فهرستِ «ناشدنی‌ها»؛ وقتی فقر از توانِ نهادهای حمایتی فراتر می‌رود

دریانیوز//در استان هرمزگان، فقر تنها یک مفهوم آماری نیست؛ فقر، گرمای سوزان تابستان است که در خانه‌های بدون کولر رخنه می‌کند، فقر، نگاهِ درمانده‌ی بیماری است که توان خرید دارو ندارد و فقر، صدای ناله نوزادی است که شیرخشکِ کافی برای رشد ندارد. ما امروز با واقعیت تلخی روبرو هستیم: شکاف میان «نیازهای انسانی» و «توانِ نهادهای حمایتی» به چنان بزرگی رسیده که حتی کسانی که تحت پوشش بهزیستی و کمیته امداد نیستند، در لبه‌ی پرتگاهِ محرومیت ایستاده‌اند.اعداد و ارقامی که از فهرست نیازهای اورژانسی مددجویان استان به دست ما رسیده، تنها یک «لیست خرید» نیست؛ این‌ها در واقع «فهرستِ حقوقِ از دست رفته‌ی انسان‌ها» در هرمزگان است.

وقتی صحبت از نیاز به ۳۰۰۰ دستگاه کولر، ۲۰۰۰ دستگاه یخچال، ۱۰۰۰ دستگاه لباسشویی و ۵۰۰ دستگاه آبگرمکن در این استان گرم و طاقت‌فرسا می‌شود، یعنی ما با یک بحرانِ اساسی در «حیاتِ انسانی» روبرو هستیم. این فهرستِ دردناک، فراتر از لوازم خانگی است. نیاز به ۵۰۰ ویلچر برقی و۵۰۰ویلچر معمولی، ۳۶۰۰ مورد هزینه درمان، دارو و عینک، و نیاز به دو هزار پوشینه و ۶۰۰۰ پک نوشت‌افزار برای دانش‌آموزان، نشان می‌دهد که پایداریِ زندگیِ برابر در استان، با چالشی جدی روبرو است. حتی نیاز به تجهیز کودکان با ۳۰ کارتن شیرخشک و حمایت از کودکان با۳۰دستگاه تبلت برای تحصیل، نشان از این دارد که ما در حال از دست دادنِ سرمایه انسانی آینده‌ی خود هستیم.اما پرسش اصلی اینجاست: اگر نهادهای دولتی و حمایتی با محدودیت بودجه مواجه‌اند، وظیفه‌ی دیگران چیست؟ پاسخ در مفهوم «مسئولیت اجتماعی» نهفته است. صنایع بزرگ، بنگاه‌های اقتصادی فعال در استان و شرکت‌های کشتیرانی و دریانوردی که از ظرفیت‌های این استان بهره می‌برند، نباید تنها در گزارش‌های سالانه خود به سودآوری اشاره کنند. مسئولیت اجتماعی (CSR) برای شما، یک شعار تبلیغاتی نیست؛ بلکه یک تعهدِ اخلاقی و اجتماعی در برابر هم‌شهریانی است که در مجاورتِ کارخانه‌ها و صنایع شما، با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کنند. ما از صنایع، بنگاه‌های اقتصادی، نهادهای انقلابی و خیرینِ بزرگ استان می‌خواهیم که فوراً «وارد گود» شوند.

این مشارکت نباید تنها به کمک‌های مقطعی و خوراکی محدود شود. نگاه ما باید به «ساختار» باشد؛ حمایت از مراکز توانبخشی ایتام و معتادین، و به‌ویژه «ساخت مراکز توانبخشی مدرن» در شهرستان‌های مختلف استان، راهکاری است که ریشه در حل بحران دارد، نه فقط مسکنِ موقتِ آن.وقت آن رسیده است که نگاه ما به محرومیت، از «صدقه» به «حقِ شهروندی» تغییر کند. اگر امروز صنایع و خیرین، بخشی از این فهرستِ سنگین را بر عهده نگیرند، هزینه‌ی فروپاشیِ اجتماعی و بحران‌های انسانی در آینده، بسیار فراتر از هزینه‌ی تأمین این نیازهای امروز خواهد بود.