دریانیوز//وقتی «فرشتههای سفید» با «فرمولهای سیاه» از هرمزگان کوچ میکنند؛ اینجا محرومیت درمانی را بیش از پیش می توان مشاهده کرد .درحال حاضر۱۵۰۰نفر کادر پرستاری در استان محروم هرمزگان کمبود داریم و پرستاران فعال در مراکز درمانی مجبورند شیفت های سنگین را در برنامه ماهیانه شان داشته باشند و فشار زیادی را در شیفت های شبانه و … متحمل شوند واز آن طرف حقوق شان از کارکنانبسیاری از سازمان ها وصنایع در استان کمتر است که حتی برای پرداخت اجاره با مشکل مواجهند و برخی عطای پرستاری را به لقایش می بخشند واز این سیستم می روند . حتی برای تامین مسکن کادر پرستاری اقدام مناسبی در این سالها در استان صورت نگرفته است ،درصورتیکه انتظار منطقی این است که آنها دغدغه مسکن و معیشت نداشته باشند و دغدغه شان فقط رسیدگی به امورات بیماران باشد. علی رغم شعارهای حمایت از پرستاران، اما حتی در طرح مسکن ملی، پرستارانی که فرم ج آنها سبز نبود، اجازه ثبت نام در این طرح را نیافتند و در واقع پرستاران هیچ امتیازی نداشتند ومانند سایر اقشار بودند.
بیایید صریح باشیم؛ کادر پرستاری هرمزگان زیر چرخدندههای گرانی سرسامآور بندرعباس و اجارهبهای نجومی، در حال له شدن هستند. وقتی رئیس دانشگاه علوم پزشکی استان بصورت رسمی اعلام میکند که برخی پرستاران به دلیل عدم تناسب حقوق با هزینههای زندگی واجاره بها، عطای کار در بیمارستان را به لقایش بخشیدهاند، آیا نباید مسئولان استان و کشور تدبیری بیندیشند؟ این یک فرارِ دستهجمعیِ خاموش است.حالا، چشمانداز آینده چیست؟ با افتتاح بیمارستان ۵۳۱ تختخوابی بندرعباس، الحاقیه ۲۶۴ تختخوابی نفت ستاره و بیمارستان ۱۶۰ تختخوابی میناب به ۱۵۰۰ پرستار جدید نیاز داریم. کدام عقل سلیمی با این وضعیت حقوق و معیشت، داوطلب میشود تا در شیفتهای طاقتفرسا، جانِ خود و خانوادهاش را برای حقوقی که حتی پول اجارهی یک آپارتمان معمولی هم نمیشود، وارد اینسیستم شود؟
آنچه این وضعیت را به یک طنز تلخ تبدیل میکند، بروکراسیهای سمیِ ماست. «فرم ج» و دیگر بند و تبصرههای اداری را چنان چماقی بر سر پرستاران کوبیدهایم که انگار مالکیتِ چند متر زمین، حقِ قانونیِ آنها نیست.
به جای اینکه برای جذبِ نیرو فرش قرمز پهن کنیم، برایشان مانعتراشی میکنیم تا همان تعداد اندک هم که ماندهاند، به خروج فکر کنند. سیاستمداران و متولیان ، وقت آن نرسیده که از پشت میزهای جلسات بلند شوید و ببینید که بدون مسکن، کمتر پرستاری در هرمزگان میماند؟ حمایت از کادر درمان، با بنر و تقدیرنامههای هفته پرستار محقق نمیشود؛ اینها نمایشهای پوپولیستی است که فقط اعتمادِ باقیمانده را تخریب میکند. حمایت یعنی مسکن. حمایت یعنی زمین. حمایت یعنی حذفِ شرط و شروطهای بازدارنده برای کسانی که در خط مقدمِ جنگ با مرگ هستند. اگر میخواهید فارغالتحصیلان وارد آزمونهای استخدامی شوند و دانشآموزان به سمت رشتههای حوزه سلامت محور گرایش پیدا کنند، باید «صرفه اقتصادی» را به این شغل برگردانید. پرستارانی که در جنگ ها،انفجاربندرشهیدرجایی، سیل وزلزله ، حوادث جاده ای و… ایثارگرانه جانفشانی می کنند، نباید غم مسکن و… داشته باشند و مسئولان استان بایستی سرپناه برایشان تامین کنند ، زمین و مسکن دراختیارشان قرار دهند تا از دغدغه های شان کاسته شود.
ثبت دیدگاه