دریانیوز//دریا ظرفیت دارد، اما زیرساخت و اراده کافی برای بهره گیری از این ظرفیت در هرمزگان وجود ندارد.هرمزگان را با دریا، جزایر، سواحل زیبا و جاذبه‌های کم‌نظیر طبیعی و تاریخی‌اش می‌شناسند؛ استانی که می‌تواند یکی از قطب‌های اصلی گردشگری دریایی و ساحلی کشور باشد و سالانه میزبان هزاران گردشگر داخلی و خارجی شود. با این حال، گردشگری این استان همچنان در سایه غفلت و بی‌توجهی مانده و فاصله میان ظرفیت‌های موجود و واقعیت‌های این صنعت، هر روز بیشتر خود را نشان می‌دهد.گلایه‌های فعالان گردشگری در شورای گفت‌وگوی دولت و بخش خصوصی که روز پنجشنبه گذشته با حضور وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی برگزار شد، بار دیگر نشان داد که مشکلات این حوزه نه ناشناخته‌اند و نه تازه؛ اما همچنان در پیچ‌وخم تصمیم‌گیری‌ها و بروکراسی اداری گرفتار مانده‌اند.وقتی فعالان گردشگری از بلاتکلیفی راه‌اندازی کشتی گردشگری، همکاری نکردن برخی دستگاه‌های متولی و مشکلات تأمین سوخت فعالان گردشگری سخن می‌گویند، باید پذیرفت که مسئله فقط کمبود امکانات نیست؛ گاهی نبود هماهنگی و همراهی دستگاه‌های مسئول، مانع اصلی رونق فعالیت‌هایی است که می‌توانند برای استان اشتغال و درآمد ایجاد کنند.
جای تأسف دارد که در استانی با این همه ظرفیت دریایی، در ساحل بندرعباس حتی یک شناور گردشگری استاندارد فعال و در دسترس مردم و مسافران دیده نمی‌شود تا خانواده‌هایی که از شهرهای مختلف کشور به هرمزگان سفر می‌کنند، بتوانند ساعتی از سفر خود را به گشت دریایی و تماشای زیبایی‌های خلیج فارس اختصاص دهند. حتی شهروندان بندرعباسی نیز از چنین امکانی محروم‌اند؛ در حالی که در بسیاری از شهرهای ساحلی دنیا، گردشگری دریایی یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های سفر و منابع درآمدی شهر به شمار می‌رود.چگونه می‌توان از اقتصاد دریامحور و توسعه گردشگری دریایی سخن گفت، اما برای فعالیت یک کشتی گردشگری، سرمایه‌گذار و فعال اقتصادی را درگیر مراحل طولانی اداری کرد؟ چگونه می‌توان انتظار داشت بخش خصوصی در این حوزه سرمایه‌گذاری کند، اما مشکلات اولیه‌ای مانند تأمین سوخت و مجوزهای لازم همچنان پابرجا باشد؟ گردشگری صنعتی حاشیه‌ای و تشریفاتی نیست.
این بخش زنجیره‌ای گسترده از اشتغال را به حرکت درمی‌آورد؛ از فعالان حمل‌ونقل دریایی و راهنمایان گردشگری گرفته تا هتل‌ها، اقامتگاه‌ها، رستوران‌ها، فروشندگان صنایع‌دستی، بومیان جزایر و کسب‌وکارهای کوچک محلی. رونق آن علاوه بر ایجاد فرصت‌های شغلی، می‌تواند زمینه ورود گردشگران خارجی، ارزآوری و معرفی فرهنگ و میراث ارزشمند هرمزگان را فراهم کند.از سوی دیگر، حمایت از گردشگری نباید صرفاً به برگزاری نشست‌ها، بیان ظرفیت‌ها و صدور وعده‌ها محدود شود. فعالان این حوزه به تصمیم‌های اجرایی، رفع موانع، تسهیل مجوزها، تأمین سوخت ، ارائه تسهیلات با تضامین قابل اجرا و همکاری واقعی دستگاه‌های مسئول نیاز دارند. سرمایه‌گذاری که با هزار امید وارد این عرصه می‌شود، نباید برای حل ابتدایی‌ترین مشکلات فعالیت خود ماه‌ها و سال‌ها منتظر بماند.در کنار گردشگری دریایی، راه‌اندازی بازارچه صنایع‌دستی در بندرعباس نیز می‌تواند گام مهمی در حمایت از هنرمندان و تولیدکنندگان بومی باشد. وعده وزیر میراث فرهنگی برای راه‌اندازی این بازارچه، فرصتی است که نباید در حد یک خبر و اظهار امیدواری باقی بماند.
هنرمندان هرمزگانی باید امکان عرضه مستقیم محصولات خود به گردشگران را داشته باشند تا سهمی واقعی از منافع گردشگری نصیب جوامع محلی شود.هرمزگان برای رونق گردشگری چیزی کم ندارد؛ دریا، جزایر، فرهنگ بومی، موسیقی، غذاهای محلی، صنایع‌دستی و جاذبه‌های طبیعی و تاریخی، سرمایه‌هایی هستند که بسیاری از مناطق گردشگری جهان آرزوی برخورداری از آنها را دارند. آنچه کمبودش احساس می‌شود، حمایت عملی، مدیریت هماهنگ و عبور از نگاه اداری و روزمره به این ظرفیت بزرگ اقتصادی است.اکنون که وزیر میراث فرهنگی از نزدیک در جریان بخشی از مشکلات فعالان این حوزه قرار گرفته است، انتظار می‌رود نتیجه این سفر در قالب تصمیم‌های مشخص و اقدامات عملی دیده شود. دستگاه‌های متولی نیز باید به جای پاس دادن مشکلات به یکدیگر، برای حل آنها پای کار بیایند.گردشگری هرمزگان نباید همچنان در انتظار بماند؛ استانی که دریا دارد اما شناور گردشگری ندارد، جزیره دارد اما از بسیاری فرصت‌های اقتصادی آن بهره کافی نمی‌برد و صنایع‌دستی دارد اما هنرمندانش هنوز برای عرضه مناسب تولیدات خود با مشکل روبه‌رو هستند، بیش از هر چیز به حمایت و اقدام نیاز دارد.وقت آن رسیده است که دریا فقط تماشایی نباشد؛ به فرصتی برای اشتغال، درآمد، ارزآوری و رفاه مردم هرمزگان تبدیل شود.