دریانیوز// با نزدیک شدن هفته کارو کارگر، دوباره یک موضوع آشنا در سخنرانیها و نشستها تکرار میشود؛ «مسکن کارگری». هر سال در همین ایام، از ضرورت تامین سرپناه برای کارگران سخن گفته میشود، وعدههایی مطرح میشود و طرحهایی روی کاغذ میآید. اما وقتی هیاهوی مراسمها فروکش میکند، این مطالبه قدیمی نیز آرامآرام به حاشیه میرود؛ گویی قرار است فقط در تقویم رسمی کشور و در چند روز مشخص از سال یادآوری شود.این در حالی است که در استانی مانند هرمزگان، مسکن کارگری یک شعار مناسبتی نیست، بلکه یک نیاز واقعی و فوری است. هرمزگان به واسطه حضور صنایع بزرگ و بنگاههای اقتصادی متعدد، یکی از مهمترین مراکز اشتغال صنعتی کشور به شمار میآید. هزاران کارگر در پالایشگاهها، صنایع معدنی، فولادی و شرکتهای بزرگ این استان مشغول کارند و بخش مهمی از بار تولید کشور بر دوش همین نیروهای کار است.با این حال بسیاری از همین کارگران برای تامین ابتداییترین نیاز زندگی، یعنی مسکن مناسب، با مشکلات جدی مواجهاند. طی سالهای گذشته بارها از ساخت مسکن برای کارگران صنایع سخن گفته شده است، اما واقعیت میدانی چیز دیگری را نشان میدهد. هنوز بخش قابل توجهی از این کارگران مجبورند برای سکونت به بازار اجاره مسکن در بندرعباس پناه ببرند؛ بازاری که در سالهای اخیر به شدت متورم شده است.وقتی هزاران کارگر ناچار باشند در داخل شهر به دنبال خانه اجارهای بگردند، طبیعی است که تقاضا در بازار مسکن بالا برود.
افزایش تقاضا نیز به طور مستقیم بر قیمتها اثر میگذارد. نتیجه این چرخه، رشد قابل توجه اجارهبها در بندرعباس بوده است؛ افزایشی که تنها دامن کارگران را نگرفته، بلکه بسیاری از خانوادههای شهر را نیز با مشکل روبهرو کرده است.برای بسیاری از کارگران، پرداخت اجارههای سنگین به یک چالش جدی تبدیل شده است. برخی ناچارند خانهها را به صورت اشتراکی اجاره کنند تا هزینهها را تقسیم کنند. عدهای دیگر به ناچار در خانههای پدری ساکن میشوند. در این خانهها، داماد و عروس در کنار خانوادههای خود زندگی میکنند و محدودیت فضای زندگی، فشارهای اقتصادی و مشکلات اجتماعی خاص خود را به همراه دارد. چنین شرایطی نه شایسته کارگری است که در خط مقدم تولید ایستاده و نه در شأن شهری که میزبان صنایع بزرگ ملی است.در این میان نقش صنایع و بنگاههای اقتصادی بسیار تعیینکننده است. اگر این مجموعهها در کنار فعالیتهای تولیدی خود، مسئولیت اجتماعیشان را جدی بگیرند و در ساخت مسکن برای کارگران و کارکنان خود سرمایهگذاری کنند، بسیاری از مشکلات موجود قابل حل خواهد بود. ایجاد شهرکهای مسکونی کارگری میتواند بخش قابل توجهی از تقاضای بازار مسکن بندرعباس را کاهش دهد و به متعادل شدن قیمت خرید و اجاره کمک کند.از سوی دیگر مناطقی مانند شهرک علوی ظرفیت مناسبی برای توسعه مسکن کارگری دارند.
با برنامهریزی مناسب میتوان در این مناطق مجموعههای مسکونی همراه با امکانات آموزشی، خدماتی و رفاهی ایجاد کرد تا کارگران و خانوادههایشان در محیطی مناسب زندگی کنند. نزدیکی این مناطق به محل فعالیت بسیاری از صنایع نیز میتواند هزینه و زمان رفتوآمد را کاهش دهد و کیفیت زندگی کارگران را افزایش دهد.در نهایت باید به یک نکته روشن توجه داشت: سرمایه انسانی ارزشمندترین دارایی هر واحد تولیدی است. صنعتی که به رفاه نیروی کار خود بیتوجه باشد، در بلندمدت نمیتواند انتظار بهرهوری بالا و پایداری تولید داشته باشد. کارگری که دغدغه مسکن و معیشت دارد، با آرامش و تمرکز کمتری کار خواهد کرد.ساخت مسکن کارگری در حقیقت هزینه نیست؛ یک سرمایهگذاری بلندمدت برای ثبات تولید، افزایش بهرهوری و حتی سودآوری صنایع است. اگر این واقعیت جدی گرفته شود، شاید روزی برسد که مسکن کارگری دیگر فقط یک وعده تکراری در هفته کارگر نباشد، بلکه به بخشی از برنامه واقعی توسعه صنعتی و شهری تبدیل شود.
ثبت دیدگاه