نام ماندگار شهیدرئیسی

دریانیوز//نوشتن از مردی که کفش‌هایش بیشتر از صندلی ریاست‌جمهوری‌اش رنگِ خاکِ روستاها را دید، کار ساده‌ای نیست. در دنیایی که سیاستمدارانش ترجیح می‌دهند از پشت شیشه‌های دودیِ خودروهای ضدگلوله به تماشای فقر بنشینند، رئیسی یک «آنومالی» یا به عبارتی، یک وصله ناهمگون بود. دو سال از آن غروبِ مه آلود در ورزقان گذشت؛ جایی که بالگردِ حاملِ رئیس‌جمهور سیزدهم، نقطه پایانی بر ۳۳ ماه دوندگیِ بی‌وقفه گذاشت. برای بسیاری از اهل سیاست که عادت کرده‌اند مدیریت را در «تئوری‌های کلاسیک» و «گزارش‌های کارتابلی» خلاصه کنند، مدل حکمرانی سید ابراهیم رئیسی یک معما بود. اما برای مردمِ کوچه و بازار، به‌ویژه در جغرافیایِ تفتیده و استراتژیکی مثل هرمزگان، او نه یک معما، که یک «پاسخِ صریح» بود.سیدِ محرومان؛ فراتر از یک شعار بود.در اتمسفر سیاسی ایران، القاب معمولاً توسط اتاق‌های فکر ساخته می‌شوند تا در کارزارهای انتخاباتی فروخته شوند. اما لقب «سید محرومان» برای رئیسی، نه در آتلیه‌های عکاسی تهران، که در کوره‌پزخانه‌ها، بنادر دورافتاده و روستاهای تشنه شکل گرفت. او فهمیده بود که برای درک دردِ مستضعف، نباید منتظر گزارشِ مدیرانِ میانی ماند؛ چرا که مدیرِ میانی همیشه تمایل دارد واقعیت را صیقل بدهد تا صندلی‌اش نلرزد. رئیسی با سفرهای استانی، این سلسله‌مراتبِ محافظه‌کارانه را دور زد و مستقیماً به «میدان» رفت. هرمزگان، آزمایشگاهِ خدمتِ صادقانه بود.اگر بخواهیم کارنامه رئیسی را بدون روتوش‌های سیاسی بررسی کنیم، هرمزگان بهترین شاخص است. استانی که هرمدیری بهتر از هر کسی می‌داند اداره کردنش در دمای بالای ۵۰ درجه، فراتر از یک وظیفه اداری، یک جهاد است.

۱. معجزه پایداری برق: یادتان هست؟ پیش از دولت سیزدهم، قطعی برق در تابستان‌های هرمزگان یک «سنتِ اجباری» بود. در دولتی که رئیسی فرمانده‌اش بود، این کابوس به پایان رسید. پایداری برق در دمای ۵۰ درجه، یعنی حفظ جانِ بیماری که زیر دستگاه اکسیژن نفس می‌کشد؛ یعنی آرامشِ مادری که نگرانِ گرمازدگی کودکش است. تلخ است که بگوییم بلافاصله پس از شهادت او، دوباره سایه خاموشی‌ها بر سر مردم سنگینی کرد، گویی چرخ‌دنده‌های این نظم، با حضورِ شخصی او کوک شده بود.سال گذشته خاموشی های دردناک و سختی در هرمزگان و ایران داشتیم.۲. انقلاب در سلامت: افتتاح بیمارستان جدید کودکان بندرعباس و شتاب‌بخشی به پروژه‌هایی نظیر بیمارستان ۵۳۱ تخت‌خوابی بندرعباس،۱۶۰تختخوابی میناب و بیمارستان ۲۶۴ تختخوابی نفت ستاره، نشان داد که رئیسی به دنبال «نمایشِ درمان» نبود، بلکه به دنبال «زیرساختِ درمان» بود. کاهش آمار مرگ‌ومیر کرونا از ۸۰۰ نفر به صفر، نه یک اتفاق تصادفی، که نتیجه مدیریت بحرانی بود که در آن رئیس‌جمهور شخصاً برای واردات واکسن و تجهیزات وارد گود شد.۳. احیایِ معیشتِ دریایی:صادر نشدن مجوز صیادی برای ۱۲ هزار نفر به مدت دو دهه، چیزی جز فسادِ بوروکراتیک و بی‌توجهی به بومیان نبود. رئیسی این گره بیست‌ساله را باز کرد. او فهمید که اقتصادِ دریا‌محور با بخشنامه درست نمی‌شود؛ با دادنِ حقِ صیادی به صیادی که نانش در گروی دریاست، محقق می‌شود.طرح نهضت ملی مسکن؛ رویای محرومان برای خانه دارشدن بود که برای بخشی از آنها محقق شد.مسکن در ایران سال‌هاست که از یک کالای مصرفی به یک آرزوی دست‌نیافتنی وکالای لوکس تبدیل شده است. طرح «نهضت ملی مسکن» که رئیسی کلید زد، تلاش برای بازگرداندنِ کرامت به اقشار متوسط و محروم بود. واگذاری زمین برای خانه‌های ویلایی در شهرهای کوچک تر و شتاب گرفتنِ ساخت‌وسازها، پیامی روشن داشت: «دولت رقیبِ مردم نیست، رفیقِ مردم است.» او می‌خواست دیوارهایِ ناامیدی را با آجرهایِ خدمت فرو بریزد.رهبر شهید انقلاب با نگاهی دقیق به این ۳۳ ماه، مسیر را برای دولت چهاردهم ترسیم کردند: «تداوم راه شهید رئیسی». این یک توصیه اخلاقی ساده نیست؛ یک دستورالعملِ حاکمیتی است.

تاکید بر استفاده از ظرفیت‌های جوان و انقلابی برای آسایش مردم، یعنی نباید به دوران «پشت‌میزنشینی» بازگشت. مردم ایران، و به‌ویژه مردم نجیب هرمزگان، اکنون ذائقه‌شان به «مدیریت میدانی» عادت کرده است. رئیس‌جمهوری که در بندرگاه، میان کانتینرهای رسوب‌کرده قدم می‌زند و دستور ترخیص فوری می‌دهد، با رئیس‌جمهوری که از پشت مانیتور دستور صادر می‌کند، زمین تا آسمان متفاوت است.در زمان این رئیس جمهور شهید،کارخانه ها وصنایع و بنگاه های اقتصادی زیادی درکشور که تعطیل شده بود، به مدارفعالیت برگشتند و افزایش اشتغال و تولید را شاهد بودیم.کلام آخر:اردیبهشت، ماهِ یادآوری است. یادآوریِ مردی که خستگی را خسته کرد. میراث شهیدرئیسی، نه فقط بیمارستان‌ها و نیروگاه‌ها، بلکه «احیایِ امید» در دل محرومان بود. او ثابت کرد که می‌توان در اوجِ تحریم و فشار، بن‌بست‌ها را شکست؛ به شرط آنکه قبله‌گاهِ مدیر، نه غرب باشد و نه صندلیِ قدرت، بلکه رضایتِ خالق در خدمت به مخلوق باشد.روحش شاد که با شهادتش، استانداردهایِ «رئیس‌جمهور بودن» را در ترازِ انقلاب اسلامی جابه‌جا کرد.