دریا نیوز// هرمزگان سالهاست بار سنگین محرومیت را بر دوش میکشد و امروز، در شرایطی که پیامدهای جنگ نیز بر مشکلات اقتصادی و اجتماعی این استان افزوده شده، همچنان در برخی تقسیمبندیهای اداری و حمایتی، استانی برخوردار تلقی میشود. گویی هنوز در پایتخت باور نکردهاند که هرمزگان با چه واقعیت دشواری دستوپنجه نرم میکند؛ استانی که همزمان با محرومیتهای دیرینه، فشارهای ناشی از شرایط جنگی، رکود فعالیتهای اقتصادی، تعطیلی برخی کسبوکارها و تعدیل نیرو در بخشهای مختلف را تجربه میکند.
در چنین شرایطی، رسانههای هرمزگان نیز از این فشارها در امان نماندهاند. مطبوعات و نشریات محلی که باید صدای مردم، بازتابدهنده مشکلات جامعه و ناظر بر عملکرد دستگاهها باشند، امروز خود برای ادامه حیات با مشکلات جدی اقتصادی روبهرو هستند. افزایش افسارگسیخته قیمت کاغذ، چاپ، ملزومات فنی و هزینههای جاری، در کنار کاهش توان اقتصادی مخاطبان و محدودیت منابع درآمدی، عرصه را بر رسانههای مکتوب تنگ کرده است. بسیاری از نشریات در تأمین هزینه های چاپ ،خرید تجهیزات ،حقوق خبرنگاران و کارکنان خود مشکل دارند، بدهیهای انباشته دارند و حتی انتشار منظم نسخه چاپی برایشان به دغدغهای جدی تبدیل شده است.با این حال، مسئله فقط گرانی کاغذ و هزینه چاپ نیست؛ بخشی از مشکل به نوع نگاه و شیوه طبقهبندی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به استان هرمزگان بازمیگردد.
متأسفانه در تقسیمبندیهای حمایتی، هرمزگان همچنان در زمره استانهای برخوردار قرار گرفته است؛ در حالی که واقعیتهای اقتصادی و اجتماعی این استان با چنین تعریفی همخوانی ندارد. نتیجه این نگاه آن است که رسانههای هرمزگان نیز از برخی امتیازات و حمایتهایی که میتواند متناسب با شرایط استانهای محروم در اختیارشان قرار گیرد، محروم میمانند.بر اساس ضوابط و انتظارات اعلامشده برای برخی نشریات مکتوب در استان های برخوردار، انتشار حداقل هشت صفحه با ضریب انتشار ۸۰ درصد و بالاتر مورد انتظار است؛ اما آیا در شرایطی که هزینههای چاپ و کاغذ هر روز افزایش مییابد و رسانههای محلی حتی برای پرداخت حقوق نیروهای خود با دشواری مواجهاند، میتوان بدون فراهم کردن زیرساختهای حمایتی، چنین انتظاراتی را از آنها داشت؟ چگونه میتوان از یک روزنامه محلی انتظار داشت با همان شرایط و امکانات رسانهای در استانهای برخوردار فعالیت کند، در حالی که اقتصاد و توان مالی جامعه پیرامونی آن با مشکلات جدی مواجه است؟این موضوع در نشست اخیر با حضور مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی هرمزگان و مدیر روابط عمومی استانداری نیز بار دیگر مطرح شد؛ نشستی که فرصتی بود تا بخشی از دغدغههای واقعی رسانههای استان بیان شود.
یکی از مطالبات جدی اهالی مطبوعات، پیگیری مجدد وضعیت هرمزگان در تقسیمبندی وزارت ارشاد و بازنگری در عنوان برخوردار برای این استان بود؛ مطالبهای که بارها مطرح شده، اما همچنان به نتیجه ملموسی نرسیده است.وقتی آمارهای منتشرشده از سوی مراجع پژوهشی و آماری کشور، از جمله مرکز پژوهشهای مجلس و مرکز آمار ایران، در دورههای مختلف از وضعیت نامناسب شاخصهای فقر و وفلاکت و محرومیت و بیکاری در هرمزگان حکایت دارد، چگونه میتوان بدون توجه به این واقعیتها، این استان را در ردیف مناطق برخوردار قرار داد؟ استانی که بخش قابل توجهی از مردم آن با دشواری تأمین معیشت، بیکاری و هزینههای سنگین زندگی مواجهاند، نمیتواند صرفاً به دلیل برخورداری از صنایع بزرگ، بنادر، پالایشگاهها و ظرفیتهای اقتصادی، برخوردار تلقی شود؛ بنگاه های اقتصادی که چندان نقش حمایتی از رسانه های استان ندارند و بیشترین آگهی و گزارش های ویژه های شان در رسانه های کشور با هزینه های نجومی منتشر می شود و رسانه های استان چندان سهمی ندارند.
