دریانیوز//هرمزگان در سالهای اخیر شاهد گامهایی مهم در حوزه سلامت بوده است؛ گامهایی که نمیتوان و نباید آنها را نادیده گرفت. اجرای طرح نهضت سلامت، تأمین بخشی از تجهیزات درمانی مورد نیاز، ورود دستگاههایی که برخی از آنها برای نخستینبار در استان فراهم شدهاند و وعده تأمین تجهیزات جدید در آینده نزدیک، همگی نشانههایی از توجه به زیرساختهای درمانی است. اما واقعیت تلخ اینجاست که بیمارستان، تنها با دیوار، تخت، دستگاه و ساختمان درمانگر نمیشود. اگر نیروی انسانی کافی، متخصص، باانگیزه و ماندگار وجود نداشته باشد، بهترین تجهیزات نیز به سرمایههایی نیمهفعال و گاه بلااستفاده تبدیل میشوند.مسئله امروز سلامت در هرمزگان، فقط کمبود امکانات نیست؛ کمبود کادر درمان، بهویژه پرستار و پزشک، به زخمی مزمن تبدیل شده است.
استانی که بهدلیل گرمای طاقتفرسا، گستردگی جغرافیایی، محرومیتهای تاریخی، موقعیت بندری، تردد بالا و مراجعه بیماران از مناطق مختلف، نیازمند نظام درمانی چابکتر و قویتر است، همچنان با کمبود جدی نیروی انسانی روبهروست. این کمبود نه یک آمار خشک اداری، بلکه واقعیتی است که هر روز در راهروهای بیمارستانها، پشت ایستگاههای پرستاری و در اتاقهای اورژانس دیده میشود.پرستاران و کادر پرستاری فعال در استان، ناچارند شیفتهای سنگین، فشرده و پشتسرهم را تحمل کنند. این وضعیت، بهتدریج توان جسمی و روحی آنان را فرسوده میکند. پرستاری که باید با تمرکز، آرامش و دقت کنار بیمار باشد، وقتی زیر فشار شیفتهای مکرر، کمبود نیرو، خستگی مزمن و دغدغه معیشت ومسکن قرار میگیرد، ناخواسته با کاهش بازدهی مواجه میشود.
این تقصیر پرستار نیست؛ نتیجه مستقیم ساختاری است که بار چند نفر را بر دوش یک نفر گذاشته است.از سوی دیگر، حقوق و مزایای کادر درمان در هرمزگان هیچ تناسبی با سختی کار، گرمای طاقتفرسا، هزینههای زندگی و فشار روانی محیط درمان ندارد. اگر قرار است نیروهای موجود حفظ شوند و نیروهای تازه به تحصیل و اشتغال در رشتههای بهداشت و درمان استان رغبت پیدا کنند، پرداختها باید واقعی، عادلانه و متناسب با شرایط خاص استان باشد. افزایش حقوق و مزایا، دستکم به دو تا سه برابر برای نیروهای درمانی فعال در مناطق گرم، محروم و پرمراجعه، نه امتیاز ویژه، بلکه ضرورتی برای جلوگیری از خروج نیرو و حفظ امنیت درمانی مردم است.نکته نگرانکنندهتر آن است که کمبود نیروی انسانی فقط به پزشک و پرستار محدود نمیشود.
در برخی مراکز، حتی کمبود نیروهایی مانند بیماربر، خدمات پشتیبانی و نیروهای عملیاتی درمان نیز محسوس است. این خلأها شاید در ظاهر ساده به نظر برسند، اما در عمل میتوانند روند درمان، انتقال بیمار، نظم بیمارستان و کیفیت خدمات را مختل کنند.دولت باید با نگاهی واقعبینانهتر به هرمزگان بنگرد. دانشگاه علوم پزشکی استان باید اختیار بیشتری برای جذب نیرو داشته باشد؛ از جمله تأمین بخشی از نیازهای فوری از طریق نیروهای قراردادی و شرکتی، تا زمان ایجاد ردیفهای پایدار استخدامی. نمیتوان از بیمارستانها انتظار خدمات مطلوب داشت، اما دست آنان را در جذب نیروی مورد نیاز بست.تجهیزات درمانی ارزشمندند، اما جان مردم را انسانهای خستگی ناپذیر درمان نجات میدهند.
اگر امروز برای کادر درمان هرمزگان تصمیمی جدی گرفته نشود، فردا هزینه این غفلت را نه فقط پرستاران و پزشکان، بلکه بیماران و خانوادههای آنان خواهند پرداخت. سلامت مردم استان به نیروی انسانی کافی، معیشت عادلانه و تصمیم شجاعانه نیاز دارد. یعنی هم بایستی کادر درمان موردنیازاستان تامین شود و هم مشکلات معیشتی، مسکن و حتی سلامت ودرمان کادر بهداشت ودرمان استان موردتوجه قرار گیرد. آموزش و پرورش و دانشگاه ها بایستی در تربیت نیروی انسانی موردنیاز سلامت استان برنامه ریزی و مشارکت داشته باشند و صنایع هم در راستای ایفای نقش مسئولیت های اجتماعی شان در ارتقای معیشت و تامین مسکن کادر سلامت استان نقش آفرینی کنند.
ثبت دیدگاه