اینجا هرمزگان است؛ سرزمینی که در ماههای گرم سال، دمای هوایش مرزهای تحمل انسانی را جابهجا میکند. در این روزهای سوزان و خرماپزان، کولر، چه در خانه، چه در خودرو و چه در مراکز خرید و…دیگر یک وسیله رفاهی نیست، بلکه شریان حیاتی بقا و نفس کشیدن است. یک ساعت خرابی کولر در این جهنمِ شرجی، یعنی فلج شدن زندگی روزمره خانوادهها. در چنین شرایطی، طبیعی است که تقاضا برای سرویس و تعمیر وسایل سرمایشی به اوج خود برسد و زنگ تلفن تعمیرکاران لحظهای قطع نشود. اما پشت این نیاز حیاتی و هجوم شهروندان به بازار تعمیرات، واقعیت تلخی نهفته است که دود آن مستقیماً به چشم مردم میرود: رهاشدگی بازار، نبود نظارت و جولان بیتخصصها. امروز اگر کولر خانه یک شهروند هرمزگانی از کار بیفتد، اولین و گاهی تنها پناهگاه او برای یافتن تعمیرکار، پلتفرمهای مجازی و سایتهای نیازمندی است.
شهروندِ کلافه از گرما، ناگزیر به اولین شمارهای که در فضای مجازی میبیند زنگ میزند؛ بدون آنکه بداند آیا این شخص اصلاً تخصص کافی دارد یا خیر. نتیجه این روند، در بسیاری از موارد چیزی جز تحمیل هزینههای سنگین، خرابی مجدد دستگاه پس از چند روز و در نهایت بینتیجه ماندن پیگیریها نیست. وقتی صنف یا مرجع مشخصی برای احراز هویت و تایید صلاحیت این افراد وجود نداشته باشد، شهروند شاکی دستش به کجا بند است؟ شکایت از یک حساب کاربری یا شماره تلفن اعتباری در فضای مجازی به کدام نهاد ناظر میرسد؟ ساماندهی این صنف و ایجاد یک بستر رسمی و قابل پیگیری برای دسترسی به تعمیرکاران مجاز، حداقل انتظاری است که مردم از متولیان امر دارند. این آشفتگی در حوزه تعمیر کولر خودرو نیز به شکل بارزتری خودنمایی میکند.
کولر خودرو در ترافیک و گرمای سوزان بندرعباس، حکم نجاتدهنده سرنشینان را دارد. اما مراجعه به برخی تعمیرگاههای خودرو نشان میدهد که نبود تخصص کافی، امان مردم را بریده است. شارژ گازهای بیکیفیت با قیمتهای نجومی، تشخیصهای نادرست که منجر به تعویض قطعات گرانقیمتِ بیربط میشود و در نهایت، عدم پاسخگویی تعمیرکار در قبال کار انجامشده، سناریوی تکراری این روزهاست. تعمیرکار خودرو باید صلاحیت فنی تایید شده داشته باشد تا صرفاً هزینههای گزاف را بر دوش خانوادهها تحمیل نکند.
حقیقت آن است که در این شرایط سخت اقتصادی، مردم نباید علاوه بر تحمل گرمای طاقتفرسا، دغدغه کلاهبرداری و بیتخصصی برخی مدعیان تعمیرات را هم داشته باشند. ضرورت دارد دستگاههای نظارتی، صمت، تعزیرات حکومتی، اتاق اصناف و اتحادیههای مربوطه چتر نظارتی خود را به طور جدی گسترش دهند. ساماندهی تعمیرکاران سیار، الزام آنها به ارائه فاکتور رسمی و ضمانت کار، ایجاد خط ارتباطی مشخص برای شکایات شهروندان و بازرسیهای سرزده از تعمیرگاههای خودرو، گامهای فوری است که متولیان باید بردارند. سکوت و بیعملی ناظران در این بازار آشفته، تنها به معنای رها کردن مردم در برابر موج گرما و بیانصافی است.
ثبت دیدگاه