دریانیوز//هر کودکی در استان که به دلیل تنگنای اقتصادی از مدرسه بازمیماند، فقط یک دانشآموز از چرخه آموزش خارج نشده است؛ بخشی از آینده هرمزگان از دست رفته است. امروز، در آستانه آغاز سال تحصیلی، این نگرانی بیش از همیشه جدی است که جهش قیمتها، خانوادههای کمبرخوردار و چندفرزندی را در برابر هزینههای مدرسه به نقطهای برساند که انتخاب میان «نان» و «کیف و کفش و نوشتافزار» برایشان به یک واقعیت تلخ تبدیل شود.سال گذشته دهها هزار دانشآموز در هرمزگان از تحصیل بازماندند. امسال نیز با افزایش هزینههای زندگی، بعید است فشار اقتصادی بر خانوادهها کاهش یافته باشد. برای بسیاری از خانوادهها، تأمین هزینههای ابتدایی تحصیل هر فرزند، به اندازه یک حقوق کامل کارگری سنگینی میکند؛ هزینهای که شامل کیف و کفش، لباس، نوشتافزار و دیگر نیازهای مدرسه است. اگر خانوادهای چند فرزند محصل داشته باشد، این بار چند برابر میشود.این وضعیت فقط مختص خانوادههای فاقد درآمد ثابت نیست. حتی برخی کارمندان و حقوقبگیران نیز در تأمین هزینههای زندگی و تحصیل فرزندان با دشواری مواجهاند؛ چه برسد به کارگران، دستفروشان، شاغلان فصلی و خانوادههایی که درآمدشان نه ثابت است و نه متناسب با هزینههای زندگی.هرمزگان، استانی برخوردار از منابع و صنایع بزرگ ،اما گرفتار محرومیتهای عمیق است.
در بسیاری از مناطق روستایی، حاشیه شهرها و نقاط کمتر برخوردار، خانوادهها پیش از هزینه تحصیل، با دغدغه تأمین خوراک، درمان و ابتداییترین نیازهای زندگی روبهرو هستند. مددجویان نهادهای حمایتی نیز در بسیاری از موارد با محدودیتهای جدی در دسترسی به امکانات و خدمات مواجهاند.در چنین شرایطی، مدرسه و دانش آموز نباید قربانی فقر شود.اینجاست که مسئولیت اجتماعی صنایع و بنگاههای اقتصادی معنا پیدا میکند. صنایع بزرگ هرمزگان که از ظرفیتها و منابع این استان بهره میبرند، نمیتوانند نسبت به آینده فرزندان همین سرزمین بیتفاوت باشند. حمایت از تحصیل کودکان محروم نباید به چند برنامه نمادین و توزیع محدود بستههای لوازمالتحریر در آغاز مهر خلاصه شود؛ این حمایت باید هدفمند، مستمر و متناسب با گستردگی مسئله باشد.
صنایع، بنگاههای اقتصادی، خیرین و بهویژه مجموعههایی که خود را متعهد به مسئولیت اجتماعی و حمایت از محرومان میدانند، میتوانند بخشی از هزینه تحصیل دانشآموزان کمبرخوردار را برعهده بگیرند؛ از تأمین لوازمالتحریر و پوشاک گرفته تا پرداخت هزینههای ضروری تحصیل و ایجاد سازوکاری برای شناسایی دانشآموزان در معرض ترک تحصیل. اما مسئله فقط کیف و کفش نیست. هرمزگان با کمبود مدرسه و کلاس درس نیز دستوپنجه نرم میکند. کمبود بیش از ۳۰۰ مدرسه، فرسودگی صدها مدرسه و آسیبدیدگی شماری از مدارس در جریان جنگ، فشار مضاعفی بر نظام آموزشی استان وارد کرده است. دوشیفته بودن مدارس در بسیاری از مناطق، کمبود امکانات آموزشی و دشواری دسترسی برخی دانشآموزان به فضای مناسب آموزشی، همه زنگ خطرهایی هستند که نمیتوان آنها را نادیده گرفت. دانشآموزی که صبح یا ظهر با شکم گرسنه راهی مدرسه میشود، در کلاس پرجمعیت و فرسوده درس میخواند و در خانه نیز با فقر و نگرانیهای اقتصادی خانواده مواجه است، بیش از دیگران در معرض افت تحصیلی، ترک تحصیل و بازماندگی از آموزش قرار دارد. بنابراین مبارزه با ترک تحصیل، فقط با توصیه به خانوادهها یا افزایش ظرفیت ثبتنام مدارس حل نمیشود؛ باید ریشههای اقتصادی و اجتماعی آن را هدف گرفت.
صنایع هرمزگان میتوانند در این میدان پیشگام باشند. ساخت و تجهیز مدرسه، بازسازی مدارس فرسوده، تأمین تجهیزات آموزشی و برودتی و آزمایشگاهی، حمایت از تغذیه دانشآموزان مناطق محروم و ایجاد صندوقهای پایدار برای حمایت از دانشآموزان در معرض ترک تحصیل، اقداماتی است که اثر آن بسیار فراتر از یک کمک مقطعی خواهد بود.انتظار از نهادهای حمایتی، انقلابی ،دستگاههای اجرایی و مجموعههای اقتصادی نیز این است که پیش از آغاز سال تحصیلی، نقشهای روشن برای جلوگیری از بازماندگی دانشآموزان از تحصیل ارائه کنند و اجازه ندهند هیچ کودکی به دلیل نداشتن پول برای خرید یک جفت کفش ولباس، یک کیف یا چند دفتر و… ، از کلاس درس جا بماند.هر مدرسهای که ساخته میشود، هر کلاس درسی که تجهیز میشود و هر دانشآموز محرومی که با حمایت یک خیر یا صنعتگر در مدرسه میماند، در حقیقت یک سرمایه اجتماعی برای فردای هرمزگان ساخته میشود.محرومیت را نباید به نسل بعد منتقل کرد. راه مقابله با آن، از مدرسه میگذرد.
ثبت دیدگاه