دریانیوز//در هرمزگان، استانی که با وجود میزبانی از صنایع بزرگ، بنادر راهبردی، پالایشگاه‌ها و ظرفیت‌های عظیم اقتصادی، همچنان با فقر، محرومیت و بیکاری دست‌وپنجه نرم می‌کند، حالا سفره دانش‌آموزان نیز کوچک‌تر از همیشه شده است. کار به جایی رسیده که برخی خانواده‌ها حتی توان خرید یک پاکت شیر، یک کیک یا یک نان فانتزی برای فرزندشان ندارند؛ خوراکی‌هایی ساده که شاید برای بسیاری از خانواده‌ها چندان به چشم نیاید، اما برای بخشی از دانش‌آموزان هرمزگانی و بخصوص دانش آموزان خانواده های چندفرزندی به کالایی دشوار، لوکس و لاکچری و گاه دست‌نیافتنی تبدیل شده است.این روزها در حالی که بسیاری از دانش‌آموزان با کیف و کتاب راهی مدرسه می‌شوند، برخی دیگر با شکمی گرسنه پا به کلاس می‌گذارند. کودکانی که شاید صبحانه کافی نخورده‌اند، در زنگ تفریح چیزی برای خوردن ندارند و ناچارند گرسنگی خود را تا پایان ساعت مدرسه تحمل کنند. این واقعیتی تلخ است که نباید پشت آمارها، گزارش‌ها و وعده‌های حمایتی پنهان بماند.وقتی قدرت خرید خانواده‌ها هر روز کمتر می‌شود و هزینه‌های زندگی از درآمد بسیاری از خانوارها پیشی می‌گیرد، طبیعی است که نخستین فشارها به بخش‌هایی وارد شود که امکان حذف یا کاهش آن‌ها وجود دارد؛ از جمله تغذیه کودکان. برای خانواده‌ای که در تأمین هزینه‌های ضروری زندگی درمانده است، خرید شیر و میان‌وعده مدرسه نیز به یک دغدغه جدی تبدیل می‌شود. اما مسئله اینجاست که تغذیه دانش‌آموزان نباید قربانی تنگنای اقتصادی خانواده‌ها شود.
گرسنگی در کلاس درس فقط به معنای خالی ماندن شکم یک دانش‌آموز نیست؛ مسئله‌ای است که می‌تواند تمرکز، یادگیری، نشاط و توان مشارکت او در فعالیت‌های آموزشی را تحت تأثیر قرار دهد. نمی‌توان از دانش‌آموزی که ذهنش درگیر گرسنگی و دغدغه‌های اولیه زندگی است، انتظار داشت با تمام توان درس بخواند و در رقابت علمی با همسالان خود موفق باشد. عدالت آموزشی تنها به معنای ساخت مدرسه، تأمین معلم و توزیع کتاب درسی نیست؛ دسترسی به غذای کافی و سالم نیز بخشی جدایی‌ناپذیر از فرصت برابر برای یادگیری است.تناقض تلخ هرمزگان همین‌جاست؛ استانی که سهم مهمی در تولید ثروت ملی دارد و بخش قابل توجهی از صنایع بزرگ کشور را در خود جای داده، اما هنوز دانش‌آموزانی دارد که برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای تغذیه‌ای خود با مشکل روبه‌رو هستند. چگونه می‌توان از ظرفیت‌های اقتصادی این استان سخن گفت، اما نسبت به کودکانی که در همسایگی همین صنایع با گرسنگی به مدرسه می‌روند بی‌تفاوت بود؟
اینجاست که مسئولیت اجتماعی دولت و صنایع معنای واقعی خود را پیدا می‌کند.
مسئولیت اجتماعی نباید به چند مراسم، اهدای نمادین بسته‌های حمایتی یا اقدامات تبلیغاتی محدود شود. اگر صنایع بزرگ هرمزگان خود را بخشی از جامعه این استان می‌دانند، باید در برابر وضعیت معیشتی مردم و به‌ویژه آینده کودکان آن نیز احساس مسئولیت کنند. حمایت از تغذیه دانش‌آموزان محروم می‌تواند یکی از فوری‌ترین و ملموس‌ترین مصادیق ایفای این مسئولیت باشد.دولت نیز نمی‌تواند تمام بار این مسئله را بر دوش خانواده‌ها و نهادهای خیریه بگذارد. آموزش‌وپرورش، استانداری، دانشگاه علوم پزشکی، کمیته امداد و سایر دستگاه‌های حمایتی باید با شناسایی دقیق دانش‌آموزان نیازمند، برنامه‌ای منسجم برای تأمین میان‌وعده سالم و مغذی آنان طراحی کنند. اجرای منظم طرح شیر مدارس، تأمین بسته‌های غذایی مناسب و حمایت از خانواده‌هایی که در تأمین خوراک فرزندانشان مشکل دارند، اقداماتی است که باید از سطح وعده فراتر برود و به برنامه‌ای مستمر تبدیل شود.از سوی دیگر، صنایع بزرگ مستقر در استان، پالایشگاه‌ها، شرکت‌های فولادی، آلومینیومی، معدنی و بنگاه‌های اقتصادی می‌توانند با مشارکت در طرح‌های مشخص و شفاف، بخشی از هزینه تأمین شیر، صبحانه و میان‌وعده دانش‌آموزان مناطق محروم را برعهده بگیرند.
چه اقدامی ارزشمندتر از اینکه بخشی از ثروتی که در این سرزمین تولید می‌شود، صرف سلامت و آینده فرزندان همین سرزمین شود؟ البته این حمایت نباید مقطعی و محدود به روزهای خاص باشد. لازم است آموزش‌وپرورش با همکاری دستگاه‌های مسئول، نقشه‌ای از وضعیت تغذیه دانش‌آموزان محروم استان تهیه کند و صنایع نیز در قالب تفاهم‌نامه‌هایی روشن، تعهدات مشخص و قابل ارزیابی داشته باشند تا هیچ دانش‌آموز نیازمندی به دلیل فقر خانواده از یک وعده غذایی مناسب محروم نماند.هرمزگان برای توسعه به نیروی انسانی توانمند نیاز دارد و این توانمندی از همین کلاس‌های درس شکل می‌گیرد. دانش‌آموزی که امروز از تغذیه مناسب محروم است، فردا برای ساختن آینده خود و جامعه با موانع بیشتری روبه‌رو خواهد شد. نمی‌توان از توسعه، پیشرفت و سرمایه انسانی سخن گفت، اما نسبت به گرسنگی کودکان در مدارس سکوت کرد.امروز مسئله فقط خرید یک پاکت شیر یا یک تکه کیک نیست؛ مسئله حفظ کرامت دانش‌آموزانی است که نباید به دلیل شرایط اقتصادی خانواده‌هایشان احساس محرومیت و تبعیض کنند. هیچ کودکی نباید با حسرت به میان‌وعده همکلاسی‌اش نگاه کند و هیچ پدر و مادری نباید از ناتوانی در تأمین ساده‌ترین خوراکی فرزندش شرمنده باشد.سفره دانش‌آموزان هرمزگان نباید از سفره توسعه استان جا بماند. اگر صنایع از ظرفیت‌های این استان بهره می‌برند و دولت از ثروت‌آفرینی آن سخن می‌گوید، امروز زمان آن است که سهمی ملموس از این ظرفیت‌ها به سفره کودکان محروم برسد؛ چراکه هیچ سرمایه‌گذاری ارزشمندتر از سرمایه‌گذاری بر سلامت، آموزش و آینده نسل فردا نیست.