دریانیوز//بخش کشاورزی همواره یکی از ارکان اصلی امنیت غذایی کشور به شمار میرود و نقش کشاورزان در تأمین نیازهای اساسی جامعه بر کسی پوشیده نیست. با این حال، واقعیتهای امروز این حوزه نشان میدهد که تولیدکنندگان محصولات کشاورزی، بهویژه در استانهایی مانند هرمزگان، بیش از هر زمان دیگری با فشارهای اقتصادی و چالشهای جدی مواجه شدهاند.در سال جاری، افزایش قابل توجه قیمت نهادههای کشاورزی شرایط را برای تولیدکنندگان دشوارتر کرده است. به عنوان نمونه، قیمت کود شیمیایی با نرخ دولتی در هرمزگان جهشی ۵ تا ۷ برابری را تجربه کرده است؛ افزایشی که تأثیر مستقیم بر هزینههای تولید گذاشته و بسیاری از کشاورزان را با نگرانی جدی در مورد ادامه فعالیت خود روبهرو کرده است. در کنار این موضوع، قیمت بذر، سموم کشاورزی، دستمزد کارگران، هزینههای حملونقل و تجهیزات بستهبندی محصولات نیز روندی افزایشی داشته و مجموع این عوامل، تولید را با فشار مضاعف مواجه کرده است. در چنین شرایطی، اهمیت حمایت هدفمند از تولیدکنندگان بیش از گذشته احساس میشود؛ بهویژه در مورد محصولات استراتژیکی مانند گندم که جایگاه ویژهای در سبد غذایی مردم دارد. با وجود این اهمیت، قیمت تضمینی خرید گندم در سال جاری حدود ۴۹ هزار و ۶۵۰ تومان (با احتساب ۶۵۰ تومان بیمه)تعیین شده است؛ رقمی که بسیاری از کشاورزان آن را متناسب با هزینههای واقعی تولید نمیدانند. علاوه بر این، تأخیر در پرداخت مطالبات گندمکاران نیز به یکی از دغدغههای جدی آنان تبدیل شده است.
واقعیت آن است که کشاورز برای تهیه نهادهها و پرداخت دستمزدها نیازمند نقدینگی فوری است و زمانی که مطالبات او با تأخیر پرداخت میشود، ادامه فعالیت برایش دشوار خواهد شد. در چنین فضایی، پایین بودن قیمت خرید و پرداخت دیرهنگام مطالبات میتواند زمینهساز بروز پدیدههایی مانند قاچاق گندم شود؛ زیرا در برخی بازارهای خارج از چرخه رسمی، این محصول با قیمت بالاتر و بهصورت نقدی خریداری میشود.بدیهی است اگر از کشاورزان و گندمکاران حمایت واقعی صورت گیرد و محصول آنان با قیمت مناسبتر و پرداخت بهموقع و نقدی خریداری شود، نهتنها انگیزه قاچاق کاهش مییابد، بلکه تولید داخلی نیز افزایش خواهد یافت. در چنین شرایطی، کشور میتواند با اتکا به ظرفیتهای داخلی، نیاز خود به واردات گندم را کاهش داده و گامهای مؤثرتری در مسیر خودکفایی بردارد. در این حوزه بایستی مانند برخی کشورها، دولت بذرو کود و… را در اختیار کشاورزان قرار دهد و پس از برداشت محصول، هزینه بذر و کود و… را کسر نموده و سود کشاورز را به آنها پرداخت کند تا با اشتیاق بیشتری محصولات استراتژیک وحتی نهاده های دامی و…. تولید کنند.
از سوی دیگر، مشکلات بازار محصولات کشاورزی تنها به گندم محدود نمیشود. تجربه سالهای اخیر نشان داده است که برخی محصولات، با وجود هزینههای بالای تولید، در زمان برداشت با افت شدید قیمت مواجه میشوند؛ بهگونهای که گاهی برداشت آنها نیز صرفه اقتصادی ندارد ودر زمین کشاورزی رها شده ویا غذای دام می شود. نمونه فعلی این وضعیت در مورد محصول پیاز مشاهده میشود که بسیاری از کشاورزان از پایین بودن قیمت آن در بازار گلایه دارند. همچنین گزارشهایی وجود دارد مبنی بر اینکه مطالبات برخی کشاورزان بابت خریدهای دولتی سال گذشته هم هنوز بهطور کامل پرداخت نشده است.تداوم چنین شرایطی میتواند انگیزه تولید در بخش کشاورزی را کاهش دهد و در بلندمدت بر امنیت غذایی کشور تأثیر بگذارد. حمایت اصولی از کشاورزان، اصلاح سیاستهای خرید تضمینی، مدیریت بازار محصولات و توجه جدی به هزینههای تولید، از جمله اقداماتی است که میتواند به پایداری این بخش مهم اقتصادی کمک کند.بیتردید تقویت کشاورزی، تنها حمایت از یک قشر تولیدکننده نیست؛ بلکه سرمایهگذاری برای امنیت غذایی، ثبات بازار و رفاه عمومی جامعه به شمار میآید.
ثبت دیدگاه