دریانیوز// در دو سه سال اخیر، شهرداری بندرعباس عزم تازهای از خود نشان داده؛ عزمی که شاید اگر زودتر بروز میکرد، امروز بسیاری از کاستیهای مزمن شهر در حوزهی گردشگری، تفریح و فضای سبز تا این حد روی اعصاب مردم راه نمیرفت. اما به هر حال، دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است. یکی از ملموسترین نمودهای این تغییر رویکرد، احداث باغوحشهای مصنوعی «ساوانا ۱» و «ساوانا ۲» در پارک شهید دباغیان است؛ پروژهای که اگرچه از جنس سرگرمی و گردشگری است، اما در لایههای عمیقترش، نشانهای از بازگشت مدیریت شهری به سمت «ایجاد فضاهای عمومی واقعی» دارد. این باغوحشها که با الگوگیری از مناطق گرمسیری آفریقا طراحی شدهاند، چند کارکرد مشخص دارند: نخست، ایجاد صحنههای بصری چشمنواز در شهری که سالهاست زیر بار سیمان و ساختمان، تراکم، گرما و کمبود فضای سبز خم شده است. دوم، فراهم کردن بستری برای آشنایی دانشآموزان با گونههای جانوری متفاوت آن هم در شهری که تا پیش از این، گزینههای آموزشی-تفریحی برای بچهها، بسیار محدود و حتی ناچیز بود و سوم، تبدیل ضلع جنوبی پارک دباغیان به نقطهای جذاب برای حضور خانوادهها، عکسهای یادگاری و پیوند دوباره مردم با فضاهای عمومی.اما یک یا دو پروژه چشمگیر، مشکلات مزمن یک شهر را حل نمیکند.
بندرعباس سالهاست با کمبود شدید اماکن گردشگری وتفریحی، کمبود فضاهای ورزشی عمومی، فقر پارکهای محلی و پراکندگی نامتوازن فضای سبز دستوپنجه نرم میکند. مردم این شهر حق دارند هر هفته برای یک تفریح ساده مجبور نباشند کیلومترها رانندگی کنند یا در همان چند نقطه شناختهشده، بهسختی جای پارک پیدا کنند. ساوانای ۱ و ۲ میتوانند شروع باشند، اما پایان راه نه. شهری که دمای هوا در آن نیمی از سال قابل تحمل نیست، بیش از هر چیز نیازمند فضاهای سایهدار، پارکهای محلی، مراکز فرهنگی، مسیرهای پیادهروی قابل تحمل و پروژههای تفریحی در دسترس است. شهرداری باید این روند را نهتنها ادامه دهد، بلکه سرعت آن را بالا ببرد چیزی که شهروندان مدتهاست منتظر آن هستند.بندرعباس نباید شهری باشد که اماکن دیدنیاش محدود باشد. این شهر ظرفیت تبدیل شدن به قطب گردشگری جنوب را دارد، مشروط بر اینکه توسعه تفریحی آن به شکل شبکهای، گسترده و عادلانه در همه مناطق و محلات پیش برود.ساوانای بندرعباس میتواند نماد یک تغییر باشد؛ اما فقط در صورتی که ادامه پیدا کند.
ثبت دیدگاه