دریانیوز//سیستم سلامت هر جامعهای بر دوش کسانی میچرخد که اغلب کمتر دیده میشوند؛ پرستاران، بهیاران و کارکنان بهداشت و درمانی که شب و روز در بیمارستانها و مراکز درمانی برای حفظ جان مردم تلاش میکنند. اما واقعیت تلخ این است که در بسیاری از موارد، همین نیروهای خط مقدم سلامت، وقتی خودشان بیمار میشوند باید هزینه درمانشان را از جیب بپردازند؛ وضعیتی که نه منطقی است و نه عادلانه.استان هرمزگان سالهاست با کمبود نیروی پرستاری و درمانی روبهروست. بیمارستانها و مراکز درمانی با تعداد محدودی نیرو اداره میشوند و همین مسئله فشار کاری زیادی بر کارکنان موجود وارد کرده است.
شیفتهای طولانی، حجم بالای بیماران و مسئولیت سنگین مراقبت از جان انسانها، شرایط کاری سختی را برای پرسنل درمان ایجاد کرده است وگاهی اینشرایط باعث مریض شدن پرسنل می شود. با این حال، این سختیها با حقوق و مزایایی که دریافت میکنند تناسب چندانی ندارد و هزینه درمان را هم بایستی خودشان بپردازند، درمانی که بدلیل بیماری است که منشاء آن محیط کار بوده است.نشانه این بحران را میتوان در آزمونهای استخدامی دید؛ جایی که در برخی موارد تعداد متقاضیان حتی از تعداد مورد نیاز هم کمتر است. این مسئله زنگ خطری جدی برای آینده نظام سلامت استان محسوب میشود. وقتی شغلی با این میزان سختی و مسئولیت، از نظر اقتصادی و معیشتی جذابیت لازم را نداشته باشد، طبیعی است که کمتر کسی به سراغ آن برود.از سوی دیگر، بخشی از نیروهای آموزشدیده و شاغل و استخدام شده نیز به دلایل مختلف از جمله پایین بودن حقوق علی رغم سختی کار، این حرفه را ترک میکنند یا راه مهاجرت را در پیش میگیرند. بسیاری از پرستاران معتقدند درآمدشان با حجم کار، فشار روحی و خطراتی که با آن مواجه هستند همخوانی ندارد. در کنار این موضوع، مشکل مسکن نیز به یکی از دغدغههای جدی کارکنان حوزه سلامت تبدیل شده است.
در شرایطی که هزینه اجاره مسکن در برخی موارد از توان مالی آنان فراتر میرود و گاه بیش از نیمی از درآمدشان صرف اجارهبها میشود، طبیعی است که تمایل برای ادامه کار در این حوزه کاهش یابد.اما شاید یکی از عجیبترین تناقضها در حوزه سلامت این باشد که کارکنان همین بخش، که هر روز در معرض انواع آلودگیها، ویروسها و بیماریها قرار دارند، در صورت ابتلا به بیماری باید خودشان هزینه درمانشان را پرداخت کنند. کسانی که در خط مقدم مقابله با بیماریها قرار دارند، خودشان از حمایت درمانی کافی برخوردار نیستند؛ موضوعی که نیازمند بازنگری جدی در سیاستهای حمایتی است.در بسیاری از سازمانها و نهادها، برای کارکنان مجموعه حمایتهایی در حوزه درمان، بیمه تکمیلی، مسکن و رفاه و بخصوص حوزه مرتبط با سازمان شان در نظر گرفته میشود. انتظار طبیعی این است که در حوزه بهداشت و درمان،باید این حمایتها حتی گستردهتر باشد. کارکنان سلامت نهتنها برای انجام وظیفه حرفهای، بلکه برای حفظ سلامت جامعه در معرض خطر قرار دارند.
اگر قرار است بحران کمبود نیروی انسانی در حوزه سلامت استان کاهش یابد، باید به مجموعهای از حمایتها توجه شود؛ از پوشش کامل درمانی برای کارکنان و خانوادههایشان گرفته تا تسهیلات مسکن، بهبود وضعیت معیشتی و ایجاد انگیزه برای ماندگاری نیروها. سرمایه انسانی مهمترین دارایی نظام سلامت است و فرسوده شدن این سرمایه، هزینهای بهمراتب سنگینتر برای جامعه به همراه خواهد داشت.واقعیت این است که نظام سلامت بدون نیروی انسانی توانمند و باانگیزه نمیتواند پایدار بماند. حمایت از کادر بهداشت و درمان، یک امتیاز یا لطف نیست؛ یک ضرورت برای حفظ سلامت جامعه است. وقتی پرستار با خیال آسودهتری زندگی کند، بهتر میتواند از بیمار مراقبت کند. این معادله سادهای است که اگر جدی گرفته نشود، فردا هزینههای بزرگتری به نظام سلامت تحمیل خواهد کرد.استان هرمزگان باکمبود۱۵۰۰نفر کادرپرستاری مواجه است و بایستی از کادر فعال پرستاری در مراکز درمانی حمایت شود تا انگیزه بیشتری برای خدمات درمانی داشته باشند واز دغدغه های معیشت، مسکن، درمان خودشان و… کاسته شود. برای درمان دندان خودشان بایستی حقوق دوتا سه ماه شان را بگذارند تا بتوانند یک دندان شان را درمان کنند. چرا از کادر بهداشت و درمان نباید حمایت های لازم صورت گیرد تا باعث شود دانش آموزان و دانشجویان ترغیب به تحصیل و اشتغال در حوزه درمان استان شوند و بحران کمبود نیروی انسانی در حوزه بهداشت ودرمان هرمزگان فروکش کند؟
ثبت دیدگاه