دریانیوز//استانی که دهها صنعت و بنگاه اقتصادی دارد و لقب قطب اقتصادکشور را یدک می کشد، چرا بایستی برای ۲۰ تانکر آبرسانی سیار ،لنگ بماند ؟ چرا ۴۰درصد از شبکه توزیعش فرسوده است و۲۰درصد از آب هدر برود و صنایع برای تامین لوله ها، یاریگر آبفا نیستند؟ چرا نقش مسئولیت های اجتماعی صنایع هرمزگان ،کم رنگ است و برخی از بنگاه های اقتصادی با این مبحث بیگانه اند؟ در سایر استان هایی که صنایع کمتری دارند، اما مشارکت اجتماعی شان بیشتر است، اما در هرمزگان که با خشکسالی ۲۰ساله ، شرایط بحرانی آبی را داریم ، برای جلوگیری از هدررفت آب و آبرسانی به مناطق دورافتاده و بی آب با تانکر ، صنایع یاریگر متولیان آب استان نیستند. چرا؟ اگر از ویترینسازیهای همیشگی دکوراسیونِ شهری بگذریم و نگاهی به «زیرِ پوستِ شهر» بیندازیم، حقیقتِ تلخی آشکار میشود: هرمزگان در حالِ نشتِ حیات است.گزارش اخیرِ آبفا، بیش از آنکه یک عدد و رقمِ ساده باشد، اعترافِ صادقانهای است به یک بحرانِ مدیریت شده.
وقتی ۴۰ درصد از شبکه توزیع آبِ استانی که با خشکسالی دستوپنج نرم میکند، فرسوده است و ۲۰ درصدِ آب تولیدی در همان لولههایِ پوسیده هدر میرود، دیگر صحبت از «صرفهجوییِ خانگی» یک طنز تلخ است. ما به مردم میگوییم «کم مصرف کنید»، در حالی که خودمان اجازه میدهیم حجم عظیمی از سرمایه ملی در بیابانها و زیرِ آسفالتهایِ شهری و… به هدر برود.نکته اصلی اینجاست: «دو همت» بدهیِ معوقه از دستگاهها، نهادها و نیروهای مسلح به آبفا. در فضایِ سیاسیِ ما، همه از «خدمت به مردم» دم میزنند، اما وقتی پایِ تسویه بدهیِ آبِ شرب وسط میآید، همان نهادهایی که ادعا دارند، به قانونِ بودجه و اولویتهایِ مالی بیتوجه میشوند. این ۲ هزار میلیارد تومان، عددِ کمی نیست؛ این پولِ نوسازیِ لولههایی است که هر روز میترکند و شهر را به کامِ حوادث میبرند.اینجاست که باید با تردید به شعارهایِ «مسئولیت اجتماعی» صنایع نگاه کرد. صنایعِ بزرگِ ما عادت کردهاند که با نصبِ چند بنر یا حمایت از یک همایشِ کماثر، نامِ خود را در لیستِ خیّرین بگنجانند.
اما بیایید با هم صادق باشیم، مسئولیت اجتماعیِ یک صنعتِ آلاینده و پرمصرف در هرمزگان، بازسازیِ زیرساختهایی است که بدونِ آنها، چرخشِ چرخِ همان صنعت هم غیرممکن خواهد بود. اگر قرار است «آب، سرمایه مشترک» باشد، پس چرا بارِ تأمینِ این سرمایه و تاوانِ نشتِ آن، فقط بر دوشِ شرکت آبفاست که عملاً با دستِ بسته در حالِ مبارزه با بحران است؟حقیقت این است که آبفا نباید برایِ تأمینِ ۲۰ تانکرِ آبرسانی، دستِ نیاز به سمتِ این و آن دراز کند. این وظیفه حاکمیتی است که بدهیها را وصول کند و صنایع را مجبور به ایفایِ نقشی کند که در برابرِ این خاک و این مردم دارند. ما در روزنامه «دریا» معتقدیم؛ تا زمانی که این دو همتِ بدهی وصول نشود و بازسازیِ شبکه به یک اولویتِ اجباری برای صنایع تبدیل نگردد، هر برنامهای برایِ مقابله با کمآبی، فقط مسکنی است که اثرش تا فردا صبح بیشتر باقی نمیماند.میدانیم که در این استان، «تعارف» همیشه منجر به «تلفات» شده است.
وقت آن رسیده که نهادهایِ بدهکار را نه با دعوتنامه، بلکه با «مطالبهگریِ صریح» به پایِ میزِ بازسازیِ شبکه آب بکشانیم. امنیتِ آبی، شوخیبردار نیست؛ فردا که آب قطع شود، هیچکدام از آن صنایعِ بزرگ نمیتوانند قطرهای آب به کامِ مردمِ تشنهی هرمزگان برسانند. این هشداری است برایِ کسانی که امروز، پشتِ دیوارهایِ بیتفاوتیِ خود نشستهاند.صنایع و نهادهای انقلابی وصنایع وابسته آستین همت را بالا بزنندو ۲۰ تانکرِ آبرسانیِ سیار موردنیاز آبفا را تامین کنندکه مردمِ روستاهایِ بیآب چشمانتظارِ آناند.همچنین بنگاه های اقتصادی در بازسازی شبکه فرسوده توزیع آب استان هم بایستی مشارکت کنند.
ثبت دیدگاه