دریانیوز//هر روز چندین دانش آموز و والدین شان می پرسند آیا جایی کمک مان می کنند تا لباس و کیف و کفش و نوشت افزار برای مدرسه بچه های بخریم و یا خودشان بخرند و به بچه های دانش آموزمان بدهند؛ برخی از این خانواده ها تحت پوشش نهادهای حمایتی هستند و برخی تحت پوشش هیچ نهادی نیستند،اما محرومند و توان خرید این اقلام را ندارند. با یک حساب سرانگشتی متوجه می شویم که برای هر دانش آموز خرید این اقلام بین ۱۵تا ۳۰ میلیون تومان هزینه دارد واگر بخواهید
بی کیفیت ترین اقلام را هم بخرید باید برای هر دانش آموز حداقل ده میلیون تومان هزینه کنید.بازگشایی مدارس برای بسیاری از خانوادهها، فصل شوق و هیجان فرزندان است؛ اما برای بخشی از خانوادههای هرمزگانی، آغاز سال تحصیلی با یک نگرانی بزرگ همراه شده است: «چگونه هزینههای مدرسه فرزندمان را تأمین کنیم؟»لباس و کفش مدرسه، کیف، دفتر، مداد و خودکار و دهها قلم نوشتافزار، شاید برای یک خانواده برخوردار هزینهای قابل مدیریت باشد، اما برای خانوادهای که چند فرزند دانشآموز دارد، یا درآمدش با هزینههای زندگی همخوانی ندارد، همین اقلام ساده میتواند به یک بار سنگین تبدیل شود.این روزها در روستاها، محلات کمبرخوردار هرمزگان و حتی در میان خانوادههای کارگری و کارمندی، نگرانی از هزینههای تحصیل بیش از گذشته شنیده میشود.
خانوادههایی که باید میان اجارهخانه، خوراک، درمان، رفتوآمد و هزینههای تحصیل فرزندان خود تعادل برقرار کنند، حالا با افزایش قیمت بسیاری از کالاهای مورد نیاز مدرسه مواجهاند.در این میان، وضعیت حدود ۱۰۰ هزار دانشآموز تحت پوشش نهادهای حمایتی، تنها بخشی از ماجراست. دانشآموزان بسیاری نیز هستند که تحت پوشش هیچ نهاد حمایتی قرار ندارند، اما خانوادههایشان عملاً توان پرداخت هزینههای تحصیل را ندارند. این خانوادهها گاه به دلیل حفظ شأن و آبرو، مشکلات مالی خود را بیان نمیکنند و فرزندانشان بیسروصدا با کمبودهایی روبهرو میشوند که نباید مانعی بر سر راه تحصیل آنان باشد. اگر این اقلام تامین نشوند، ممکن است دانش آموزان زیادی از تحصیل بازبمانند.خانوادههای چندفرزندی و خانوادههایی که چند دانشآموز دارند، فشار بیشتری را تحمل میکنند. وقتی قرار است همزمان برای دو، سه یا حتی چند فرزند لباس، کفش، کیف و نوشتافزار تهیه شود، هزینهها چند برابر میشود؛ آن هم در شرایطی که درآمد بسیاری از کارگران و کارمندان ثابت مانده یا رشد آن با افزایش هزینههای زندگی فاصله دارد.
هرمزگان تناقض بزرگی هم دارد.شاید یکی از تلخترین تناقضهای هرمزگان همینجا شکل میگیرد؛ استانی که در اقتصاد، تجارت، بندر، انرژی و صنایع بزرگ کشور نقشی تعیینکننده دارد، اما در کنار این ظرفیت عظیم اقتصادی، همچنان خانوادههایی دارد که برای تأمین ابتداییترین نیازهای فرزندانشان با مشکل مواجهاند.بندرعباس نیز همین تصویر دوگانه را پیش روی ما میگذارد؛ شهری که بخش مهمی از اقتصاد کشور در آن جریان دارد، اما در گوشهوکنار آن خانوادههایی زندگی میکنند که برای خرید یک جفت کفش یا یک کیف مدرسه باید حساب و کتاب چندباره انجام دهند. جنگ اخیر نیز شرایط را برای بخشی از خانوادهها دشوارتر کرده است. برخی کسبوکارها آسیب دیده، شماری از خانوادهها با کاهش درآمد یا از دست دادن شغل مواجه شدهاند و در مقابل، هزینههای زندگی افزایش یافته است. در چنین شرایطی، هزینههای آغاز سال تحصیلی برای خانوادهای که پیش از این نیز زیر فشار اقتصادی بوده، میتواند به یک بحران جدی تبدیل شود.اما یک اصل نباید فراموش شود: فقر نباید به مانع تحصیل تبدیل شود.
هیچ دانشآموزی نباید به دلیل ناتوانی خانواده در خرید کیف، کفش، لباس یا نوشتافزار، احساس شرمندگی کند یا از حضور در مدرسه بازبماند. مدرسه باید محل یادگیری، رشد و امید باشد، نه جایی که کودک تفاوت میان جیب خانوادهها را هر روز احساس کند. اینجاست که مسئولیت اجتماعی صنایع، شرکتها و بنگاههای اقتصادی هرمزگان بیش از همیشه اهمیت پیدا میکند. بنگاههایی که در این استان فعالیت اقتصادی دارند، میتوانند بخشی از مسئولیت اجتماعی خود را به حمایت هدفمند از دانشآموزان نیازمند اختصاص دهند؛ نه در قالب کمکهای مقطعی و نمایشی، بلکه با برنامهای منظم برای تأمین بستههای کامل تحصیلی، لباس و کیف وکفش و نوشت افزار دانشآموزان نیازمند.این اقدام نه صدقه، بلکه سرمایهگذاری برای آینده هرمزگان است.استانی که امروز از ظرفیت صنایع، معادن، بنادر و تجارت خود بهره میبرد، فردا به نیروی انسانی توانمند، تحصیلکرده و متخصص نیاز دارد.
اگر دانشآموزی امروز به دلیل فقر از تحصیل بازبماند، هزینه این محرومیت را جامعه در سالهای آینده خواهد پرداخت و افزایش آسیب های اجتماعی را شاهد خواهیم بود.در کنار صنایع، دستگاههای دولتی، خیران، اتاق بازرگانی، اصناف، شهرداریها و سازمانهای مردمنهاد نیز میتوانند با ایجاد یک سازوکار شفاف و هدفمند، اجازه ندهند هیچ دانشآموزی در روستاها و محلات محروم هرمزگان، فقط به دلیل مشکلات مالی خانواده، سال تحصیلی را با محرومیت آغاز کند. مسئله فقط خرید یک کیف یا چند دفتر نیست؛ مسئله حفظ کرامت یک کودک و حق او برای برخورداری از فرصت برابر آموزشی است. هرمزگان اگر میخواهد از ظرفیت عظیم اقتصادی خود برای ساختن آیندهای بهتر استفاده کند، باید از مدرسه شروع کند؛ از همان دانشآموزی که شاید امروز در یک روستای دورافتاده یا محلهای کمبرخوردار، با یک کیف کهنه و چند دفتر باقیمانده از سال گذشته منتظر آغاز مدرسه است. هیچ کودکی نباید به خاطر فقر، از کلاس درس جا بماند.