دریانیوز//هرمزگان در حوزه بهداشت و درمان با یک واقعیت تلخ و بیرحم روبهروست؛ کمبود نیروی انسانی دیگر یک هشدار اداری یا آمار روی کاغذ نیست، بلکه زخمی باز بر پیکر نظام سلامت استان هرمزگان است. امروز در بسیاری از مراکز درمانی و بهداشتی، کمبود پزشک، پرستار،کادر پرستاری، بهیار، ماما، کارشناس بهداشت و نیروهای تخصصی و پشتیبان، فشار سنگینی بر دوش نیروهای موجود گذاشته است؛ نیروهایی که سالهاست با شیفتهای فشرده، حقوق ناکافی، فرسودگی شغلی و انتظارات روزافزون مردم دستوپنجه نرم میکنند.بخشی از نیروهای فعال در سالهای گذشته به استانهای خود منتقل شدهاند؛ طبیعی هم هست، وقتی فردی در استان غیربومی خدمت میکند، اما نه مسکن مناسبی دارد، نه حقوقش کفاف زندگی میدهد و نه مشوقی برای ماندن میبیند، دیر یا زود راه بازگشت را انتخاب میکند. بخشی دیگر نیز به دلیل درآمد پایین و نبود انگیزه، از سیستم دولتی خارج شدهاند. این خروج آرام اما مداوم، اکنون خود را به شکل بحران نشان میدهد.
حتی آزمونهای استخدامی دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان نیز در برخی رشتهها با کمبود داوطلب مواجه بودهاند؛ یعنی زنگ خطر نه فقط برای امروز، بلکه برای آینده استان به صدا درآمده است.در هفتههای آینده کنکور برگزار میشود و پس از آن، داوطلبان وارد مرحله انتخاب رشته خواهند شد. این مقطع، فرصت طلایی سیاستگذاری است؛ فرصتی که اگر از دست برود، چند سال بعد با حسرت به آن نگاه خواهیم کرد. باید داوطلبان بومی هرمزگان را به سمت رشتههای مورد نیاز حوزه سلامت هدایت کرد؛ نه با شعار، بلکه با مشوق واقعی. بورسیه تحصیلی برای رشتههای موردنیاز استان باید بهصورت جدی در دستور کار قرار گیرد. دانشجویی که بداند در طول تحصیل از حمایت مالی، خوابگاه مناسب، کمکهزینه معیشتی، تضمین شغلی و امتیازات ماندگاری برخوردار است، با انگیزه بیشتری رشتههای سلامت را انتخاب میکند و پس از فارغالتحصیلی نیز احتمال ماندنش در استان بیشتر خواهد بود.این طرح باید هدفمند باشد؛ یعنی ابتدا نیازهای واقعی استان در شهرستانها، بیمارستانها، مراکز جامع سلامت، پایگاههای اورژانس و مراکزی که قرار است در ماههای آینده راهاندازی شوند، احصا شود و سپس بر اساس همان نیازها، بورسیهها تعریف شوند.
نباید دوباره نیرویی تربیت شود که یا امکان جذب ندارد یا بهمحض ورود، سودای رفتن در سر دارد. هرمزگان نیازمند نیروی بومی، متعهد، آموزشدیده و ماندگار است.در کنار دانشگاه، آموزشوپرورش نیز باید وارد میدان شود. توسعه هنرستانهای بهیاری و رشتههای مرتبط با سلامت، میتواند مسیر تربیت نیرو را از دوران مدرسه آغاز کند. نوجوانی که از دبیرستان با فضای بهداشت و درمان آشنا شود، در آینده راحتتر وارد این مسیر میشود و سریعتر میتواند به شبکه خدمت استان بپیوندد.از سوی دیگر، باید به دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان اجازه داده شود تا برای برخی بخشها، نیروهای شرکتی و قراردادی جذب کند. وقتی تخت بیمارستانی، مرکز درمانی یا پایگاه بهداشتی راهاندازی میشود اما نیروی انسانی کافی ندارد، عملاً ساختمان ساختهایم، نه خدمت.
مردم از کمبود نیرو آسیب میبینند و کادر موجود نیز زیر بار فشار مضاعف فرسودهتر میشود.ماندگاری نیرو فقط با حکم اداری ممکن نیست. کادر بهداشت و درمان باید خود از درمان رایگان در مراکز دولتی مرتبط با دانشگاه بهرهمند شوند. باید برای مسکن، معیشت، رفاه، بیمه تکمیلی، تسهیلات مالی و امتیازات شغلی آنان تدبیر جدی اندیشید. استانی مانند هرمزگان، با شرایط خاص اقلیمی، فاصلههای جغرافیایی، جمعیت پراکنده و فشار بالای مراجعهکنندگان، نیازمند بسته حمایتی ویژه است.واقعیت روشن است: اگر امروز برای تربیت، جذب و نگهداشت نیروی انسانی سلامت اقدام نکنیم، فردا بحران با هیچ بخشنامهای حل نخواهد شد. بورسیه دانشجویان بومی و ماندگار حوزه سلامت، توسعه هنرستانهای بهیاری، جذب نیروهای قراردادی، حمایت معیشتی از کادر موجود و ایجاد مشوقهای ماندگاری، نه لطف است و نه امتیاز اضافی؛ ضرورت حیاتی برای سلامت مردم هرمزگان است. در نظام سلامت، تأخیر همیشه هزینه دارد؛ و اینبار هزینه آن را هم مردم میپردازند، هم کادری که دیگر رمقی برای فرسودهتر شدن ندارد.
ثبت دیدگاه