دریانیوز//استعدادهایی که نباید گم شوند؛ این موضوعی است که کمتر به آن توجه شده است.هرمزگان را سالهاست با اسکلهها، کشتیها، پالایشگاهها، فولاد، آلومینیوم، معادن و خطوط تولیدش میشناسیم؛ استانی که بخش مهمی از چرخ اقتصاد کشور در آن میچرخد. اما در همین سرزمین پر از ثروت، کودکانی هستند که گاهی برای ادامه تحصیل، از ابتداییترین امکانات محروماند؛ کودکانی که شاید تنها فاصلهشان با یک آینده روشن، یک عینک، یک وعده غذای مناسب، هزینه درمان، چند کتاب یا یک فرصت آموزشی باشد.این یکی از تلخترین تناقضهای هرمزگان است؛ استانی که ظرفیتهای بزرگ اقتصادی دارد، اما بخشی از فرزندانش سهم اندکی از این ظرفیتها در زندگی روزمره خود میبینند.دانشآموز محروم فقط دانشآموزی نیست که کیف و کفش مناسبی ندارد. گاهی دانشآموزی است که با سوءتغذیه سر کلاس مینشیند، با دنداندرد درس میخواند، به دلیل ضعف بینایی نوشتههای تخته را درست نمیبیند یا به خاطر مشکلات خانوادگی، ذهنش بیش از درس، درگیر تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی است.و در میان همین بچهها، استعدادهایی وجود دارد که ممکن است آینده هرمزگان باشند.
شاید دانشآموزی در یک روستای دورافتاده، محلات حاشیه نشین ومحروم، در خانوادهای کمبرخوردار، توانایی شگفتانگیزی در ریاضی، علوم، ادبیات، فناوری یا هنر داشته باشد؛ اما وقتی خانواده توان پرداخت هزینه کلاس تقویتی، رفتوآمد، کتاب، ابزار آموزشی یا حتی شهریه و هزینههای جانبی یک مدرسه خاص را ندارد، استعداد او پیش از آنکه فرصت شکوفایی پیدا کند، زیر فشار فقر خاموش میشود.اینجا مسئله فقط کمک به یک دانشآموز نیست؛ مسئله، عدالت آموزشی و سرمایه انسانی یک استان است.هر دانشآموز محرومی که به دلیل فقر از فرصت رشد بازمیماند، فقط یک خانواده نیست که آیندهای دشوارتر پیش رو دارد؛ جامعه نیز ممکن است یک معلم، پزشک، مهندس، پژوهشگر، کارآفرین، هنرمند یا مدیر آینده را از دست بدهد.
البته مدرسه به تنهایی نمیتواند همه این مشکلات را حل کند. شناسایی دانشآموزان مستعد محروم، نیازمند همکاری آموزشوپرورش، نهادهای حمایتی، خیرین، دانشگاهها، فعالان اجتماعی و بخش خصوصی است. باید سازوکاری وجود داشته باشد که استعداد را نه براساس توان مالی خانواده، بلکه براساس توانایی و ظرفیت خود دانشآموز ببیند.در چنین شرایطی، نقش صنایع و بنگاههای اقتصادی هرمزگان نیز میتواند بسیار مهم باشد. بنگاه اقتصادی فقط با ساختن یک ساختمان یا پرداخت کمک مقطعی مسئولیت اجتماعی خود را انجام نمیدهد. یکی از ماندگارترین شکلهای مسئولیت اجتماعی، سرمایهگذاری روی انسان است؛ روی کودکی که امروز پشت نیمکت نشسته و فردا میتواند بخشی از آینده همین صنعت و همین استان را بسازد.ایده راهاندازی یک مجتمع آموزشی برای دانشآموزان مستعد و کمبرخوردار سراسر هرمزگان که از سوی اتاق بازرگانی استان مطرح شده بود، اگرچه بنا بر آنچه مطرح شده، در پیچوخم بروکراسیهای اداری و…هنوز به نتیجه نرسیده است، اما اصل ایده همچنان ارزشمند است و شاید حتی امروز بیش از گذشته به آن نیاز داشته باشیم.
نباید اجازه داد یک طرح به دلیل بروکراسی متوقف شود و بعد، خودِ نیاز جامعه نیز به فراموشی سپرده شود.هرمزگان به مدارس و مراکز آموزشی نیاز دارد که بتوانند دانشآموزان مستعد مناطق محروم را شناسایی کنند، آموزش باکیفیت در اختیارشان بگذارند و هزینههای تحصیل، درمان و نیازهای آموزشی آنان را تا حد امکان پوشش دهند. چنین مجموعههایی میتوانند با مشارکت صنایع بزرگ، معادن، بنادر، پالایشگاهها، شرکتهای فولادی و آلومینیومی، خیرین، اتاق بازرگانی، نهادهای اجتماعی و دستگاههای مسئول شکل بگیرند.البته حمایت نباید فقط به دانشآموزانی محدود شود که کارنامه درخشانی دارند. گاهی یک دانشآموز برای نشان دادن استعداد واقعی خود، ابتدا به فرصت، آرامش و حداقل امکانات نیاز دارد.کودکی که شب گذشته به دلیل مشکلات خانه خواب کافی نداشته، یا صبحانه نخورده، یا به دلیل دنداندرد نتوانسته تمرکز کند، شاید در آزمون استعدادسنجی هم نتواند توان واقعی خود را نشان دهد.
بنابراین حمایت از دانشآموز محروم باید نگاه جامع داشته باشد؛ از تغذیه و سلامت گرفته تا آموزش، مشاوره، تجهیزات و حمایت روانی و خانوادگی.در میان خانوادههای بیسرپرست، بدسرپرست و آسیبدیده اجتماعی نیز دانشآموزانی هستند که بیش از دیگران به دیدهشدن نیاز دارند. بسیاری از آنان نه صدایی برای مطالبه دارند و نه خانوادهای که بتواند مسیر حمایت را برایشان باز کند. اگر دستگاههای مسئول، مدارس و نهادهای اجتماعی بتوانند این کودکان را بهموقع شناسایی کنند، میتوان از بسیاری از آسیبهای بعدی پیشگیری کرد. هرمزگان برای ساختن آینده خود، فقط به کارخانه و بندر و جاده نیاز ندارد؛ به انسانهای توانمند نیاز دارد.سرمایه واقعی استان، پشت میزهای مدیریتی یا در دل معادن و مخازن نفت و گاز نیست؛ بخشی از این سرمایه همین امروز در کلاسهای درس نشسته است. کودکانی که شاید لباس سادهای پوشیده باشند، اما ذهنی بزرگ و رؤیاهایی بزرگتر داشته باشند.مسئولیت اجتماعی اگر قرار است معنایی فراتر از شعار داشته باشد، باید به همین نقطه برسد: هیچ استعداد محرومی به دلیل فقر از مسیر آینده حذف نشود.شاید وقت آن رسیده باشد که صنایع و ثروت هرمزگان، سهم مشخص و ماندگاری برای آموزش فرزندان همین سرزمین تعریف کنند؛ نه صدقهای مقطعی، بلکه یک برنامه پایدار برای شناسایی، آموزش و پرورش استعدادهای محروم.فردای هرمزگان را همین دانشآموزان خواهند ساخت. مسئله این است که امروز چه کسی دست آنها را میگیرد تا فردا فرصت ساختن داشته باشند؟
ثبت دیدگاه