دریانیوز//در دل تاریخ پرفروغ ایران، روزی طلوع کرد که طنین آن تا ابد در حافظۀ این سرزمین کهن باقی خواهد ماند. شاه، آن نماد وابستگی و سلطۀ بیگانه، سقوط کرد و بساط حکومت دستنشاندۀ پهلوی برای همیشه برچیده شد و انقلاب اسلامی بهثمر نشست. آمریکا، آن ابرقدرت مستکبر، با حیرت، نظارهگر افول سلطهاش از این مهد تمدن بود. اما این پایان کار نبود؛ آغاز راهی بود که در دوازدهم فروردین ۱۳۵۸، با شکوهی بینظیر و با ۹۹ درصد آری ملتی بصیر به ندای پیر جماران، نظام جمهوری اسلامی ریشه دواند؛ گویی زمین ایران برای پذیرش نهالی الهی دهان باز کرده و آسمانش با نور ولایت، عهدی تازه بسته بود.
اما قدرتهای استکباری که جایگاه خود را در خاورمیانه در خطر میدیدند، تاب درخشش این خورشید عالمتاب را نداشتند. توطئهها را یکی پس از دیگری آغاز کردند؛ از تحریمهای فلجکننده گرفته تا دسیسهچینی در مسیر انرژی صلحآمیز هستهای. وقتی مشاهده کردند که ایران نه تنها متوقف نمیشود، بلکه هر روز قلههای تازهای را فتح میکند، به تجاوز مستقیم روی آوردند. ستون خیمۀ انقلاب را هدف گرفتند؛ گمان کردند که با شهادت قائد عظیمالشان حضرت آیتالله خامنهای (قدسالله نفسهالزکیه)، این نهال را از ریشه خواهند کند.
اما این اشتباه محض بود؛ همان اشتباهی که در آغاز انقلاب، با انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی و شهادت مظلومانۀ ۷۲ تن از یاران امام، از جملۀ آن بزرگمرد فقاهت و سیاست، آیتالله دکتر بهشتی، مرتکب شدند. آن روز، انقلاب نه تنها سر خم نکرد، بلکه با خون شهیدان، طراوت و صلابت بیشتری یافت. امروز نیز دشمنان، با کینهای کهن، دست به جنایتی هولناک زدند؛ خانۀ رهبر معظم انقلاب، آن حجت الهی و ولی امر مسلمین را آماج حملات بزدلانه کردند. دخترش، عروسش، نوۀ خردسالش و دامادش، همه و همه در این جنایت ننگین به فیض عظیم شهادت نائل آمدند و مهر ننگینی تا ابد بر پیشانی آمریکا حک شد.
آری، اینان فرماندهان شجاع سپاه را هدف قرار دادند، مراکز علمی و مدرسۀ میناب را بمباران و گلهای نوشکفتۀ این ملت را پرپر کردند و نام این تجاوز ناجوانمردانه را «کمک به آزادی ایران» نهادند، غافل از اینکه این جنایت، نه تنها ایران را نلرزاند، بلکه چون کورۀ آتشی، ملت را منسجمتر کرد. اگر دیروز میان مسئولان، اختلاف سلیقههایی در اجرا رخ مینمود، امروز با این بمبارانهای صبعانه، همه در صف واحدی ایستادهاند؛ حتی بسیاری از منتقدان خارجنشین نیز به صفوف پرشور ملت پیوستهاند و فریاد میزنند که ما با آمریکای تروریست واسراییل صهیونیسم غاصب، تا پای جان میجنگیم.
امروز، انتخاب آیتالله سید مجتبی خامنهای، رهبری از جنس قاعد اعظم، آن هم در اوج حملات بیرحمانۀ دشمن بیش از هر زمان، پویایی انقلاب و امداد الهی را به نمایش گذاشت؛ همو که اسوۀ صبر است و در اوج حزن و اقتدار، پرچم را برافراشته نگاه داشته است.ای سرو استوار انقلاب! حماسۀ امروز تشییع، قطرهای از اقیانوسِ عشق ملتی است که با تو تا ظهور، پیمان بسته است. ای رهبر عزیز! ای که جانهای ما به یاد نامت میتپد و دلهای ما در گرو ارادهات! تو که در اوج مصیبت، چون کوهی استوار، طوفانها را به سخره گرفتهای و با صلابتت، دشمن را در وحشتی وصفناپذیر فروبردهای.
شهادت عزیزانت، نه تنها زانوان همتت را خم نکرد، بلکه عزمت را در مسیر فتح قلههای عزت، راسختر ساخت. تو ای جلوۀ نور الهی، ای وارث خون شهدا، با نگاه نافذت، افقهای روشن را به امت مینمایی و با کلام آتشینت، خواب از چشمان مستکبران میربایی. فرق تو، بوسهگاه فرشتگان و دل ما، مملو از عشق بیپایان به توست.اینک، قمارباز کاخ سفید و همپیمانان جنایتکارش باید فهمیده باشند که ایران، خاک حسین بن علی (ع) است و نگهبان آن، حضرت ولی عصر (عج). امروز، ایران قویتر از همیشه، در کانون تحولات جهانی ایستاده و قطبِ تازهای در نظم نوین جهانی گشوده است.
نتیجۀ تجاوز دشمنان، چیزی جز واپسزنی پایگاههای اشغالگرانه و عقبنشینی ابدی آنان از خاورمیانه نخواهد بود. ایران، با رهبری داهیانه و ملتی یکپارچه، چون کوهی استوار و دریایی متلاطم، نه تنها در برابر این یورشها سرخم نکرد، بلکه آیندهای تابناک را با خون پاک شهیدان و عزم راسخ خویش، رقم خواهد زد.باشد که این درسِ تاریخ، در سینۀ نسلها بماند و ایرانِ سربلند، همیشه حماسهسرای پیروزی باشد.
ثبت دیدگاه