دریانیوز//دیدن محرومیت در استانی که دهها صنعت وبنگاه اقتصادی فعالیت دارد، پذیرفتی نیست و بایستی مسئولیت های اجتماعی این مراکز منجر به رفع محرومیت هاشود که متاسفانه اینگونه نشده است و برخی صنایع با مسئولیت های اجتماعی غریبه اند.از طرفی دیگر مسئولیت اجتماعی شرکتها اگر فقط در بروشورهای رنگی و همایشهای سالانه بماند، اسمش مسئولیت نیست؛ تبلیغات است. در استانی مثل هرمزگان که هم قطب تجارت است و هم درگیر محرومیتهای ریشهدار، دیگر وقت نمایش نیست. وقت اقدام عملی و هدفمند است.هرمزگان، با همه ظرفیتهای بندری، صنعتی و تجاریاش، هنوز با واقعیت تلخ خانوادههایی روبهروست که زیر بار هزینههای درمان، مسکن و ابتداییترین لوازم زندگی خم شدهاند. مددجویان بهزیستی در این استان نه آمارند، نه عدد در گزارشهای اداری؛ انسانهاییاند که بخشی از کرامتشان به دلیل ناتمام ماندن یک پروژه مسکن، نبود یک کولر در گرمای طاقتفرسای جنوب، یا نداشتن یخچال برای نگهداری دارو و غذا، زیر سؤال رفته است.پروژههای مسکن نیمهتمام مددجویان، زخمی باز در بافت اجتماعی استان است.
واحدهایی که اسکلتشان بالا رفته اما به دلیل کمبود اعتبار، سالهاست بیاستفاده ماندهاند. تکمیل این پروژهها، بیش از هر اقدام مقطعی، میتواند ثبات و امنیت روانی به خانوادههای تحت پوشش بازگرداند. آیا صنایع بزرگ استان که از زیرساختهای همین خاک ارتزاق میکنند، نمیتوانند سهم مشخص و شفافی در تکمیل این طرحها بر عهده بگیرند؟از سوی دیگر، تأمین اقلام ضروری منزل در هرمزگان یک تجمل نیست؛ ضرورت است. در استانی با رطوبت و گرمای بالا، کولر یک کالای لوکس محسوب نمیشود، بلکه ابزار بقاست. یخچال برای خانوادهای که عضو بیمار یا کودک دارد، مسئله سلامت است. کمک به تأمین جهیزیه نیز فقط کمک به یک ازدواج ساده نیست؛ پیشگیری از آسیبهای اجتماعی و حفظ عزت جوانان این دیار است.
حوزه درمان و توانبخشی نیز نیازمند نگاه جدیتری است. مددجویانی که با معلولیتهای جسمی یا ذهنی دست و پنجه نرم میکنند، هزینههای سنگین دارو، جلسات توانبخشی و اقلام بهداشتی تخصصی را به تنهایی نمیتوانند تحمل کنند. کمکهزینههای درمانی و تأمین تجهیزات توانبخشی، سرمایهگذاری بر کیفیت زندگی انسانهایی است که اگر حمایت شوند، میتوانند به شهروندانی فعال و اثرگذار تبدیل شوند.ساخت و تجهیز مراکز توانبخشی در شهرستانها نیز یک ضرورت فوری است. تمرکز خدمات در مرکز استان، هزینه رفتوآمد و فشار مضاعفی بر خانوادههای محروم تحمیل میکند. صنایع و بنگاههای اقتصادی میتوانند با مشارکت در ساخت این مراکز، نام خود را نه فقط بر سردر ساختمانها، بلکه در حافظه جمعی مردم ثبت کنند.در این میان، اتاق بازرگانی هرمزگان گامهایی هرچند محدود برداشته است؛ از کمک به پرداخت هزینه آب و برق سالمندان و برخی مددجویان گرفته تا حمایت موردی در تأمین رهن مسکن. جلسات متعددی با رئیس و معاونان اتاق برگزار و فهرست نیازمندیها بهصورت شفاف ارائه شده است.
این یعنی مسیر گفتگو و تعامل باز است. اما صادقانه بگوییم، حجم نیازها با اقدامات پراکنده همخوانی ندارد.صنایع بزرگ، شرکتهای تجاری و فعالان اقتصادی استان باید بپذیرند که مسئولیت اجتماعی، هزینه اضافی نیست؛ سرمایهگذاری بر ثبات اجتماعی و امنیت پایدار کسبوکار است. جامعهای که در آن شکاف محرومیت عمیق شود، دیر یا زود هزینهاش را همه خواهند پرداخت.مسئولیت اجتماعی اگر به برنامهای منظم، قابل ارزیابی و شفاف تبدیل شود، هم کرامت مددجویان حفظ میشود و هم اعتبار بنگاههای اقتصادی ارتقا مییابد. انتخاب با ماست؛ یا مسئولیت را جدی بگیریم، یا همچنان در حاشیه امنِ بیتفاوتی بمانیم و فقط از کنار درد مردم عبور کنیم. صنایع و بنگاه های اقتصادی ،نهادهای انقلابی، خیرین و…بایستی از محرومان و مددجویان نهادهای حمایتی مانند بهزیستی،کمیته امداد، مراکزخیریه و…حمایت کنند و
مشکلات شان را برطرف کنند.
ثبت دیدگاه