دریانیوز//گاهی بحران نه در کمبود ساختمان است، نه در نبود دستگاه و نه حتی در نداشتن پروژه؛ بحران جایی خود را نشان میدهد که همه چیز برای خدمت آماده است، اما «آدم» نیست. امروز مسئله اصلی درمان در هرمزگان دقیقاً همین است؛ کمبود نیروی انسانی. آنچه معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان در گفتوگوی خود با روزنامه «دریا» مطرح کرد، نه یک گلایه اداری، بلکه شرح یک واقعیت نگرانکننده از وضعیت درمان در استانی است که سالها با محرومیت ساختاری دست و پنجه نرم کرده است.بر اساس این اظهارات، هرمزگان اکنون با کمبود گسترده نیرو در بخشهای مختلف درمانی روبهروست؛ از پزشکان متخصص و فوقتخصص گرفته تا پرستار، کادر اتاق عمل، نیروهای خدماتی و حتی بیماربر. این یعنی زنجیره درمان در نقاطی دچار فرسایش شده که مستقیماً با جان مردم ارتباط دارد. در چنین شرایطی، هر تخت بیمارستانی جدید اگر بدون نیروی انسانی بماند، فقط یک عدد در گزارشهای اداری است، نه یک امکان واقعی برای درمان مردم.واقعیت این است که استان در سالهای اخیر با پیگیریهای انجامشده، در مسیر توسعه زیرساختهای درمانی حرکت کرده است. پروژههای مهم بیمارستانی در بندرعباس و میناب به مراحل پایانی رسیدهاند و این اتفاق، در ظاهر باید نویدبخش روزهای بهتر باشد. اما آنگونه که معاون درمان تصریح کرده، نگرانی اصلی پس از ساخت این مراکز، تأمین نیرو برای راهاندازی و بهرهبرداری از آنهاست.
به زبان ساده، هرمزگان به جایی رسیده که دیگر مشکلش فقط ساخت بیمارستان نیست؛ مشکلش، ناتوانی در پر کردن این بیمارستانها با نیروی کارآمد و ماندگار است.در این میان، یکی از مهمترین نکاتی که مطرح شد، ضرورت صدور مجوز برای جذب نیروی شرکتی و قراردادی است. وقتی استخدام رسمی با موانع بودجهای و بروکراسی فرساینده مواجه است، معطل گذاشتن تختهای جدید و خدمات مورد نیاز مردم، چیزی جز اتلاف سرمایه و فرصت نیست. اگر مجوز جذب رسمی به سرعت صادر نمیشود، حداقل باید اختیار قانونی لازم برای جذب بخشی از نیروها به صورت شرکتی و قراردادی در اختیار دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان قرار گیرد تا بخشی از بحران موجود مدیریت شود. این یک راهحل موقت اما ضروری است؛ راهی برای آنکه درمان استان پشت درهای بسته مقررات زمینگیر نشود.اما واقعبینی حکم میکند که بپذیریم این فقط یک مسکن کوتاهمدت است. راهحل پایدار در تربیت نیروی بومی نهفته است.
همانطور که معاون درمان تأکید کرده، باید از مدرسه و هنرستان تا دانشگاه، مسیر آموزش در رشتههای مرتبط با بهداشت و درمان تقویت شود. دانشآموزان باید به تحصیل در رشتههای بهیاری، پرستاری و دیگر حوزههای سلامت تشویق شوند و دانشگاهها نیز متناسب با نیاز واقعی استان، در تربیت نیرو نقشآفرینی کنند. استانی که میخواهد بحران درمان را ریشهای حل کند، ناگزیر است از امروز برای نیروی انسانی فردا سرمایهگذاری کند.از سوی دیگر، صرف آموزش و استخدام نیز کافی نیست. هرمزگان برای ماندگاری نیرو نیازمند مشوقهای واقعی است. وقتی یک پرستار یا پزشک با هزینه سنگین مسکن، سختی آبوهوا، فشار کاری بالا و مزایای محدود مواجه است، طبیعی است که ماندن در استان برای او به انتخابی دشوار تبدیل شود. بنابراین اگر قرار است فارغالتحصیلان در آزمونهای استخدامی شرکت کنند و جذب بدنه درمان شوند، باید برای آنان بستههای تشویقی مؤثر در نظر گرفته شود؛ از تسهیلات مسکن و حمایتهای معیشتی تا امتیازهای رفاهی و مالی که جذابیت خدمت در هرمزگان را افزایش دهد. درمان هرمزگان بدون تصمیمات ویژه، از پس این بحران برنمیآید. امروز وقت آن است که مسئولان ملی و استانی با نگاهی واقعبینانه، هم مجوز جذب شرکتی و قراردادی را صادر کنند، هم برای آموزش نیروی بومی برنامهریزی کنند و هم مشوقهایی برای استخدام و ماندگاری کادر درمان در نظر بگیرند. در غیر این صورت، بیمارستانها ساخته میشوند، تجهیزات هم میرسند، اما آنچه باید در کنار مردم بایستد، همچنان کم خواهد بود: نیروی انسانی.
ثبت دیدگاه