دریانیوز//هرمزگان می‌تواند مقصد درمانی کشورهای همسایه باشد، اما پیش از جذب بیمار خارجی باید پاسخگوی نیازهای درمانی مردم خود استان هم باشد.اظهارات وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در نشست شورای گفت‌وگوی دولت و بخش خصوصی در اتاق بازرگانی هرمزگان، بار دیگر ظرفیت مغفول‌مانده این استان در گردشگری سلامت را به صدر توجه‌ها آورد. او معتقد است هرمزگان به دلیل موقعیت جغرافیایی، دسترسی به کشورهای همسایه و برخورداری از ظرفیت‌های درمانی و بیمارستانی، می‌تواند به یکی از قطب‌های گردشگری سلامت تبدیل شود؛ ظرفیتی که فعال‌سازی مسیرهای دریایی نیز می‌تواند به توسعه آن کمک کند.این نگاه، از منظر اقتصادی و گردشگری قابل توجه است؛ اما میان داشتن ظرفیت جغرافیایی و تبدیل شدن به مقصد درمانی، فاصله‌ای وجود دارد که نمی‌توان آن را با چند بیمارستان و چند خط دریایی پر کرد. گردشگری سلامت پیش از آنکه به تبلیغات، جذب بیمار خارجی و توسعه مسیرهای سفر نیاز داشته باشد، به
نظام درمانی توانمند، بیمارستان‌های مجهز، پزشکان متخصص، پرستاران کافی و خدمات درمانی باکیفیت احتیاج دارد.واقعیت این است که هرمزگان هنوز در تأمین نیازهای درمانی شهروندان خود با چالش‌های جدی روبه‌روست. کمبود تخت بیمارستانی، تجهیزات پزشکی و تشخیصی، پزشک متخصص و نیروی پرستاری، از جمله مشکلاتی است که نظام سلامت استان با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. در چنین شرایطی، سخن گفتن از پذیرش بیماران کشورهای همسایه، بدون توجه به نیازهای درمانی مردم استان، نمی‌تواند به یک برنامه عملیاتی و پایدار تبدیل شود.
البته افتتاح و بهره‌برداری از سه بیمارستان مهم استان، می‌تواند نقطه عطفی در تقویت زیرساخت‌های درمانی هرمزگان باشد؛ بیمارستان ۲۶۴ تختخوابی نفت ستاره خلیج فارس، بیمارستان ۵۳۱ تختخوابی بندرعباس و بیمارستان ۱۶۰ تختخوابی میناب. این سه پروژه در مجموع ۹۵۵ تخت بیمارستانی به ظرفیت درمانی استان اضافه می‌کنند؛ ظرفیتی ارزشمند که می‌تواند بخشی از عقب‌ماندگی‌های درمانی هرمزگان را جبران کند.اما نباید فراموش کرد که افتتاح ساختمان بیمارستان، پایان کار نیست. بیمارستان بدون تجهیزات کامل، دستگاه‌های پیشرفته تشخیصی، بخش‌های تخصصی فعال و نیروی انسانی کافی، نمی‌تواند پاسخگوی انتظارات مردم باشد. آنچه اهمیت دارد، بهره‌برداری واقعی و کامل از این مجموعه‌هاست؛ نه صرفاً افتتاح فیزیکی و اضافه شدن چند عدد به آمار تخت‌های بیمارستانی. هرمزگان همچنان از نداشتن بیمارستان سوانح و سوختگی رنج می برد.در این میان، مسئله نیروی انسانی شاید یکی از مهم‌ترین حلقه‌های مفقوده نظام درمانی هرمزگان باشد. پزشک، پرستار و کادر درمان را نمی‌توان صرفاً با صدور حکم استخدامی به استان جذب کرد و انتظار داشت سال‌ها در آن بمانند. ماندگاری نیروهای متخصص، به مجموعه‌ای از مشوق‌ها و امکانات نیاز دارد؛ از تأمین مسکن و خدمات رفاهی گرفته تا ایجاد شرایط مناسب زندگی، پرداخت به‌موقع مطالبات و اصلاح درآمدها متناسب با سختی، حساسیت و مسئولیت این مشاغل.پرستاری که با شیفت‌های سنگین، فشار کاری بالا و مسئولیت مستقیم در قبال جان بیماران فعالیت می‌کند، نباید برای تأمین حداقل‌های زندگی خود نیز با دشواری مواجه باشد.
