ا تأمل در ابعاد مختلف آتشبس اخیر، تردیدی نیست که این وقفه در درگیریها، نقطه عطفی در تاریخ معاصر منطقه و جهان محسوب میشود. با این حال، نگاهی نقادانه به روند مذاکرات و پیشینهی اقدامات خصمانه دشمن، این پرسش اساسی را مطرح میسازد که آیا این آتشبس، صرفاً فرصتی برای تجدید قوا و نفس گرفتن دشمن در میانه کارزار دیپلماتیک است، یا نشانهای از پذیرش واقعیتهای جدید میدانی؟ نگارنده، با اذعان به پیچیدگیهای موجود و با در نظر گرفتن تجربهی تلخ حملات مکرر دشمن در دورههای پیشین مذاکرات، نمیتواند خود را به طور کامل قانع کند که این آتشبس، صرفاً گامی در جهت صلح پایدار است. امید به اینکه دشمن، این فرصت ۱۵ روزه را صرفاً برای بازیابی توان و آمادگی مجدد جهت جنگ دنبال نکند، بسیار ضعیف است، اما همین امید اندک نیز ارزش تأکید و پیگیری را دارد.
در هر صورت، اعلام آتشبس ۱۵ روزه، واقعیت انکارناپذیری است که در برابر ما قرار گرفته است. اما سرنوشت نهایی این فرایند و پایان قطعی جنگ در این مقطع زمانی، همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد. اکنون، در آستانه ورود به دورانی تازه، فارغ از نتایج نهایی این مذاکرات، حقیقتی بنیادین و انکارناپذیر همچنان پابرجاست: ملت ایران، در هیچ یک از مراحل این رویارویی، بازنده نبوده و نخواهد بود. تاریخ گواه است که ما، برای اولین بار در دوران معاصر، موفق شدیم ضرباتی کاری و بیسابقه بر پیکر هیمنه پوشالی ایالات متحده آمریکا، رژیم صهیونیستی و متحدان منطقهای آنها وارد کنیم. این ضربات، نه تنها حیرت و شگفتی جامعه جهانی را برانگیخت، بلکه لرزهای عمیق بر ارکان قدرتهای مدعی جهانی افکند و اقتدار بلامنازع آنها را به چالش کشید.این نقطه، اوج اقتدار برخاسته از اراده جمعی ملت ایران است؛ اقتداری که حاصل مقاومت، همبستگی و ایستادگی در برابر فشارهای حداکثری بوده است.
اینکه آیا تصمیم به برقراری آتشبس در این مقطع زمانی، تصمیمی کاملاً استراتژیک و بهینه بوده یا خیر، بحثی جداگانه است. اما آنچه مسلم است، ایران با دست برتر و از موضع قدرت وارد این فرایند شده است. لذا، وظیفهی خطیر ما حکم میکند که مراقب باشیم تا در سایه تبلیغات و جنگ روانی دشمن، این تصور نادرست که ما شکست خوردهایم، در اذهان عمومی شکل نگیرد. بدترین و زیانبارترین اقدام در شرایط کنونی، تضعیف و از بین بردن اتحاد و همبستگی بینظیری است که حول محور پرچم سهرنگ ایران و هویت ملی ما شکل گرفته است. این اتحاد، سرمایهی اصلی ما در مواجهه با چالشهای آتی است.اگرچه شرایط دقیق و جزئیات بیشتری در روزهای آینده روشن خواهد شد، اما نباید از یاد ببریم که هدف اصلی دشمن، فرو کشیدن این پرچم پرافتخار و خدشهدار کردن غرور ملی ما بود. دشمن در این هدف شوم، ناکام مانده است و به یاری خداوند متعال، هرگز موفق نخواهد شد. پرچم پرافتخار ایران، میراث خون هزاران شهید گلگونکفن است و همواره با صلابت برافراشته خواهد ماند. این پرچم، نماد ایستادگی، مقاومت و هویت ملی ماست.
از درگاه خداوند متعال، شاکر و سپاسگزاریم که در این دوران سخت، ملت ایران را سربلند و پیروز گردانید. اکنون، در این نقطه حساس، لازم است از تکتک شما مردمان صبور، استوار و نستوه که شبانهروز در این عرصه حساس حضور داشتید و هرگز میدان را خالی نکردید، صمیمانه قدردانی نماییم. حضور پرشور و حماسهگونه شما، سدی پولادین در برابر نقشههای شوم دشمنان بود و تمامی طرحهای آنها را در هم شکست. درود و سلام بیکران بر شما، قهرمانان گمنام و سربازان بیادعای این سرزمین بزرگ؛ شما که با تمام وجود، با ایثار جان و مال، برای سربلندی این آب و خاک جنگیدید و هرگز اجازه ندادید حتی وجبی از این خاک مقدس به دست بیگانگان بیفتد. شما که بینام و نشان، فداکارانه از جان گذشتید تا این میراث گرانبها، این امانت الهی، پابرجا بماند و به نسلهای آتی منتقل گردد.دشمنان، به ویژه آمریکا و متحدانش، اکنون به خوبی متوجه این حقیقت مسلم شدهاند که مردم ایران، در کنار نیروهای مسلح مقتدر خود، همچون آتشفشانی خفته هستند که در بزنگاههای تاریخی، ناگهان فوران کرده و صلابت و اقتدار حقیقی خود را به نمایش میگذارند. اینان درک کردهاند که ملت ایران، در لحظات حساس، چون سیلی خروشان، تمامی موانع را از سر راه برداشته و صلابت اراده خویش را به اثبات میرساند.این اتحاد ملی، این همبستگی مثالزدنی، فراتر از هرگونه مرز ظاهری و جغرافیایی، دلهای یک ملت را به هم پیوند زده است.
در سایه این همدلی عمیق، تمامی تفاوتهای قومی، مذهبی و جناحی رنگ باخت و تنها یک صدا، یک فریاد واحد، به گوش رسید؛ صدای ملتی یکپارچه که با عزمی راسخ، برای سربلندی و اعتلای نام ایران، همنوا شده است.این وحدت، بزرگترین سرمایه و قدرتمندترین سلاح ما در برابر دشمنان است.عهد و پیمان ما با این سرزمین، تا رسیدن به قلههای افتخار، سربلندی و پیروزی نهایی، استوار و پایدار خواهد ماند. ما در این مسیر پرفراز و نشیب، با حضوری پرشور، استوار و با عزمی راسخ در میدان، و با قلبی سرشار از عشق بیپایان به وطن، گام برمیداریم و برای تعالی و پیشرفت آن، از هیچ تلاش و کوششی فروگذار نخواهیم کرد. آینده از آن ملتی است که با اتحاد، مقاومت و ایمان، مسیر خود را به سوی تعالی طی میکند.
ثبت دیدگاه