وجود ثروت و صنایع بزرگ در جغرافیای یک استان، لزوماً به معنای برخورداری مردم و نهادهای مدنی و رسانهای آن نیست.امروز نیز شرایط جنگی و پیامدهای اقتصادی آن، بر دشواریهای گذشته افزوده است. بخشهایی از فعالیتهای اقتصادی با رکود یا توقف مواجه شدهاند، فرصتهای شغلی کاهش یافته و تعدیل نیرو در حوزههای مختلف نگرانیهای تازهای ایجاد کرده است. طبیعی است که رسانههای محلی نیز بهعنوان بخشی از همین اقتصاد آسیبپذیر، بیش از گذشته تحت فشار قرار گیرند. در چنین وضعیتی، ادامه فعالیت نشریات بدون حمایت هدفمند، میتواند به کاهش شمار صفحات، توقف چاپ، کوچک شدن تحریریهها و در نهایت تعطیلی برخی رسانهها منجر شود؛ اتفاقی که پیش از هر چیز به زیان مردم و حق دسترسی آنان به اطلاعات محلی تمام خواهد شد.
رسانه محلی یک بنگاه اقتصادی صرف نیست که با نخستین موج گرانی و کاهش درآمد، تعطیلی آن تنها به معنای از دست رفتن یک کسبوکار باشد. هر نشریه محلی بخشی از حافظه اجتماعی، هویت فرهنگی و صدای مطالبات مردم یک منطقه است. خبرنگاری که امروز از کمبود امکانات و نگرانی پرداخت حقوق رنج میبرد، همان کسی است که باید مشکلات مدارس، بیمارستانها، روستاها، محلات حاشیهای، بیکاری و معیشت مردم را روایت کند. تضعیف رسانهها به معنای ضعیفتر شدن صدای همین مردم است.از این رو، انتظار میرود استانداری هرمزگان، ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی و نمایندگان استان در مجلس و دستگاه های امنیتی و …، این مطالبه را از سطح جلسات و وعدهها فراتر ببرند و با ارائه مستندات اقتصادی و اجتماعی، پیگیری جدی و مستمری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی داشته باشند تا وضعیت هرمزگان در نظام طبقهبندی استانها بازنگری شود.
همچنین لازم است حمایتهای ویژهای برای رسانههای مکتوب استان در نظر گرفته شود؛ از جمله تسهیلات چاپ و کاغذ، حمایت از بیمه و حقوق خبرنگاران، کمک به تأمین هزینههای جاری و بازنگری در شاخصها و الزامات انتشار متناسب با شرایط اقتصادی استان.نمیتوان از رسانههای هرمزگان انتظار داشت با استانداردهای مالی استانهای برخوردار فعالیت کنند، اما در زمان توزیع حمایتها، شرایط دشوار این استان را نادیده گرفت. عدالت رسانهای نیز بخشی از عدالت منطقهای است و نمیتوان آن را از واقعیتهای اقتصادی و اجتماعی جامعه جدا دانست.
هرمزگان را باید با زندگی مردمش سنجید، نه فقط با بنادر، پالایشگاهها، صنایع و آمار تولیدش. استانی که درگیر محرومیتهای مزمن و فشارهای اقتصادی ناشی از شرایط جنگی است، نمیتواند در همه حوزهها با معیارهای استانهای برخوردار ارزیابی شود. دولت و وزارت ارشاد باید این واقعیت را بپذیرند که رسانههای این استان نیز برای بقا و ادامه رسالت حرفهای خود به حمایت متناسب نیاز دارند.پیش از آنکه چراغ نشریات محلی یکی پس از دیگری خاموش شود و خبرنگاران ناچار به ترک حرفه خود شوند، باید هرمزگان را آنگونه که هست دید؛ نه آنگونه که در جدولهای اداری و تقسیمبندیهای کاغذی تعریف شده است.














ثبت دیدگاه