/۱۴۰۵ کماکان با سهمیه کارتهای شخصی خواهد بود.اما مردم چه زمانی از این تصمیم مطلع شدند؟ بسیاری از شهروندان زمانی که در روز شانزدهم به جایگاه مراجعه کردند، تازه فهمیدند که خبری از عرضه اضطراری نیست. این شیوه اطلاعرسانی، برای موضوعی که مستقیماً با زندگی روزمره مردم ارتباط دارد، قابل قبول نیست.
مردم نباید برای فهمیدن یک تصمیم اداری، ساعتها در صف بایستند، گرما و رطوبت طاقتفرسای هرمزگان را تحمل کنند و بعد متوجه شوند که مقررات تغییر کرده است. اطلاعرسانی باید پیش از ایجاد صف انجام شود، نه پس از آنکه مردم هزینه تصمیمات مبهم را پرداخت کردند.قرار بود با نصب دوربینهای پلاکخوان و افزایش نظارت، مشکل سوختگیری سامان پیدا کند. قرار بود با شناسایی خودروها و کنترل هوشمند، هم با تخلف مقابله شود و هم مردم عادی بدون دردسر سوخت دریافت کنند. اما نتیجه چه شد؟ مشکل حل نشده، بلکه صفها طولانیتر و نارضایتیها بیشتر شده است. اگر دوربینها نصب شدهاند، اگر سامانههای نظارتی فعالاند و اگر کنترلها افزایش یافته، چرا شهروندان برای دریافت تنها ۲۰ لیتر بنزین باید در صفهای چندکیلومتری بمانند؟ این پرسش سادهای است که مدیران وزارت نفت و شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی باید به آن پاسخ دهند.مردم هرمزگان گناهی نکردهاند که باید تاوان کمبود زیرساخت یا تصمیمهای ناهماهنگ را بدهند.
در استانی با گرمای شدید، رطوبت بالا، فاصلههای طولانی میان شهرها و روستاها و وابستگی بسیاری از مشاغل به خودرو، بنزین کالایی لوکس نیست؛ ضرورتی روزانه است. صف طولانی بنزین فقط اتلاف وقت نیست. یعنی کارگری که از کار بازمیماند، بیماری که دیر به درمانگاه میرسد، خانوادهای که سفرش لغو میشود و رانندهای که ساعتها در گرما گرفتار میماند.تلختر آنکه محدودیتهای سوختی همواره با موضوع قاچاق توجیه میشود؛ در حالی که دستگاه قضایی در موارد متعدد اعلام کرده است قاچاق بنزین به آن صورتی که بهعنوان توجیه عمومی مطرح میشود، وجود ندارد. اگر تخلفی رخ میدهد، باید با متخلف برخورد شود، نه اینکه همه مردم بهخاطر عملکرد گروهی محدود، در صف و اضطراب نگه داشته شوند. مبارزه با قاچاق باید هدفمند و هوشمند باشد، نه اینکه نتیجه آن محرومیت و تحقیر شهروندان عادی باشد.ماجرا اما به مرزهای هرمزگان ختم نمیشود؛ قفل تصمیمات سوختی، گریبان مسافران هرمزگانی را در جادههای همسایه نیز گرفته است.
بر اساس گزارشهای مردمی، اجرای طرح کدینگ در استان کرمان عملاً راه سوختگیری را بر خودروهای پلاک هرمزگان داخل شهرهای استان کرمان بسته است. اعمال چنین محدودیتهای سختگیرانهای میان دو استان همجوار که پیوندهای عمیق خانوادگی، درمانی و اقتصادی با یکدیگر دارند، شایسته حقوق شهروندی نیست و این پرسش را ایجاد میکند که چرا هماهنگی میانبخشی مسئولان، بهجای تسهیل امور، همواره به دشوارتر شدن زندگی مردم ختم میشود؟چنین رویهای، رفتوآمد مردم میان استانها را دشوار و احساس بیعدالتی را عمیقتر میکند.در این میان، پرسش دیگری نیز مطرح است. چگونه برای بستهشدن یک پلتفرم و موضوع مربوط به یک مجری و تهیهکننده ورزشی، دستور رسیدگی فوری از سوی رئیس جمهور صادر میشود، اما رنج مردمی که در گرما و رطوبت، ساعتها در صف بنزین میایستند، با همان فوریت دیده نمیشود؟ این مقایسه برای کوچک شمردن هیچ مسئلهای نیست؛ بحث بر سر اولویت دادن به زندگی روزمره مردم است.
وقتی یک موضوع رسانهای میتواند دستور فوری بگیرد، چرا صفهای چندکیلومتری سوخت، که هر روز زندگی هزاران نفر را مختل میکند، نباید به یک مسئله فوری ملی تبدیل شود؟مدیران وزارت نفت و شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی باید وعده چندماهه خود را عملی کنند. مردم دیگر به توضیحهای تکراری و تصمیمهای موقت نیاز ندارند؛ راهحل روشن، پایدار و قابل سنجش میخواهند. اگر قرار است دوربین پلاکخوان، نظارت هوشمند و سامانههای کنترلی مشکل را حل کنند، باید نتیجه آن در جایگاهها دیده شود؛ نه در گزارشها و جلسات. روز خبرنگار، بهترین فرصت برای تکرار یک مطالبه روشن است: بهترین هدیه به خبرنگار، پیام تبریک و تقدیرنامه نیست؛ حل مشکلی است که خبرنگار ماهها درباره آن نوشته و مردم هر روز آن را زندگی کردهاند. صفها را جمع کنید، اطلاعرسانی را شفاف کنید و اجازه ندهید مردم هرمزگان برای ۲۰ لیتر بنزین، ساعتها در صفهای چندکیلومتری بمانند. این کمترین حق مردمی است که سالهاست هزینه تصمیمهای نادرست را میپردازند.
ثبت دیدگاه