دریانیوز// تاریخ، گاه در لحظاتی خاص عقربههای خود را بر نقطهای ثابت نگاه میدارد گویی زمان از حرکت باز میایستد تا شاهد پیوندی ابدی باشد. به گزارش خبرنگار دریا ؛ هفته گذشته ، نجف اشرف و کربلای معلی شاهد رخدادی بودند که نه تنها در حافظهی معاصر امت اسلام، که در تار و پود تاریخ مقاومت به عنوان «روز بیعت بزرگ» ثبت خواهد شد. پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی، پس از قریب به هفت دهه انتظار، با بدرقهی میلیونی مردم و علمای عراق، به وصال معشوق دیرین، حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و حضرت عباس(ع) رسید.
حماسهی نجف؛ وداع در جوارِ حیدر کرار
سحرگاه چهارشنبه، نجف اشرف زیر گامهای استوار خیل عظیم مشتاقان به لرزه درآمد. حرم امیرالمؤمنین(ع) اینبار نهتنها میعادگاه زائران، که شاهد پیوندی ناگسستنی میان دو ملت ایران و عراق بود. عشایر غیور و جوانان عراقی که با چفیههای نمادین مقاومت در صفوف تشییع حاضر شده بودند، نام «شهید خامنهای» را نه به عنوان یک رهبر سیاسی، که به مثابهی مرجع فکری و معمار وحدت دو ملت فریاد میزدند. آنچه در نجف مشهود بود، نه یک سوگواری معمولی، که تجدید میثاقی آشکار با آرمانهای مقاومت بود؛ نسلی که در بطن حوادث سالهای اخیر منطقه بالیده، با اشک و فریاد، بر ادامهی مکتبی که «مستضعفان را در برابر استکبار قد علم کردن» آموخت، تأکید کرد.
بینالحرمین؛ تکرار تاریخ در قابی شکوهمند
تشییع پیکر امام شهید، به دلیل تراکم بیسابقهی جمعیت، با تأخیری چندساعته همراه بود؛ تأخیری که خود، گویای عمق دلدادگی زائران بود. پیکر مطهر پس از ساعتها بدرقه، حوالی ساعت ۳ بامداد پنجشنبه ، به حرم اباعبدالله(ع) وارد شد. طواف ضریح ششگوشه و اقامهی نماز توسط حجتالاسلام والمسلمین شیخ عبدالمهدی کربلایی، لحظاتی را رقم زد که قلب هر نظارهگری را متصل به حقیقت کربلا میکرد.سپس، پیکر مطهر بر دستان دریایی از عزاداران به سوی حرم حضرت ابوالفضل(ع) رهسپار شد. در آنجا نیز، پس از اقامهی نماز توسط حجتالاسلام والمسلمین سید احمد الصافی و مرثیهخوانی خدام حرم، مصیبت فقدان مرجع اعلای جهان تشیع به محضرحضرت صاحبالزمان(عج) تقدیم شد.
اولین زائر اربعین، بر شانههای خادمان
در لابلای روایتهای این روز، یک کلیدواژه بیش از همه در میان موکبداران عراقی دستبهدست میشد: «بازگشت اولین زائر اربعین». این تعبیر، اشارتی است لطیف به پیشقدم بودن امام شهید در ترویج فرهنگ پیادهروی اربعین. گویی تقدیر چنین بود که او، نه در قامت یک زائر معمولی، که به عنوان پدری که فرزندان معنویاش در عراق چشمانتظار میزبانی از او بودند، به کربلا بازگردد. موکبداران عراقی با نوای
«هله بالزوار»، پیکری را مشایعت میکردند که سالها سیمای نورانیاش در مسیر نجف به کربلا، الهامبخش پیادهروی جهانی اربعین بود.
سخن آخر؛ ستونی که استوارتر شد
آنچه در این روز تاریخی بیش از هر چیز خودنمایی میکرد، پیوند ناگسستنی دو ملت ایران و عراق بود؛ پیوندی که رهبر شهید، معمار اصلی آن در دهههای گذشته بود. حضور میلیونی مردم، پاسخی قاطع به توطئههای تفرقهافکنان بود. با گذشت این مراسم، ایران و عراق نه دو کشور در کنار هم، که دو بازوی یک پیکر در برابر دخالتهای خارجی هستند. بیعت مردم عراق با آرمانهای رهبر شهید، پیام روشنی داشت: ستون خیمهی مقاومت، با این بدرقهی تاریخی، استوارتر از همیشه در خاک کربلا و نجف ریشه دوانده است. این روز، پایان یک مراسم نبود؛ آغاز عهدی نو برای ادامهی راه است .
ثبت دیدگاه