دریانیوز//هرمزگان سالهاست که زیر فشار یک واقعیت تلخ نفس میکشد: زیرساخت درمانی آن با نیازهای جمعیتی، جغرافیایی و حتی امنیتیاش همخوان نیست. استمداد استاندار هرمزگان از کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، در حقیقت فریاد یک استان محروم از امتیازات بدیهی سلامت است؛ استانی که در شرایط عادی با کمبود تخت بیمارستانی، تجهیزات درمانی، نیروی انسانی، آمبولانس و خدمات تخصصی دستوپنجه نرم میکند و در شرایط بحرانی و جنگی، این کاستیها چند برابر و پرهزینهتر میشود.واقعیت را نمیتوان پنهان کرد. بیمارانی که برای یافتن تخت اتاق عمل،سی سی یو، آی سی یو، MRI، سیتیاسکن، عمل جراحی یا حتی یک نوبت درمان تخصصی ناچار به سفر به خارج از استان میشوند، نشانه روشن یک نظام درمانی فرسوده و ناکافیاند.
وقتی بیمار در بیمارستان شهید محمدی بندرعباس باید دو تا سه ماه در صف MRI بماند، دیگر سخن گفتن از «وضعیت مطلوب» یا « پایداری خدمات» بیشتر به شوخی تلخ شباهت دارد تا گزارش مدیریتی. هرمزگان امروز نه فقط با کمبود، بلکه با تأخیر در درمان روبهروست؛ و در پزشکی، تأخیر گاه معادل خسارت جبرانناپذیر است.کمبود شدید تختهای آیسییو و سیسییو، محدودیت اتاقهای عمل، فشار بر اورژانسها و فرسودگی نیروی انسانی درمان، تصویری واقعی از استان است؛ تصویری که اگر با تصمیم فوری و بودجه مؤثر پاسخ داده نشود، فردا هزینهاش را مردم میپردازند. بیمارستانهای در حال ساخت هرمزگان، بهویژه پروژههایی که بیش از ۸۵ تا ۹۵درصد پیشرفت فیزیکی دارند، باید فوراً تکمیل، تجهیز و وارد مدار خدمت شوند. هیچ توجیهی پذیرفتنی نیست که ساختمانهای نیمهتمام سالها بمانند و مردم در همان صفهای طولانی، تاوان تعلل را بدهند. چرا بیمه ها بدهی چهار همتی شان را به دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان پرداخت نمی کنند؟
در این میان، سفر کمیسیون بهداشت و درمان مجلس به بندرعباس اگر به گزارش، بازدید و وعده محدود نشودو گام هایی بلند واساسی برای رفع مشکلات حوزه بهداشت ودرمان استان برداشته شود، بسیار امیدوارکننده است. اگر همانطور که رئیس کمیسیون وعده دادهاند، این سفر به تصمیم عملی در مجلس، دولت و سازمان برنامه و بودجه منتهی شود، میتواند نقطه آغاز جبران بخشی از عقبماندگیهای درمانی استان باشد. هرمزگان به عدالت واقعی نیاز دارد، نه مساوات صوری. استانی با پراکندگی جغرافیایی، جزایر متعدد، نوار ساحلی طولانی و فشار جمعیتی و این ماهها نیز جنگ تحمیلی سوم با دشمن آمریکایی صهیونیستی، نمیتواند سهمی برابر با استانهای برخوردار داشته باشد و انتظار برابری نتیجهای جز استمرار تبعیض ندارد.
اگرچه هرمزگان در دو سال اخیر با آغاز «نهضت سلامت»، گامهای مؤثری برای جبران عقبماندگیهای درمانی برداشته است، اما عمق فاجعهی کمبودهای تاریخی، نیازمندِ بسیجِ تمامعیار مجلس، دولت، صنایع و نهادهای انقلابی است تا این نهضت به ساحلِ آرامشِ مردم برسد.حدود دو سال است که هرمزگان، شاهد تلاشی متفاوت برای تغییر وضعیت درمانی است؛ تلاشی که تحت عنوان «نهضت سلامت» آغاز شده و با پیگیریهای استاندار و مجموعه دانشگاه علوم پزشکی، نتایج ملموسی از جمله تأمین تجهیزات پزشکی و نوسازی ناوگان آمبولانسی استان را به همراه داشته است.
