دریانیوز//در مسیر توسعهی هر استان، شاخصی وجود دارد که سلامتِ روان و جسمِ شهروندان را به دقت میسنجد: «سطح خدمات بهداشت و درمان». برای استان هرمزگان، که به دلیل ویژگیهای جغرافیایی و اقلیمی، همواره با چالشهای خاص سلامت روبرو بوده، دو سال اخیر شاهد تکاپویی بیسابقه در راستای بازسازی و نوسازی این ستون حیاتی است. آنچه امروز در استان شاهد هستیم، نه یک اتفاق گذرا، بلکه ثمرهی یک «نهضت سلامت» است؛ همکاری همافزایی که از ستاد استانداری و دانشگاه علوم پزشکی آغاز شده و با حمایت بیدریغ نمایندگان مجلس و سخاوت خیرین، اتاق بازرگانی و برخی از صنایع از جمله پالایشگاه های نفت ستاره و نفت بندرعباس و فولادی ها، رنگ واقعیت به خود گرفته است.نگاهی به ناوگان اورژانس استان، گویای این تحول است. افزودن ده ها آمبولانس مدرن و نو به ناوگان، و تصمیم راهبردانهی بازسازی و تعمیر آمبولانسهای از کار افتاده، تنها یک اقدام لجستیکی نیست؛ این اقدام یعنی «پایان دادن به مرگهای قابل پیشگیری». هر آمبولانسی که به خیابانها میآید، یعنی فرصتی دوباره برای نجات یک مصدوم در لحظات حیاتی و معنای واقعی «رسیدن بهموقع» در جغرافیای گسترده هرمزگان. این روند، نباید متوقف شود؛ بلکه باید با شتابی بیشتر، شکافهای موجود در مناطق دورافتاده را پر کند.همگام با تقویت ناوگان امدادی، در کالبد بیمارستانها نیز نوسازی در جریان است.
تأمین دستگاههای حیاتی مانند دیالیز، MRI، CT اسکن و تجهیز به سیستمهای پیشرفته پرتودرمانی و…، گامی بلند برای کاهش وابستگی استان به مراکز درمانی خارج از استان است. هدف نهایی، رسیدن به وضعیتی است که بیمار هرمزگانی، در خانه و در کنار خانوادهاش، از بالاترین استانداردهای تشخیصی بهرهمند شود. در این میان، چشمها به پروژههای کلانی چون بیمارستان ۲۶۴ تختخوابی نفت ستاره، بیمارستان ۵۳۱ تختخوابی بندرعباس و بیمارستان ۱۶۰ تختخوابی میناب دوخته شده است. این مراکز، نه تنها ظرفیت تختها را به استاندارد ملی نزدیک میکنند، بلکه امید به درمان در قلب استان را زنده نگه میدارند. حتی در ابعاد کوچکتر اما بسیار انسانی، مشارکت اتاق بازرگانی در ساخت «همراه سرا» در بیمارستانهای شهیدمحمدی، کودکان و شریعتی، نشان میدهد که نگاه به بیمار، تنها نگاهی پزشکی نیست؛ بلکه نگاهی به کرامت انسانی و آرامش همراهانِ رنجکشیده است.اما، اینجا جایی است که باید از «تحسین» فراتر رفت و به «واقعیتهای تلخ» هم پرداخت.ساختنِ ساختمانها، خریدنِ دستگاهها و تهیه کردنِ آمبولانسها، تنها «بدنه» سلامت است؛ اما «روح» این سیستم، نیروی انسانی متخصص است. ما با یک پارادوکس بزرگ روبرو هستیم: ما بیمارستانها و تجهیزات را داریم، اما پزشکان و پرستاران مان را نداریم! حقیقت این است که تجهیزات بدون کادر درمان، تنها تلی از آهن و پلاستیک هستند.
چالش اصلی هرمزگان امروز، «ماندگاری» است. چرا پرستارانِ جوان و پزشکان متخصص، پس از مدت کوتاهی استان را ترک میکنند؟ پاسخ در کلمات سادهای نهفته است: «مسکن و رفاه». در شهری مانند بندرعباس، با نرخ تورم سرسامآور اجارهبها و گرانی فلککش مسکن، ماندن در استان برای یک کادر درمان، به یک چالش اقتصادی سنگین تبدیل شده است. وقتی یک پرستار یا پزشک، دغدغهی اصلیاش تأمین مسکن و هزینههای زندگی باشد، نمیتواند تمام تمرکز خود را بر درمان بیمار بگذارد. نهضت سلامت اگر میخواهد پایدار بماند، باید از «نهضت مسکنِ کادر درمان» نیز عبور کند. دولت، نهادهای انقلابی، صنایع بزرگ و خیرین، نباید تنها به تأمین تجهیزات پزشکی فکر کنند؛ آنها موظفاند با ساخت مجتمعهای مسکونی، خوابگاههای مدرن برای دانشجویان متاهل و بهویژه واحدهای مسکونی برای کادر درمان و خانوادههای آنها، زمینهی «ماندگاری» را فراهم کنند.علاوه بر این، راهکار بلندمدت در «تولید نیروی انسانی بومی» نهفته است. ما باید از دانشآموزان منطقه حمایت کنیم تا به سمت رشتههای سلامت سوق داده شوند. اختصاص سهمیههای ویژه برای مناطق محروم و اولویت دادن به پذیرش دانشجویان بومی در دانشگاههای استان، تنها راه تضمینِ ورود نیروهایی است که با فرهنگ و جغرافیای این استان گره خوردهاند و تمایل بیشتری به ماندن دارند.
در واقع نهضت سلامت در هرمزگان، از مرحلهی «تأسیس و تجهیز» عبور کرده و اکنون در مرحلهی «تثبیت و ماندگاری» قرار دارد. ما از اقدامات صورت گرفته قدردانی میکنیم، اما اگر چرخهی ساخت و تجهیزات، با چرخهی تأمین نیروی انسانیِ مستقر و دارای مسکن، همگام نشود، سرمایهگذاریهای میلیاردی ما در تجهیزات، با خطر «خلاء نیروی انسانی» مواجه خواهد شد. سلامتِ هرمزگان، نیازمند پیوندِ «تکنولوژی» با «تأمینِ زندگیِ کادر درمان» است. وقت آن است که «خانه و مسکن» را نیز در دستور کارِ نهضت سلامت قرار دهیم تا پزشک و پرستار، با دلی آرام و خانهای امن، به درمان و نجات جانِ بیماران در هرمزگان بشتابند تا فرموده رهبر شهیدمان محقق شود که تاکید داشتند که مریض بایستی به غیر از رنج مریضی، رنج دیگری نداشته باشد.
ثبت دیدگاه