دریانیوز//توسعه روستایی زمانی معنا پیدا میکند که مدیریت محلی بتواند فراتر از نقش مصرفکننده بودجههای دولتی حرکت کند و به بازیگری فعال در تولید و خلق ارزش تبدیل شود. سالهاست که دهیاریها در بسیاری از نقاط کشور، از جمله هرمزگان، برای اجرای پروژههای عمرانی با محدودیت منابع مالی روبهرو هستند. اعتبارات ارزش افزوده و کمکهای دولتی اگرچه راهگشاست، اما پاسخگوی همه نیازهای زیرساختی روستاها نیست. در چنین شرایطی، طرح پیشنهادی بنیاد بتن هرمزگان میتواند نقطه عطفی در مسیر توانمندسازی اقتصادی دهیاریها باشد.ایده اصلی این طرح ساده اما راهبردی است: دهیاریها به جای خرید مصالح با قیمت بازار، خود وارد چرخه تولید شوند. تشکیل تعاونی مشترک میان چند دهیاری و سرمایهگذاری برای خرید دستگاههای تولید جدول یا بلوک، نهتنها هزینهها را کاهش میدهد بلکه منبع درآمدی پایدار ایجاد میکند. نکته مهم اینجاست که این ورود به عرصه تولید، نیازمند سرمایهگذاری سنگین برای احداث کارخانه مستقل نیست؛ زیرا زیرساختهای اصلی در کارگاه بنیاد بتن هرمزگان فراهم شده است.
دسترسی به سیلوی سیمان، مصالح شن و ماسه، فضای کارگاهی و تجربه فنی تولید، ریسک اجرای طرح را به حداقل میرساند.از منظر اقتصادی، اختلاف قابل توجه میان قیمت تمامشده تولید و قیمت بازار، مهمترین مزیت این طرح است. زمانی که یک قطعه جدول با هزینهای حدود ۲۵ تا ۳۰ هزار تومان تولید میشود و همان محصول در بازار ۷۰ تا ۸۰ هزار تومان به فروش میرسد، این فاصله قیمتی به معنای یک ظرفیت سودآوری روشن است. دهیاریها میتوانند بخشی از تولید را برای پروژههای عمرانی خود مصرف کنند و بخش دیگر را به فروش برسانند. این فرآیند عملاً روستا را از یک مصرفکننده صرف به تولیدکنندهای فعال تبدیل میکند.مزیت دیگر این طرح، کاهش مستقیم هزینه اجرای پروژههای عمرانی است. بخش قابل توجهی از بودجه دهیاریها صرف خرید مصالحی مانند جدول، بلوک و قطعات بتنی میشود. وقتی این مصالح با قیمت تمامشده داخلی تأمین شود، منابع مالی آزادشده میتواند در حوزههای دیگر همچون بهسازی معابر، توسعه فضای سبز، احداث پارکهای محلی یا تکمیل پروژههای نیمهتمام هزینه شود.
به بیان دیگر، یک تصمیم اقتصادی درست میتواند سرعت توسعه روستا را به شکل ملموسی افزایش دهد.ایجاد اشتغال محلی نیز از دیگر دستاوردهای مهم این طرح است. هر خط تولید با دو تا سه نیروی انسانی قابل بهرهبرداری است. شاید این عدد در نگاه اول محدود به نظر برسد، اما در مقیاس روستاها همین تعداد میتواند برای چند خانواده ایجاد درآمد پایدار کند. افزون بر آن، گردش مالی ناشی از تولید و فروش مصالح در همان منطقه باقی میماند و به رونق اقتصادی محلی کمک میکند.از منظر مدیریتی، تشکیل تعاونی مشترک میان چند دهیاری میتواند زمینهساز همافزایی و همکاریهای گستردهتر شود. این مدل مشارکتی، روحیه کار جمعی و تصمیمگیری مشترک را تقویت میکند و دهیاریها را از رقابتهای پراکنده به سمت همگرایی اقتصادی سوق میدهد. چنین تجربهای میتواند الگوی موفقی برای سایر حوزههای درآمدزا نیز باشد.نکته مهم دیگر، کاهش وابستگی به نوسانات بازار است.
قیمت مصالح ساختمانی همواره تحت تأثیر تورم و شرایط اقتصادی دچار تغییر میشود. زمانی که دهیاریها خود تولیدکننده باشند، اثر این نوسانات بر پروژههای عمرانی کاهش مییابد و امکان برنامهریزی دقیقتری فراهم میشود. این ثبات نسبی، مدیریت مالی روستا را منطقیتر و قابل پیشبینیتر میکند.البته موفقیت این طرح نیازمند برنامهریزی دقیق، شفافیت مالی و نظارت مستمر است. تشکیل تعاونی باید بر پایه اساسنامه مشخص، تقسیم مسئولیت روشن و گزارشدهی منظم انجام شود تا اعتماد عمومی حفظ گردد. همچنین آموزش نیروهای محلی و بهرهگیری از تجربه فنی بنیاد بتن هرمزگان نقش کلیدی در کیفیت تولید خواهد داشت.در نهایت، آنچه این ابتکار را متمایز میکند، نگاه توسعهمحور آن است. این طرح صرفاً یک پروژه اقتصادی نیست؛ بلکه گامی در جهت تقویت خودباوری مدیریتی در روستاهاست. دهیاریهایی که امروز وارد عرصه تولید شوند، فردا میتوانند در حوزههای دیگر نیز سرمایهگذاری کنند و مسیر استقلال مالی را هموار سازند.اکنون که جلسات اولیه برگزار شده و زمینه اجرای پایلوت در حال فراهم شدن است، فرصت مناسبی برای دهیاریهاست تا با نگاهی آیندهنگرانه به این طرح بپیوندند. تجربه نشان داده است که توسعه پایدار از دل ابتکارهای محلی و مشارکت جمعی شکل میگیرد. تبدیل دهیاری از مصرفکننده به تولیدکننده، نهتنها یک انتخاب اقتصادی هوشمندانه، بلکه گامی مؤثر در مسیر آبادانی و پیشرفت روستاهای هرمزگان است.
ثبت دیدگاه