دریانیوز//در روزگاری که مسکن به اصلیترین دغدغه خانوارهای کارگری و حقوقبگیر تبدیل شده، هر اقدام عملی در مسیر خانهدار شدن کارگران، فقط یک پروژه عمرانی نیست؛ یک تصمیم اجتماعی، یک سرمایهگذاری اقتصادی و یک پیام روشن از مسئولیتپذیری بنگاههای بزرگ است.
از همین منظر، آغاز عملیات اجرایی ساخت ۲۰۰۰ واحد مسکونی برای کارکنان شرکت نفت ستاره خلیج فارس را باید فراتر از یک خبر عادی دید؛ این اتفاق، نماد درک درست از واقعیت معیشت نیروی کار و نشانهای روشن از آن است که صنعت، اگر بخواهد، میتواند بخشی از بار سنگین بحران مسکن را از دوش جامعه بردارد.شرکت نفت ستاره خلیج فارس که نام آن با تولید، خودکفایی، اقتدار صنعتی و نقشآفرینی در امنیت انرژی کشور گره خورده، اینبار در میدان دیگری خوش درخشیده است؛ میدان حمایت از سرمایه انسانی.
حقیقت این است که بزرگترین پشتوانه هر مجموعه صنعتی، تجهیزات و تأسیسات آن نیست، بلکه نیروی انسانی وفادار، متخصص و پرتلاشی است که زیر فشار کار، گرما، تورم و نگرانیهای خانوادگی، چرخ تولید را به حرکت درمیآورد. کارگری که ذهنش درگیر اجارهخانه، جابهجایی، گرانی رهن و نگرانی آینده فرزندانش باشد، هرچند با تعهد کار کند، اما آرامش لازم برای تداوم بهرهوری را نخواهد داشت.
از اینرو، اقدام نفت ستاره خلیج فارس در ورود جدی به حوزه مسکن کارگری، اقدامی هوشمندانه، آیندهنگر و در عین حال انسانی است. ساخت ۲۰۰۰ واحد مسکونی برای پرسنل، یعنی تبدیل مسئولیت اجتماعی از شعار به عمل. یعنی مدیریت یک بنگاه صنعتی به این جمعبندی رسیده که تأمین رفاه نسبی کارکنان، هزینه نیست؛ تضمین پایداری تولید است. این همان نقطهای است که بسیاری از صنایع بزرگ هنوز از کنار آن عبور کردهاند و هزینه غفلت از آن را در کاهش انگیزه، فرسایش نیروی انسانی و افت تعلق سازمانی میپردازند.نکته مهمتر آن است که این پروژه تنها برای ۲۰۰۰ خانواده کارگری معنا ندارد؛ برای شهر بندرعباس نیز یک پیام امیدبخش دارد. بندرعباس سالهاست با فشار مضاعف بازار مسکن، رشد اجارهبها، کمبود عرضه مؤثر و سنگینی هزینه سکونت برای اقشار متوسط و کارگری روبهروست.
طبیعی است که هرچه صنایع بزرگ بتوانند بخشی از نیاز مسکن کارکنان خود را در قالب پروژههای هدفمند، برنامهریزیشده و مشارکتی پاسخ دهند، از فشار عمومی بر بازار آزاد مسکن نیز کاسته خواهد شد. این یعنی چنین طرحهایی فقط به نفع کارکنان یک شرکت نیست، بلکه به تعادلبخشی نسبی بازار مسکن شهری هم کمک میکند.اقدام شرکت نفت ستاره خلیج فارس از یک جهت دیگر نیز شایسته توجه ویژه است؛ این پروژه میتواند به الگوی اجرایی نهضت ملی مسکن در بخش کارگری و صنعتی تبدیل شود.
