دریانیوز//نهضت سلامت در هرمزگان با پیگیری های تحسین برانگیز مستمر استاندار و رئیس دانشگاه علوم پزشکی از دوسال قبل در هرمزگان آغاز شده است و گام های بلندی در جهت تامین تجهیزات درمانی ، آمبولانس، تسریع در ساخت بیمارستان ها و مراکز بهداشتی و درمانی و… برداشته شده است، اما ضرورت دارد که دولت ،خیرین سلامت ،صنایع در راستای ایفای نقش مسئولیت های اجتماعی شان و نهادهای انقلابی یاریگر حوزه بهداشت و درمان استان باشند تا پازل نهضت سلامت در این استان محروم با تامین و تکمیل تمامی تجهیزات مورد نیاز ،مراکز درمانی و نیروی انسانی موردنیاز کامل شود.هرمزگان استانی نیست که بتوان آن را تنها با آمار و جدول سنجید؛ اینجا، در کنار موقعیت راهبردی و بار سنگین اقتصادی و جمعیتی، مردم هر روز با کمبودهایی دستوپنجه نرم میکنند که در برخی حوزهها، رنگ و بوی شرایط جنگی به خود گرفته است ودر این جنگ تحمیلی که آمریکا به هیچ آتش بستی مقید نماند ، روزانه شهید و مجروح را در استان داریم و نیاز به خدمات درمانی نیز افزایش یافته است.
در چنین وضعیتی، اگر جایی باید بیش از همه مورد توجه قرار گیرد، بیتردید حوزه بهداشت و درمان است؛ زیرا سلامت مردم، خط مقدم تابآوری استان است.واقعیت این است که فشار بر مراکز درمانی هرمزگان، بهویژه در بندرعباس، دیگر از مرز هشدار گذشته است. بیمارانی که برای انجام امآرآی دو تا سه ماه در صف انتظار میمانند، تنها یک آمار نیستند؛ هر کدام خانوادهای، نگرانیای و گاهی بیماریای دارند که تأخیر در تشخیص، میتواند سرنوشت درمان را تغییر دهد. در چنین شرایطی، ادامه کار با یک دستگاه امآرآی در یک مرکز پرمراجعه، دیگر پاسخگوی نیاز استان نیست. دستکم باید یک دستگاه دیگر برای این مجموعه درمانی تأمین شود و همزمان سایر مراکز درمانی دارای امآرآی فعال نیز موظف شوند بیماران را پذیرش کنند تا فشار از دوش یک مرکز برداشته شود.
درمان، فقط ساختن بیمارستان نیست؛ مدیریت عادلانه ظرفیتها و توزیع هوشمندانه خدمات هم هست. بایستی تمامی بیمارستانهای سطح استان ام آر آی فعال ودرحال خدمت به بیماران داشته باشند.اما وقتی همه مسیرها به یک نقطه ختم میشود، صفها طولانیتر، بیماران خستهتر و هزینههای انسانی و مالی بیشتر میشود. امآرآی یک نیاز حیاتی برای تشخیص بهموقع است. هر روز تأخیر در آن، میتواند به معنای روزها و هفتههای بیشتر درد، اضطراب و هزینه برای بیمار باشد.از سوی دیگر، استان هرمزگان به سیتی آنژیوقلب نیز نیاز جدی دارد؛ نیازی که نه میتوان آن را به آیندهای نامعلوم موکول کرد و نه با وعدههای کلی از کنار آن گذشت. وقتی بیمار قلبی یا ترومایی باید برای تصویربرداری حیاتی در انتظار بماند، یعنی شبکه درمان استان هنوز به نقطه اطمینان نرسیده است. در استانی با این وسعت، جمعیت و موقعیت حساس، تأمین تجهیزات پیشرفته تصویربرداری یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت است.
اینجاست که نقش دولت، نهادهای انقلابی، صنایع و خیرین برجسته میشود. مسئولیت اجتماعی بنگاه های اقتصادی فعال در استان بسیار مهم است. اگر بنگاههای اقتصادی از ظرفیتهای این استان بهره میبرند، امروز زمان آن است که بخشی از سود و توان خود را به سلامت مردم بازگردانند. مشارکت در تأمین امآرآی، سیتی آنژیو و تجهیزات مکمل، سرمایهگذاری بر جان انسانهاست؛ سرمایهگذاریای که بازده آن، آرامش جامعه و اعتماد عمومی است.دولت نیز باید هرمزگان را با نگاه ویژه ببیند.
این استان با انبوهی از محدودیتها و نیازها ودر این جنگ تحمیلی، نمیتواند تنها با بودجههای عادی به نقطه مطلوب برسد. سهم سلامت هرمزگان باید بیشتر از سهمهای معمول دیده شود؛ نه از سر لطف، بلکه از سر عدالت. عدالت درمانی یعنی بیمار بندرعباسی یا مینابی و جاسکی و…، برای تشخیص بهموقع، کمتر از بیمار کلانشهرها معطل بماند.امروز هرمزگان به یک تصمیم جدی نیاز دارد؛ تصمیمی برای شکستن صفهای طولانی، برای تجهیز مراکز درمانی، برای افزایش امید بیماران. اگر سلامت را جدی بگیریم، بسیاری از بحرانها پیش از آنکه عمیق شوند، مهار خواهند شد. و اگر نه، فردا برای جبران کمتوجهی امروز، هزینهای چند برابر خواهیم پرداخت.
ثبت دیدگاه