نمی‌توان از کادر درمان انتظار خدمت‌رسانی مطلوب داشت، اما در زمینه حقوق، مزایا، رفاه و امنیت شغلی آنان برنامه‌ای متناسب با واقعیت‌های این حرفه نداشت. اگر قرار است هرمزگان به مقصد گردشگری سلامت تبدیل شود، ابتدا باید برای جذب و نگهداشت پزشکان و پرستاران در همین استان چاره‌اندیشی شود.از سوی دیگر، هنوز بسیاری از بیماران هرمزگانی برای دریافت خدمات تخصصی و درمان بیماری‌های خود ناچارند راهی استان‌های دیگر شوند. این مهاجرت درمانی، علاوه بر تحمیل هزینه‌های سنگین رفت‌وآمد، اقامت و درمان به خانواده‌ها، نشان می‌دهد که بخشی از نیازهای درمانی مردم در داخل استان پاسخ داده نمی‌شود. خانواده‌ای که برای درمان بیمار خود ناچار است صدهاکیلومتر راه طی کند، پیش از هر چیز انتظار دارد امکانات درمانی موردنیازش در استان محل زندگی‌اش فراهم باشد.اینجاست که باید ترتیب اولویت‌ها را مشخص کرد. هرمزگان ابتدا باید به جایی برسد که شهروندانش برای دسترسی به خدمات تخصصی، تشخیصی و درمانی مجبور به ترک استان نباشند. پس از آن، می‌توان با تکیه بر ظرفیت‌های ایجادشده، برای پذیرش بیماران خارجی و توسعه گردشگری سلامت برنامه‌ریزی کرد. البته این دو هدف متضاد نیستند؛ اتفاقاً توسعه زیرساخت‌های درمانی برای مردم استان، همان پایه‌ای است که می‌تواند زمینه پذیرش بیماران کشورهای همسایه را نیز فراهم کند.
موقعیت جغرافیایی هرمزگان یک مزیت کم‌نظیر است. نزدیکی به کشورهای حاشیه خلیج فارس، دسترسی دریایی، وجود بنادر و امکان برقراری ارتباط با کشورهای همسایه، فرصت مناسبی برای جذب بیماران خارجی فراهم می‌کند. فعال‌سازی مسیرهای دریایی نیز می‌تواند هزینه و زمان دسترسی بیماران منطقه به خدمات درمانی استان را کاهش دهد. اما بیمار خارجی برای انتخاب مقصد درمانی، تنها به فاصله جغرافیایی توجه نمی‌کند؛ کیفیت خدمات، اعتبار پزشکان، تجهیزات بیمارستانی، سرعت پذیرش، هزینه درمان و امکان اقامت و پیگیری درمان نیز در تصمیم او نقش تعیین‌کننده دارد.بنابراین، گردشگری سلامت نباید به یک شعار جذاب اقتصادی محدود شود. این حوزه نیازمند برنامه‌ای مشترک میان وزارتخانه‌های میراث‌فرهنگی و گردشگری و بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران است. ایجاد مراکز درمانی مجهز، تقویت بخش‌های تخصصی، توسعه خدمات تشخیصی، تربیت و جذب نیروی انسانی، تسهیل پذیرش بیماران خارجی و فراهم کردن خدمات اقامتی و حمل‌ونقل، باید در یک نقشه راه مشخص دنبال شود.
از سوی دیگر، بخش خصوصی نیز می‌تواند در سرمایه‌گذاری برای مراکز درمانی تخصصی، هتل‌های سلامت، خدمات توان‌بخشی و سایر زنجیره‌های مرتبط با گردشگری سلامت نقش‌آفرینی کند؛ اما این مشارکت زمانی نتیجه‌بخش خواهد بود که زیرساخت‌های عمومی درمان استان نیز تقویت شود و مسئولیت تأمین سلامت مردم بر دوش سرمایه‌گذار خصوصی گذاشته نشود.هرمزگان ظرفیت آن را دارد که از یک استان دارای موقعیت جغرافیایی مناسب، به یکی از مقاصد درمانی منطقه تبدیل شود؛ اما مسیر رسیدن به این جایگاه از بیمارستان‌های مجهز، تخت‌های فعال، پزشکان متخصص و پرستاران راضی و ماندگار می‌گذرد.پیش از آنکه چشم به ورود بیماران کشورهای همسایه بدوزیم، باید کاری کنیم که بیمار هرمزگانی برای درمان، چشم‌انتظار اعزام به استان‌های دیگر نباشد. گردشگری سلامت زمانی برای هرمزگان افتخار و درآمد به همراه خواهد داشت که مردم همین استان نیز از ثمرات توسعه زیرساخت‌های درمانی بهره‌مند شوند.هرمزگان برای تبدیل شدن به قطب گردشگری سلامت، ابتدا باید قطب پاسخگویی به نیازهای درمانی مردم خود باشد.
ثبت دیدگاه