سالهاست همه از لزوم پیوند زدن صنعت و مسکن سخن میگویند، اما در عمل کمتر مجموعهای حاضر شده با اراده مدیریتی، تأمین مالی هدفمند و مشارکت واقعی با دستگاههای مسئول، وارد میدان شود. اکنون این راه باز شده است. وقتی یک شرکت بزرگ میتواند با مدل همکاری میان راه و شهرسازی، بانک عامل، پیمانکار و مجموعه صنعتی، پروژهای در این ابعاد را آغاز کند، دیگر بهانهای برای عقبنشینی سایر صنایع باقی نمیماند.امروز انتظار افکار عمومی، کارگران و خانوادههای آنان این است که سایر صنایع بزرگ استان و کشور نیز از این مسیر تبعیت کنند. صنایع نفتی، پالایشی، فولادی، معدنی، بندری، پتروشیمی و تولیدی که از ظرفیت مالی، زمین، نفوذ اجرایی و قدرت سازماندهی برخوردارند، باید سهم خود را در حل بحران مسکن نیروی کار بپذیرند.
اگر قرار است نهضت ملی مسکن از قالب آمار و جلسات عبور کند و به پروژههای ملموس و نتیجهبخش برسد، یکی از بهترین مسیرها همین است که بنگاههای بزرگ، خانهدار کردن کارکنان خود را در اولویت قرار دهند.بدون تعارف، بندرعباس دیگر تاب ادامه بحران مسکن با شیوههای سنتی و کند را ندارد. کارگر، کارمند، پرستار، معلم، راننده، نیروی خدماتی و خانوادههای جوان، رسانه ای ها، زیر فشار هزینههای سکونت در حال فرسایشاند. در چنین شرایطی، هر صنعت بزرگی که به حوزه مسکن کارکنان وارد شود، در واقع نه فقط به سازمان خود، بلکه به ثبات اجتماعی و آرامش شهری کمک میکند.
این همان جایی است که منافع بنگاه و منافع عمومی به هم میرسند.پروژه ۲۰۰۰ واحدی نفت ستاره خلیج فارس، از این منظر، صرفاً یک طرح ساختمانی نیست؛ اعلام یک رویکرد تازه در حکمرانی اقتصادی و اجتماعی بنگاههای بزرگ است. رویکردی که میگوید کارگر فقط نیروی تولید نیست، بلکه صاحب خانواده، آینده، منزلت و حق برخورداری از امنیت روانی است. هیچ حمایت رفاهیای به اندازه تأمین مسکن، نمیتواند بر آرامش، انگیزه و وفاداری نیروی انسانی اثر بگذارد. اکنون که این گام ارزشمند برداشته شده، باید آن را بهدرستی دید، تقویت کرد و به یک مطالبه عمومی سازنده تبدیل نمود؛ مطالبهای از همه صنایع بزرگ که اگر از نیروی کار خود انتظار ایستادگی در سختترین شرایط را دارند، باید در روزگار سخت معیشت نیز کنار او بایستند.
خانهدار شدن کارگران، نه لطف است و نه اقدام تشریفاتی؛ بخشی از مسئولیت واقعی مجموعههایی است که رونق و سودآوریشان بر شانههای همین نیروهای زحمتکش بنا شده است.بیتردید، آغاز ساخت مسکن برای ۲۰۰۰ کارگر نفت ستاره خلیج فارس را باید به فال نیک گرفت و از آن حمایت کرد. این طرح میتواند سرآغاز یک جریان مؤثر در هرمزگان باشد؛ جریانی که در آن صنعت، فقط تولیدکننده کالا و انرژی نیست، بلکه شریک حل مسائل اساسی زندگی مردم نیز هست. اگر این مسیر ادامه یابد و سایر صنایع نیز وارد میدان شوند، نه فقط هزاران کارگر خانهدار خواهند شد، بلکه بخشی از التهاب بازار مسکن بندرعباس نیز فروکش خواهد کرد و این، دقیقاً همان نقطهای است که یک تصمیم صنعتی، به یک خدمت ماندگار اجتماعی تبدیل میشود.
ثبت دیدگاه