دریانیوز//هر روز که میگذرد، قلمرو گرانی گستردهتر میشود و اقلام بیشتری از سفره خانوادههای هرمزگانی حذف میشوند. روزگاری میوه، سبزی، لبنیات،ماهی و میگو و دیگر مواد غذایی بخشی جداییناپذیر از سبد مصرفی خانوارها بود، اما امروز برای بسیاری از خانوادهها خرید همین اقلام نیز به یک دغدغه جدی تبدیل شده است. خانوادههایی که تا دیروز با درآمدی محدود اما با زحمت، سفرهای ساده برای فرزندانشان فراهم میکردند، حالا ناچارند از ابتداییترین نیازهای غذایی خود چشمپوشی کنند.گرانی دیگر به کالاهای لوکس و غیرضروری محدود نیست؛ پای آن به نان، میوه، سبزی، لبنیات و حتی مواد غذایی روزمره باز شده است. در چنین شرایطی، نگرانی فقط خالیتر شدن سفرهها نیست؛ مسئله مهمتر، پیامدهای این وضعیت بر سلامت و تغذیه خانوادهها، بهویژه کودکان است. وقتی قدرت خرید مردم کاهش پیدا میکند، نخستین چیزی که از سبد خرید حذف میشود، اغلب همان مواد غذایی ضروری و مغذی است.در این میان، نگرانی درباره وضعیت تأمین نان نیز بر دغدغههای مردم افزوده است. نان برای بسیاری از خانوادههای کمدرآمد هرمزگان تنها یک کالای مصرفی ساده نیست؛ بخش اصلی سفرهای است که گاهی توان تهیه غذای دیگری در کنار آن وجود ندارد. حتی خانوادههایی هستند که با دریافت کمکهای خیران و نهادهای حمایتی، نان روزانه خود را تأمین میکنند. بنابراین هرگونه محدودیت در دسترسی مردم به نان، اگر بدون پیشبینی شرایط اقتصادی و معیشتی خانوارها اجرا شود، میتواند فشار مضاعفی بر اقشار آسیبپذیر وارد کند.مدیریت مصرف و جلوگیری از هدررفت نان موضوعی قابل توجه است، اما سیاستهای مربوط به سهمیهبندی و توزیع آن باید بهگونهای طراحی شود که خانوادههای کمدرآمد، سالمندان، کودکان و افراد تحت پوشش خیریهها در تأمین این کالای اساسی با مشکل مواجه نشوند. نباید فراموش کرد که برای برخی خانوارها، نان نه مکمل غذا، بلکه اصلیترین بخش وعدههای غذایی است. بسیاری از خانوارها تامین خرید برنج ندارند و نان می خرند که با سهمیه بندی نان و گرانی آن، نان از سفره غذایی شان حذف می شود که این شرایط برای خانواده های چندفرزندی محروم سخت تر است.از سوی دیگر، وضعیت قیمت میوه و ترهبار در بندرعباس به یکی از نگرانیهای جدی شهروندان تبدیل شده است.
قیمت برخی اقلام در بازار این شهر به اندازهای بالاست که بسیاری از خانوادهها دیگر توان خرید روزانه یا حتی هفتگی میوه را ندارند و میوه از سبدغذایی شان حذف شده و میوه به رویایی دست نیافتنی برای برخی محرومان تبدیل شده است. این در حالی است که میوه و تره بار و سبزیجات از ضروریات یک رژیم غذایی سالم هستند و حذف آنها از سبد خانوار، بهویژه برای کودکان در سن رشد، میتواند پیامدهای نامطلوبی داشته باشد.چرا باید شهروندان بندرعباسی برای خرید میوه و ترهبار هزینهای بهمراتب بیشتر از توان اقتصادی خود بپردازند؟ چرا با وجود ظرفیتهای بندری، تجاری و ارتباطی هرمزگان، هنوز سازوکار مؤثری برای عرضه ارزانتر محصولات کشاورزی و کالاهای اساسی در این استان شکل نگرفته است؟ چرا بازارچه های عرضه میوه و ماهی به اندازه موردنیاز در بندرعباس نداریم؟