دریانیوز//نان فقط یک کالا نیست؛ سهمی از سفره مردم است.دوباره قیمت نانهای آزادپز در بندرعباس افزایش یافت؛ خبری که شاید روی کاغذ تنها چند عدد و رقم باشد، اما در زندگی روزمره خانوادههایی که هر روز با حساب دخل و خرجشان روز را به شب میرسانند، معنای دیگری دارد. اتحادیه صنف نانوایان شهرستان بندرعباس اعلام کرده است که در پی افزایش هزینههای جاری تولید، دستمزد، اجارهبها و قیمت مواد اولیه، نرخ نانهای آزادپز تعدیل شده است.
بر این اساس، قیمت نان ساندویچی و همبرگری از ۱۰ هزار تومان به ۱۵ هزار و ۵۰۰ تومان و نان سنگک سنتی از ۲۹ هزار تومان به ۳۵ هزار تومان رسیده است.در نرخنامه جدید، قیمت برخی دیگر از نانهای آزادپز نیز به ارقام قابل توجهی رسیده است؛ از سنگک سنتی کامل ۴۷ هزار تومانی گرفته تا نان جو ۷۵ هزار تومانی و نان تست بستهای ۱۳۰ هزار تومانی. این افزایش قیمتها را نمیتوان تنها به عنوان یک تصمیم صنفی یا نتیجه افزایش هزینههای تولید دید. پشت هر عدد، یک خانواده قرار دارد؛ خانوادهای که نان بخش جداییناپذیر سفره اوست و افزایش قیمت آن، ولو چند هزار تومان، وقتی در کنار گرانی دیگر کالاهای ضروری قرار میگیرد، فشار بیشتری بر معیشت وارد میکند.
اما در این میان، یک نکته مهم نباید فراموش شود: نانوایی هم کسبوکار است و نانوا نیز حق دارد هزینههای واقعی تولید را دریافت کند.افزایش دستمزد کارگران، اجارهبها، هزینه انرژی، مواد اولیه و سایر هزینههای جاری، واقعیتی است که نمیتوان آن را نادیده گرفت. نانوا نباید قربانی افزایش هزینههایی باشد که اختیار تعیین آنها را ندارد.مسئله اما اینجاست که راهحل نباید همیشه از جیب مردم پرداخت شود.اگر هزینه تولید نان افزایش یافته است، دولت باید پیش از آنکه فشار این افزایش هزینه به مصرفکننده منتقل شود، برای حمایت واقعی از نانوایان چارهاندیشی کند. حمایت از نانوا به معنای حمایت از سفره مردم است. دولت میتواند با سیاستهای حمایتی، کنترل هزینههای تولید، تسهیل دسترسی به مواد اولیه و سازوکارهای مناسب یارانهای، فاصله میان هزینه واقعی تولید و توان خرید مردم را مدیریت کند.نمیشود از یک سو از نانوا خواست با هزینههای روزافزون ادامه دهد و از سوی دیگر انتظار داشت مردم هر بار افزایش قیمت تازهای را تحمل کنند.اما ماجرای نان در بندرعباس فقط قیمت نیست؛ کیفیت هم هست.
مردم حق دارند بپرسند اگر قیمت نان بارها افزایش پیدا میکند، چرا کیفیت نان همپای آن افزایش نمییابد؟
نان گرانتر، اگر قرار است سهم بیشتری از درآمد خانوار را به خود اختصاص دهد، باید دستکم از کیفیت، وزن، پخت، بهداشت و ماندگاری مطلوبتری برخوردار باشد. مردم نباید احساس کنند تنها چیزی که هر بار تغییر میکند، عدد روی نرخنامه است.در اطلاعیه اتحادیه نیز بر رعایت وزن مصوب چانه، قیمت اعلامی و موازین بهداشتی تأکید شده و راههای گزارش تخلف نیز اعلام شده است. این نظارتها ضروری است؛ اما نظارت واقعی نباید فقط به برخورد با گرانفروشی و کمفروشی محدود شود. کیفیت نان نیز باید یک مطالبه جدی و قابل سنجش باشد.نانوا باید حمایت شود، اما حمایت از نانوا نباید به معنای نادیده گرفتن حقوق مشتری باشد.مصرفکننده نیز باید بداند بابت چه کیفیت و چه وزنی پول پرداخت میکند.
اگر نرخ نان افزایش پیدا میکند، دستگاههای نظارتی باید در کنار کنترل قیمت، بر وزن، کیفیت آرد، نحوه پخت، بهداشت و کیفیت نهایی محصول نیز نظارت جدی داشته باشند.بندرعباس شهری است که گرما و هزینه زندگی، فشار مضاعفی بر خانوارها وارد میکند. در چنین شرایطی، نان نمیتواند صرفاً یک موضوع اقتصادی و صنفی تلقی شود. نان، مسئلهای اجتماعی است؛ مسئلهای که مستقیماً با سفره مردم ارتباط دارد.انتظار از دولت و مسئولان این نیست که مشکلات اقتصادی نانواییها را نادیده بگیرند؛ برعکس، انتظار این است که ریشه مشکلات را درمان کنند، نه اینکه هر بار نسخه افزایش قیمت برای مردم بنویسند.
نانوا باید بتواند با آرامش و صرفه اقتصادی کار کند، کارگر نانوایی باید دستمزد عادلانه بگیرد و مردم نیز باید نان باکیفیت و متناسب با توان اقتصادی خود بخرند.این سه خواسته در تضاد با یکدیگر نیستند؛ اگر سیاستگذاری درست باشد، میتوان هر سه را همزمان دنبال کرد.نان، کوچکترین عضو سفره نیست؛ برای بسیاری، ستون اصلی سفره است. پس هر بار که قیمت نان بالا میرود، مسئولان باید یک سؤال ساده را جدیتر از همیشه بپرسند:آیا فقط قیمت نان را بالا بردهایم یا برای کیفیت و قدرت خرید مردم هم فکری کردهایم؟
ثبت دیدگاه