دریانیوز//دنداندرد، درد فقیروغنی نمیشناسد؛ اما درمان دندان، مدتهاست که جیب مردم را میشناسد. واقعیت تلخ این است که امروز برای بسیاری از خانوادهها، مراجعه به دندانپزشکی دیگر یک تصمیم درمانی ساده نیست؛ یک محاسبه سخت اقتصادی است. پدر خانواده درد را تحمل میکند، مادر درمان را عقب میاندازد، کودک با پوسیدگی بزرگ میشود و سالمند، نبود دندان را بخشی از سرنوشت میپندارد. این تصویر، اگرچه تلخ است، اما در بسیاری از خانهها واقعی است. هزینههای دندانپزشکی آنقدر بالا رفته که بخش مهمی از جامعه، درمان را نه بهموقع، بلکه وقتی انجام میدهد که دیگر کار از ترمیم ساده گذشته و به عصبکشی، جراحی، کشیدن دندان، پروتز و هزینههای چندبرابری رسیده است.در چنین شرایطی، سخن گفتن از تکمیل و تجهیز ساختمان در حال ساخت دانشکده دندانپزشکی بندرعباس در پردیس دانشگاه علوم پزشکی، صرفاً بحثی عمرانی یا دانشگاهی نیست. اینجا پای سلامت مردم در میان است؛ پای عدالت درمانی، تربیت نیروی متخصص، کاهش هزینههای مردم و جلوگیری از مهاجرت درمانی به استانهای دیگر. ساختمان نیمهتمام دانشکده دندانپزشکی، اگر درست دیده شود، فقط چند طبقه بتن و آهن نیست؛ میتواند آینده درمان دهان و دندان جنوب کشور باشد.دانشکده دندانپزشکی بندرعباس از دل یک نیاز واقعی برخاست. هرمزگان استانی گسترده، بندری، صنعتی و راهبردی است؛ اما مانند بسیاری از استانهای درحالتوسعه، سالها با کمبود نیروهای تخصصی در حوزه سلامت دستوپنجه نرم کرده است. شکلگیری دانشکده دندانپزشکی در سال ۱۳۸۷ پاسخی به همین نیاز بود؛ پاسخی که ابتدا با تربیت دانشجویان متعهد به خدمت در استان آغاز شد و امروز به نقطهای رسیده که میتواند به تربیت دستیاران و متخصصان دندانپزشکی منجر شود. این مسیر اگر نیمهکاره رها شود، یعنی فرصتسوزی؛ آن هم در حوزهای که مردم هر روز هزینه نبود آن را با درد، اضطراب و پرداختهای سنگین میپردازند.اکنون دانشکده دندانپزشکی بندرعباس حدود ۳۰۰ دانشجو دارد و سالانه حدود ۳۵ تا ۳۶ دانشجو میپذیرد. این ظرفیت در وضعیت فعلی ارزشمند است، اما کافی نیست.
نقطه جهش، همان ساختمان جدیدی است که در پردیس دانشگاه علوم پزشکی در حال ساخت است؛ ساختمانی که بنا بر اعلام مسئولان، حدود ۷۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد و برای آن ۳۰۰ یونیت دندانپزشکی پیشبینی شده است. عدد ۳۰۰ یونیت برای مردم شاید فقط یک آمار باشد، اما برای نظام آموزشی و درمانی یعنی امکان پذیرش دانشجوی بیشتر، ارائه خدمات گستردهتر، راهاندازی بخشهای تخصصی و درمان بیماران بیشتر با هزینه کمتر.باید صریح گفت: اگر این پروژه تکمیل و تجهیز شود، بندرعباس میتواند صاحب بزرگترین دانشکده دندانپزشکی جنوب کشور شود. اما اگر تکمیل ساختمان به تأخیر بیفتد یا پس از ساخت، تجهیزات آن فراهم نشود، با یک بنای پرهزینه اما کماثر روبهرو خواهیم شد؛ همان سرنوشت آشنایی که برخی پروژههای درمانی کشور گرفتار آن شدهاند: ساختمان هست، خدمت نیست؛ تابلو هست، درمان نیست؛ وعده هست، اثر ملموس برای مردم نیست.اهمیت این دانشکده فقط در آموزش دندانپزشک عمومی خلاصه نمیشود. آینده واقعی آن، در تربیت متخصصان دندانپزشکی است. امروز بسیاری از خدمات پیچیده دندانپزشکی، از درمانهای پیشرفته ریشه و جراحیهای تخصصی گرفته تا ارتودنسی، بیماریهای لثه، پروتزهای پیشرفته و دندانپزشکی کودکان، نیازمند حضور متخصص و دستیار تخصصی است. وقتی این خدمات در استان بهصورت کافی وجود نداشته باشد، مردم یا باید هزینههای سنگین بخش خصوصی را بپردازند یا به استانهای دیگر سفر کنند؛ سفری که خود هزینه، زمان و رنج مضاعف دارد.