یکی از راهکارهای عملی برای کاهش این فشار، توسعه و افزایش تعداد روستابازارها در بندرعباس و سایر شهرهای استان است. بر اساس برنامهای که حدود سه سال پیش در ستاد تنظیم بازار مطرح ومصوب شد، قرار بود پنج روستابازار در بندرعباس راهاندازی شود، اما تاکنون تنها یک مجموعه در مقابل بیمارستان خاتمالانبیا(ص) به بهرهبرداری رسیده است. این در حالی است که نیاز شهر به چنین مراکزی بسیار بیشتر از این تعداد است.بندرعباس شهری گسترده با محلات متعدد و جمعیت قابل توجه است و نمیتوان انتظار داشت یک روستابازار پاسخگوی نیاز تمام شهروندان باشد. بهویژه در مناطق پرجمعیت و شهرکهای مسکونی، از جمله مسکن مهر، ضرورت ایجاد مراکز عرضه مستقیم کالا بیش از پیش احساس میشود. وسعت و جمعیت این محدوده بهگونهای است که حتی ایجاد چند روستابازار در نقاط مختلف آن میتواند دسترسی خانوادهها به محصولات ارزانتر را تسهیل کند.شهرداری، جهاد کشاورزی، تعاون روستایی، استانداری و ستاد تنظیم بازار باید برای تحقق این موضوع برنامهای مشخص و زمانبندیشده داشته باشند. روستابازارها نباید صرفاً به یک وعده یا طرح روی کاغذ محدود شوند؛ بلکه باید به شبکهای از مراکز عرضه مستقیم و مستمر تبدیل شوند.تأمین میوه و ترهبار ،گوشت و ماهی ،کالاهای اساسی و…از کشاورزان و تولیدکنندگان، حذف واسطههای غیرضروری، خرید مستقیم از مبدأ، انتقال محصولات با نظارت بر هزینههای حملونقل و عرضه کالا با قیمت مناسب میتواند بخشی از اختلاف قیمتها را کاهش دهد.
همچنین امکان عرضه گوشت، مرغ،تخممرغ، لبنیات و سایر کالاهای اساسی با همکاری تولیدکنندگان، کارخانهها و کشتارگاههای معتبر کشور باید مورد بررسی قرار گیرد.بایستی در بازارچه صادقیه و بازارشیلات بندرعباس ماهی و میگو بصورت مستقیم و باحذف واسطه ها وارزانتر عرضه شود تا بندرعباسی ها و خانواده های محروم هم بتوانند این آبزیان را در سفره غذایی شان داشته باشند.در کنار این مسائل، نباید از وضعیت تغذیه کودکان در خانوادههای کمدرآمد غافل شد. وقتی خانوادهای توان خرید میوه، شیر، میوه، تخممرغ و مواد غذایی متنوع را ندارد، طبیعی است که کیفیت تغذیه فرزندانش نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. سوءتغذیه فقط به معنای گرسنگی نیست؛ گاهی کودکی غذای روزانه خود را دریافت میکند، اما مواد مغذی مورد نیاز برای رشد جسمی و ذهنی او در سفره خانواده وجود ندارد.این وضعیت نیازمند توجه جدی دستگاههای مسئول، نهادهای حمایتی، خیران و صنایع بزرگ استان است. هرمزگان با وجود برخورداری از ظرفیتهای عظیم اقتصادی، صنعتی و تجاری، نباید شاهد آن باشد که خانوادههایش برای خرید ابتداییترین اقلام غذایی با مشکل روبهرو باشند.سفره مردم را نمیتوان با آمار تولید، صادرات، درآمد صنایع و ظرفیت بنادر سنجید. معیار واقعی توسعه آن است که خانوادههای کمدرآمد نیز بتوانند نان، میوه، شیر و غذای سالم در سفره خود داشته باشند.امروز بیش از هر زمان دیگری به تصمیمهای عملی برای مهار گرانی مواد غذایی، ساماندهی بازار میوه و ترهبار، افزایش روستابازارها و حمایت از خانوادههای آسیبپذیر نیاز داریم. مسئولان باید به جای تکرار وعدههای گذشته، درباره چرایی اجرا نشدن برنامه پنج روستابازار بندرعباس پاسخگو باشند و برای توسعه این مراکز اقدام کنند.سفره مردم نباید کوچکتر از این شود. نان و میوه وماهی و غذای سالم نباید به آرزوی خانوادههای کمدرآمد تبدیل شود.














ثبت دیدگاه