دریانیوز//سخنان اخیر جناب آقای دکتر حسن روحانی، رئیسجمهور اسبق، درباره اینکه «تنگه هرمز تنگه جنگ نیست، بلکه تنگه رونق است» و همچنین طرح موضوع «رفراندوم برای پایان جنگ»، در شرایط حساس کنونی، فارغ از نیت گوینده، شایسته تأمل و نقد از منظر حقوق عمومی، منافع ملی و انسجام اجتماعی است.نخست باید یک واقعیت را روشن کرد: ملت ایران جنگطلب نبوده و نیست.ما جنگ را آغاز نکردهایم و جنگ را نیز مطلوب نمیدانیم؛ اما هنگامی که امنیت، استقلال، تمامیت ارضی و حقوق ملت ایران مورد تعرض و تهدید قرار میگیرد، دفاع و ایستادگی، جنگطلبی نیست؛ اعمال حق دفاع و صیانت از حاکمیت ملی است.در منطق حقوق عمومی نیز میان «جنگطلبی» و «دفاع از حاکمیت و تمامیت ارضی» تفاوتی بنیادین وجود دارد.
بنابراین، مسئله امروز ایران را نباید به یک دوگانه ساده و کاذب تحت عنوان «جنگ یا صلح» تقلیل داد.مسئله اصلی این است:جنگ چگونه و با چه شرایطی پایان یابد؟ملت ایران صلح میخواهد؛ اما صلحی عزتمندانه، پایدار و عادلانه.مذاکره میخواهد ؛ اما مذاکره از موضع اقتدار. پایان جنگ را میخواهد؛ اما نه به قیمت چشمپوشی از حقوق، استقلال و امنیت ملی. رفراندوم؛ برای پایان جنگ یا برای تسلیم؟ در اینجا یک پرسش اساسی مطرح است:رفراندوم برای چه؟اگر منظور، مراجعه به آرای عمومی در چارچوب قانون اساسی و درباره یک مسئله مهم ملی باشد، اصل مراجعه به مردم محترم و از منظر حقوق عمومی قابل بررسی است.اما اگر منظور از رفراندوم، پذیرش شروط تحمیلی دشمن، تسلیم در برابر اراده او یا صرفنظر کردن از حقوق ملت ایران باشد، این مسئله کاملاً متفاوت است و واقعاً جای تأسف خواهد داشت.زیرا:صلح با تسلیم تفاوت دارد؛ مذاکره با پذیرش تحمیل تفاوت دارد؛ و پایان جنگ با چشمپوشی از حقوق ملت ایران یکی نیست.اگر منظور از رفراندوم، صرفاً «پایان جنگ» باشد، پرسش این است که مگر ملت ایران خواهان جنگ است؟ کدام ایرانی عاقل و وطندوستی خواهان جنگ است؟ما جنگ نمیخواهیم؛ اما تسلیم هم نمیخواهیم.
تنگه هرمز؛ فقط تنگه رونق نیست
بدون تردید تنگه هرمز برای تجارت منطقه و اقتصاد جهانی اهمیت دارد و امنیت و رونق این آبراه، برای ایران نیز دارای اهمیت اقتصادی است؛ اما تقلیل جایگاه هرمز به یک مسیر تجاری، نادیده گرفتن ابعاد حاکمیتی، امنیتی و راهبردی آن است.تنگه هرمز برای ایران بخشی از جغرافیای راهبردی و یکی از مؤلفههای قدرت ملی کشور است.بنابراین، شاید تعبیر دقیقتر این باشد: تنگه هرمز، تنگه رونق هست؛ اما پیش از آن، تنگه عزت، اقتدار و امنیت ایران است.رونق پایدار اقتصادی نیز بدون امنیت و اقتدار ملی امکانپذیر نیست.
یک پرسش منصفانه
اگر امروز برای تصمیمی مانند پایان جنگ، مراجعه به آرای عمومی ضروری دانسته میشود، بد نیست یک پرسش تاریخی نیز مطرح شود:در دوران ریاستجمهوری آقای روحانی، در تصمیمات مهم اقتصادی که مستقیماً با زندگی و سفره مردم ارتباط داشت ــ از جمله افزایش قیمت بنزین در سال ۱۳۹۸ ــ آیا چنین مراجعهای به آرای عمومی صورت گرفت؟این پرسش به معنای نادیده گرفتن سازوکار قانونی تصمیمگیری آن زمان نیست؛ بلکه سخن بر سر ثبات معیارها در سیاستورزی و نسبت میان مردم و تصمیمات مهم ملی است.مردم، صاحب اصلی کشورند و رأی و نظر آنان محترم است؛ اما مراجعه به آرای عمومی باید در چارچوب قانون اساسی، با موضوعی روشن، شرایطی مناسب و بدون تبدیل شدن به ابزار دوقطبیسازی جامعه صورت گیرد.
امروز، وقت دوقطبیسازی نیست
امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به وحدت، انسجام و آرامش ملی نیاز دارد.شخصیتهای سیاسی و مدیران سابق کشور حق نقد و اظهارنظر دارند؛ اما انتظار میرود در شرایط حساس، سخنان آنان بیش از آنکه به شکلگیری دوگانههای فرساینده «جنگطلب و صلحطلب» کمک کند، در جهت تقویت سرمایه اجتماعی و انسجام ملی باشد.چه کسی گفته است کسی که از دفاع از حقوق ایران سخن میگوید، جنگطلب است؟دفاع از حقوق ملت، جنگطلبی نیست.ملت ایران میتواند همزمان صلحطلب و مقتدر باشد؛ هم مذاکره را بپذیرد و هم از حقوق خود عقبنشینی نکند.این دو، متناقض نیستند.
سخن آخر
امروز سخن ما باید روشن باشد: ما جنگطلب نیستیم؛اما تسلیمطلب هم نیستیم. صلح، آری؛ اما صلح عزتمندانه. مذاکره، آری؛ اما مذاکره از موضع اقتدار. پایان جنگ، آری؛ اما نه به قیمت پایمال شدن حقوق ملت ایران.اگر روزی قرار است جنگ پایان یابد، باید پایانی باشد که در آن حقوق ملت ایران به رسمیت شناخته شود، تعرض و تهدید علیه ایران متوقف گردد و کشور با حفظ عزت، استقلال و اقتدار خود از میدان خارج شود.ما نه به دنبال جنگ بودهایم و نه هستیم؛ اما برای دفاع از حقوق خود نیز از ایستادگی عقب نخواهیم نشست. امروز بیش از هر چیز، «ایران» مهم است: ایران؛ استقلال؛ تمامیت ارضی؛ امنیت؛ عزت و حقوق ملت.اختلاف نظر سیاسی حق ماست؛ اما انسجام ملی، نیاز امروز ماست.و اگر قرار است تنگه هرمز روزی بیش از پیش نماد رونق، تجارت و شکوفایی اقتصادی باشد، باید در کنار آن، نماد امنیت، اقتدار و عزت ایران نیز باقی بماند.تنگه هرمز، تنگه رونق هست؛ اما تنگه عزت ایران نیز هست.یک جمله را نباید فراموش کرد:عزت ملت ایران، موضوع رفراندوم نیست؛ حق ملت ایران
است.
ثبت دیدگاه