اما با راهاندازی کامل دانشکده جدید و جذب و تربیت دستیاران تخصصی، بسیاری از این خدمات میتواند در محیط دانشگاهی، با نظارت استادان و با هزینهای قابلتحملتر ارائه شود.این همان نقطهای است که آموزش، درمان و عدالت به هم میرسند. دانشکده دندانپزشکی اگر مجهز باشد، هم دانشجو تربیت میکند، هم متخصص میسازد، هم بیمار درمان میکند و هم هزینههای درمان را کاهش میدهد. در وضعیت فعلی نیز دانشکده دندانپزشکی بندرعباس بخشی از خدمات خود را با تعرفهای بسیار پایینتر از مراکز دیگر ارائه میدهد و در بسیاری موارد، بیمار تنها هزینه مواد مصرفی را پرداخت میکند. اما همین مواد مصرفی نیز امروز گران شده است؛ از مواد ترمیمی و بیحسی تا وسایل درمان ریشه، تجهیزات استریل، مواد قالبگیری و اقلام پروتزی. برای خانواده نیازمند، همین هزینه بهظاهر کوچک هم میتواند مانع درمان باشد. اینجاست که نقش صنایع هرمزگان باید جدی و بیتعارف مطرح شود. استانی که میزبان صنایع بزرگ، بنادر، پالایشگاهها، شرکتهای معدنی، فولادی، دریایی و تجاری است، نباید در تأمین مواد اولیه درمان دندان نیازمندان معطل بماند. مسئولیت اجتماعی صنایع اگر فقط به نصب بنر، برگزاری مراسم و گزارشهای رنگی محدود شود، بیشتر شبیه ویترین است تا خدمت. مسئولیت اجتماعی واقعی یعنی ورود به مسئلهای که مردم هر روز با آن درگیرند. امروز یکی از این مسائل، هزینه دندانپزشکی است.صنایع میتوانند با تأمین مواد مصرفی دانشکده دندانپزشکی، درمان بیماران کمبرخوردار را رایگان کنند. این کار برای صنایع بزرگ، هزینهای غیرممکن نیست؛ اما برای یک خانواده محروم، میتواند تفاوت میان درمان شدن و درمان نشدن باشد.
اگر مواد مصرفی از محل مسئولیت اجتماعی تأمین شود، دانشکده میتواند بیماران معرفیشده از سوی کمیته امداد، بهزیستی، گروههای جهادی، بسیج و نهادهای حمایتی را بدون دریافت هزینه درمان کند. این یعنی مسئولیت اجتماعی از شعار خارج شده و به لبخند واقعی بر چهره مردم تبدیل میشود.از سوی دیگر، مشارکت صنایع نباید فقط به مواد مصرفی محدود بماند. تکمیل و تجهیز ساختمان جدید دانشکده نیز نیازمند حمایت جدی است. تجهیز دانشکدهای با ۳۰۰ یونیت، بخشهای تخصصی، فضای آموزشی و درمانی استاندارد، هزینهای سنگین میطلبد. دولت و دانشگاه باید سهم خود را انجام دهند، اما صنایع استان نیز نمیتوانند نسبت به چنین پروژهای بیتفاوت باشند. صنعتی که از ظرفیتهای یک استان بهره میبرد، باید در سلامت مردم همان استان هم سهم داشته باشد.امروز دانشکده دندانپزشکی بندرعباس در آستانه یک انتخاب بزرگ قرار دارد: یا با حمایت جدی، به قطب دندانپزشکی جنوب کشور تبدیل میشود؛ یا با تأخیر، کمبود اعتبار و بیعملی، فرصت طلایی آن فرسوده خواهد شد. مردم هرمزگان به وعدههای زیبا نیاز ندارند؛ به یونیت فعال، استاد متخصص، مواد مصرفی، درمان ارزان و دسترسی عادلانه نیاز دارند.لبخند مردم، کالای لوکس نیست. دندان سالم، حق مردم است. تکمیل و تجهیز دانشکده دندانپزشکی بندرعباس، یک پروژه ساختمانی ساده نیست؛ سرمایهگذاری برای سلامت، عدالت و آینده استان است. حالا وقت آن است که دانشگاه، دولت، صنایع و مدیران استان ثابت کنند مسئولیت اجتماعی و عدالت سلامت، فقط واژههای سخنرانی نیستند؛ میتوانند درد مردم را کم کنند.
ثبت دیدگاه