دریانیوز//سرعتگیرها قرار است برای حفظ جان مردم و کاهش سرعت خودروها نصب شوند؛ اما وقتی یک سرعتگیر شکسته، غیراستاندارد، کمارتفاع یا بدون رنگ و علامت هشدار باشد، سؤال اینجاست: آیا هنوز با یک ابزار ایمنی روبهرو هستیم یا با مانعی که میتواند برای شهروندان هزینهتراشی کند؟ این روزها در برخی معابر شهری، نمونههایی از سرعتگیرهای آسفالتی دیده میشود که به دلیل همرنگ بودن با سطح خیابان، بهویژه در ساعات شب یا شرایط دید نامناسب، بهموقع دیده نمیشوند. راننده ناگهان با مانعی روبهرو میشود که گاه عبور از آن میتواند به جلوبندی، لاستیک و سایر بخشهای خودرو آسیب وارد کند. از سوی دیگر، بعضی سرعتگیرهای قدیمی نیز شکسته یا فرسوده شدهاند و شکل و وضعیت مناسبی ندارند. موضوع فقط یک دستانداز یا یک قطعه آسفالت نیست؛ موضوع هزینهای است که در نهایت از جیب مردم پرداخت میشود. در شرایط اقتصادی دشوار امروز، تعمیر جلوبندی یک خودرو برای بسیاری از خانوادهها هزینهای قابل توجه است.
چرا باید وسیلهای که با هدف افزایش ایمنی نصب شده، به عاملی برای تحمیل هزینه اضافی به رانندگان تبدیل شود؟ اصل وجود سرعتگیر در نقاطی که احتمال وقوع حادثه بالاست، قابل دفاع است؛ اما پرسش مهمتر این است که آیا هر کوچه، معبر یا جادهای باید به محل نصب سرعتگیر تبدیل شود؟ آیا فقط بنا به درخواست مردم و بدونبررسی کارشناسی ،باید سرعت گیر نصب شود؟ آیا پیش از نصب، ضرورت آن نقطه، استاندارد فنی، ابعاد، ارتفاع، شیب، فاصله از سایر موانع و میزان دید رانندگان بررسی میشود؟ و آیا پس از اجرا، وضعیت آن بهصورت مستمر کنترل و اصلاح میشود؟ چرا هر روز سرعت گیرهایی قارچ گونه در بعضی از کوچه ها، خیابان های اصلی و فرعی و حتی برخی جاده ها می رویند و آرم و علائمی هم کمتر دیده می شود؟ اگر قرار است سرعتگیر نقش هشدار و کنترل سرعت داشته باشد، طبیعی است که باید قابل رؤیت، استاندارد و متناسب با محل نصب باشد و رانندگان با علائم هشداری واخباری متوجه وجود سرعت گیر شوند.
برخی سرعت گیرها نصب می شوند و چند هفته بعد شاید رنگ شوند و برخی هم رنگ شان پاک شده و برخی هم میخ و پیچ های شان بیرون زده است. سرعتگیری که بدون رنگآمیزی و تابلو یا علائم هشداردهنده، در سطح آسفالت محو میشود، عملاً بخشی از کارکرد ایمنی خود را از دست میدهد.از مسئولان شهری انتظار میرود به جای نگاه صرفاً عمرانی به این موضوع، آن را از زاویه حقوق شهروندی و ایمنی عمومی نیز بررسی کنند. فهرستی از سرعتگیرهای موجود در سطح شهر تهیه شود؛ موارد شکسته و فرسوده اصلاح شوند؛ سرعتگیرهای فاقد علائم هشداردهنده رنگآمیزی و علامتگذاری شوند و ضرورت وجود نمونههایی که بدون دلیل روشن در معابر ایجاد شدهاند، مورد بازبینی قرار گیرد.سرعتگیر باید جلوی سرعت را بگیرد، نه اینکه هزینه تعمیر خودرو را بالا ببرد. اگر هدف، امنیت مردم است، باید میان «کنترل سرعت» و «ایجاد مانع آسیبزا» تفاوت قائل شد. شهر ایمن، شهری نیست که در هر گوشه آن مانعی برای خودروها ساخته شده باشد؛ شهری است که در آن، هر مانع با مطالعه، استاندارد و برای یک ضرورت واقعی ایجاد شده باشد.اکنون زمان آن رسیده است که مسئولان مربوطه یک بار برای همیشه به این پرسش پاسخ دهند: سرعتگیرهای شهر دقیقاً بر اساس چه استاندارد و چه ضرورتی نصب شدهاند و چه نهادی مسئول نظارت بر وضعیت آنهاست؟مردم حق دارند در معابر شهری، هم از امنیت جانی برخوردار باشند و هم از خسارتهای قابل پیشگیری در امان بمانند.
ثبت دیدگاه