دریانیوز//در بخشی از نشست خبری رئیس دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان به مناسبت هفته سلامت، روایت یک کمبود نگرانکننده هم بود؛ کمبودی که اگر جدی گرفته نشود، در سالهای آینده نظام سلامت استان را با چالشهای بزرگتری روبهرو خواهد کرد. آنچه در این نشست صریح و بیپرده مطرح شد، واقعیتی است که سالها در لایههای مختلف نظام درمانی استان دیده میشود: هرمزگان هنوز نتوانسته نیروی انسانی بومی یاماندگار کافی برای کادر درمان تربیت کند. به گفته رئیس دانشگاه علوم پزشکی، حتی در مجوزهای استخدامی نیز تعداد متقاضیان کمتر از نیاز است و در حال حاضر استان با کمبود بیش از هزار پرستار روبهروست؛ آماری که بهتنهایی عمق مسئله را نشان میدهد. این کمبود نیز درحال افزایش است و پرستاران بدلیل شیفت های سنگین فرسوده شده اند و از آن طرف به لحاظ درآمدی و معیشتی هیچ تناسبی بین سختی کارشان و شغل شان با میزان درآمدشان وجود ندارد و باعث بی انگیزگی و مهاجرت و رهاکردن این شغل توسط برخی از پرستاران شده است.
این کمبود البته یکشبه به وجود نیامده است. زنجیرهای از مشکلات آموزشی، اقتصادی و اجتماعی دست به دست هم دادهاند تا مسیر ورود جوانان هرمزگانی به رشتههای حوزه سلامت دشوار شود. از یک سو هزینههای بالای تحصیل باعث شده بخشی از دانشآموزان مستعد، بهویژه در مناطق محروم، اساساً امکان ادامه تحصیل را پیدا نکنند. از سوی دیگر کمبود مدرسه و معلم در برخی مناطق استان، پایه علمی بسیاری از دانشآموزان را تضعیف کرده است؛ موضوعی که رقابت آنان با دانشآموزان سایر استانها در کنکور را دشوار میکند. در چنین شرایطی طبیعی است که سهم هرمزگان از قبولی در رشتههای علوم پزشکی پایین بماند و نتیجه آن سالها بعد در بیمارستانها و مراکز درمانی خود را به شکل کمبود نیرو نشان دهد. البته تلاشهایی برای جبران این وضعیت آغاز شده است.
راهاندازی هنرستانهای بهیاری در برخی شهرستانها و فعال شدن مراکز دانشگاهی در مرکز، شرق و غرب استان برای تربیت دانشجو در برخی رشتههای حوزه سلامت، گامهایی مثبت به شمار میرود. با این حال این اقدامات زمانی اثرگذار خواهد بود که دانشآموزان به تحصیل در این رشتهها ترغیب شوند و مسیر تحصیل برای آنان هموارتر شود. در کنار مسئله آموزش، واقعیت دیگری نیز وجود دارد که نمیتوان از آن چشم پوشید؛ پایین بودن حقوق و مزایای پرستاران و کادر درمان. وقتی درآمد و شرایط کاری با سختیهای این حرفه همخوانی نداشته باشد، طبیعی است که بخشی از نیروهای موجود یا از این حرفه فاصله بگیرند یا راه مهاجرت را در پیش بگیرند. نتیجه چنین وضعیتی، تشدید همان کمبودی است که امروز مسئولان درباره آن هشدار میدهند. اگر قرار است این چرخه معیوب متوقف شود، باید مجموعهای از سیاستهای حمایتی به صورت همزمان اجرا شود؛ از حمایت تحصیلی از دانشآموزان مستعد مناطق محروم گرفته تا ایجاد مشوقهای معیشتی برای کادر درمان. تأمین مسکن، بهبود شرایط حقوقی و ایجاد امنیت شغلی میتواند انگیزه ماندگاری نیروهای فعلی را افزایش دهد و در عین حال جوانان بیشتری را به سمت این رشتهها سوق دهد. سلامت جامعه بدون نیروی انسانی توانمند ممکن نیست. اگر امروز برای تربیت و حفظ کادر درمان هرمزگان برنامهریزی جدی صورت نگیرد، فردا هزینههای این کمبود نه در آمارها، بلکه در کیفیت خدمات درمانی به مردم استان نمایان خواهد شد
ثبت دیدگاه