این اقدامات، نشاندهنده ارادهای است که نمیخواهد شاهدِ رنجِ بیپایانِ مردم در جستوجوی تخت و دارو باشد. اما بیایید صادق باشیم؛ با وجود تمام این قدمهای رو به جلو، واقعیتهای میدانی در بیمارستانها، روایتگرِ قصهای دیگر است.کمبود تختهای آیسییو، سیسییو و اتاقهای عمل، همچنان سد بزرگی در برابر سلامت شهروندان است. صفهای طولانی MRI و فشار مضاعف بر کادر درمانی خسته، نشان میدهد که هرمزگان برای رسیدن به وضعیت استاندارد، راهی طولانی در پیش دارد. «نهضت سلامت» اگرچه ریلگذاری درستی انجام داده، اما این قطارِ در حال حرکت، برای رسیدن به مقصد، سوختِ مضاعف میخواهد؛ سوختی که تنها با بودجههای معمولِ استانی تأمین نمیشود. اینجاست که سفر کمیسیون بهداشت و درمان مجلس به بندرعباس، باید به «نقطه عطفِ همافزایی» تبدیل شود.
هرمزگان دیگر یک مسئله محلی نیست؛ شاهراه اقتصادی کشور است و سلامتِ ساکنانش، امنیتِ روانیِ کلِ منطقه است. لذا از مجلس و دولت انتظار میرود که از ظرفیتهای قانونی برای تکمیل و تجهیز بیمارستانهای بالای ۸۵ درصد پیشرفت فیزیکی استفاده کنند.اما برای رفع کامل کمبودهای حوزه بهداشت ودرمان استان تنها به دولت و مجلس هم نمیتوان اکتفا کرد. سهمِ صنایع بزرگ، بنگاههای اقتصادی و نهادهای انقلابی در هرمزگان کجاست؟ مسئولیت اجتماعیِ این مجموعهها، امروز بیش از هر زمان دیگری باید در حوزه سلامت متبلور شود.وقتی به دلیل کمبودِ تخت و تجهیزات و کادر سلامت، بیماران به خارج از استان می روند، یعنی بخشی از این مسئولیت هنوز بر زمین مانده است.فقط پالایشگاه های نفت بندرعباس و نفت ستاره در بیمارستان سازی مشارکت کرده اند.
مراکز بهداشتی درمانی بسیاری مانند مرکز تکامل و رشد کودکان، کلینیک های چشم و پوست و… نیاز است ساخته شوند و ساختمان های فعلی جوابگوی نیاز بیماران استان نیست. تجهیزات درمانی بسیاری باید در استان تامین شوند.«نهضت سلامت» هرمزگان، یک کارِ جمعی است. اگر این نهضت با حمایتِ ویژه مالی، تأمین نیروی انسانی متخصص و جذبِ سرمایههای مسئولانه صنایع همراه شود، میتوان امیدوار بود که در آیندهای نزدیک، دغدغهی بیماران در بیمارستانها از «تأمین تخت واتاق عمل ، آی سی یو و سی سی یو و تجهیزات و آمبولانس» به «ارتقای کیفیت خدمات» تغییر یابد.مردم امیدوارند وعدههای سفر کمیسیون بهداشت به هرمزگان، به «اقدامِ فوری» بدل شود.
مردمِ این استان، در دو سال گذشته شاهدِ شروعِ تغییرات بودهاند؛ حالا منتظرند تا ثمرهی این نهضت را در بهبودِ دسترسی به خدماتِ درمانیِ بیدغدغه و شبانهروزی ببینند. بیایید نگذاریم این نهضت، در نیمه راه، گرفتارِ کمبودهای همیشگی شود. وقتِ کارِ جهادیِ واقعی است.مجلس و دولت اکنون در برابر یک آزمون روشن قرار دارند: آیا استمداد هرمزگان را جدی میگیرند یا آن را به فهرست معمولِ بازدیدهای پرهزینه و کمثمر میسپارند؟ پاسخ این پرسش در تعداد تختهای اضافهشده، دستگاههای MRI و CT تأمینشده و همچنین دهها قلم تجهیزات موردنیاز دیگر، کادر درمان ماندگارشده و بیمارستانهای تکمیلشده ، پرداخت بدهی توسط بیمه ها و مطالبات کادر بهداشت ودرمان و پرستاران و… سنجیده میشود.
ثبت دیدگاه