دریانیوز// مدیرعامل تعاونی تریلی‌داران هرمزگان، گفت: چرا نوبت دیگر استان‌ها محفوظ، اما سهم رانندگان سنگین هرمزگانی می‌سوزد؟ یوسف مظفری با اشاره به وضعیت ناوگان حمل‌ونقل استان اظهار داشت: فعالیت ناوگان ما تنها به مرزهای استان هرمزگان محدود نمی‌شود و همکارانمان در مسیرهای مختلف جغرافیایی کشور به ارائه خدمات حمل‌ونقل مشغول‌اند. با این حال، حجم بار موجود در استان عددی ثابتی ندارد و مدام تحت تأثیر مؤلفه‌های کلان اقتصادی، سیاست‌های ملی، نوسان در ورود کشتی‌ها، میزان فعالیت بنادر و چرخ‌دنده‌های تولیدی صنایع و معادن تغییر می‌کند؛ به طوری که در روزهای پرکار، ممکن است بار برای حدود یک‌صد دستگاه وجود داشته باشد، اما در دوره‌هایی این ارقام جهش کرده و به سه هزار تا سه هزار و پانصد دستگاه می‌رسد. مظفری یکی از ریشه‌ای‌ترین و در عین حال دردناک‌ترین مشکلات رانندگان بومی را سهم ناچیز آنان از سفره بار استان دانست و افزود: بر اساس فرمول‌ها و سهمیه‌های دیکته شده، تنها و تنها ۱۰ درصد از کل بار استان به ناوگان بومی تحت پوشش تعاونی می‌رسد. این حجم از بار که از دل اسکله‌ها، پایانه‌های بندری، صنایع کلان و معادن بیرون می‌آید، در برابر ظرفیت حدود سه هزار دستگاه ناوگان بومی، رقمی ناچیز است و به‌هیچ‌وجه پاسخ‌گوی حداقل‌های معیشتی و کاری رانندگان نخواهد بود.
۳۰ تا ۴۰ روز در انتظار بار
مدیرعامل شرکت تعاونی تریلی‌داران هرمزگان تصریح کرد: این سهم غیرعادلانه و قطره‌چکانی باعث شده است که رانندگان زحمتکش ما برای دریافت تنها یک محموله، گاه بین ۳۰ تا ۴۰ روز در برزخ انتظار بمانند. درست است که در شرایط عادی و روزهای رونق، این مدت انتظار به ۵ تا ۱۰ روز تقلیل می‌یابد، اما روزگار رکود و بحران که فرا می‌رسد، فشار اصلی و ویرانگر آن روی دوش ناوگان بومی هرمزگان آوار می‌شود. هرمزگان از دیرباز یکی از مهم‌ترین رگ‌های حیاتی کشور در حوزه ورود، تخلیه و توزیع کالا بوده و بخش عمده‌ای از بار کشور از همین بنادر می‌گذرد، اما سهم رانندگان بومی از این سفره عظیم، سهمی اندک و حسرت‌بار است.وی با تأکید بر اینکه مطالبه صریح و قاطع ما این است که سهم ناوگان بومی از ۱۰ درصد فعلی حداقل به ۳۰ درصد افزایش یابد، بیان کرد: ناوگان موجود در استان از نظر تجهیزات و توان، آمادگی کامل برای پوشش این حجم از بار را دارد و این جابه‌جایی سهم، می‌تواند خواب طولانی خودروها را به شکل چشمگیری کاهش دهد. در روزهای بحران و رکود که پهلوگیری کشتی‌ها و حجم بار بنادر افت می‌کند، بحران بی‌باری بیش از پیش خود را نشان می‌دهد.
مظفری ادامه داد: بر اساس اسناد و آمارهای رسمی که از مراجع ذی‌صلاح دریافت کرده‌ایم، هرمزگان در شاخص صدور بارنامه در جایگاه هفتم کشور ایستاده، در حالی که استان‌های دیگری با حجم کمتر، در رتبه‌های بالاتری جای گرفته‌اند. با این وجود، بندرعباس به‌عنوان یک پایانه ملی شناخته می‌شود و درهای آن به روی تمامی ناوگان کشور باز است؛ اما نکته تأمل‌برانگیز اینجاست که در بسیاری از استان‌های دیگر، حصار محکمی به نام اولویت‌های بومی به شدت اعمال می‌شود. وی اظهار داشت: ما هرگز مخالف حضور و فعالیت همکارانمان از سایر استان‌ها در بندرعباس نیستیم، بلکه حرف حساب ما برقراری عدالت و احقاق حقوق برابر است. راننده هرمزگانی وقتی به برخی استان‌ها سفر می‌کند، یا دستش از بار کوتاه می‌ماند و یا باید منتظر بماند تا بارهایی که ناوگان بومی آن استان تمایلی به حمل‌شان ندارد به او برسد؛ در حالی که رانندگان سراسر کشور بدون هیچ‌گونه مانع جدی، نام‌نویسی خود را در سامانه نوبت‌دهی بندرعباس انجام می‌دهند.
مدیرعامل شرکت تعاونی تریلی‌داران هرمزگان با انتقاد از نحوه پیاده‌سازی سامانه نوبت‌دهی مجازی در پایانه بار بندرعباس خاطرنشان کرد: این سازوکار عملاً به زیان آشکار رانندگان بومی تبدیل شده است. نوبت‌دهی به‌صورت کاملاً پیامکی و مجازی انجام می‌شود و راننده‌ای از استان دیگر، بدون اینکه قدمی در بندرعباس بگذارد، نوبت خود را رزرو می‌کند و تا زمان فرا رسیدن نوبتش، به‌راحتی دو، سه یا چهار سرویس بار در شهر و دیار خود انجام می‌دهد، بدون آنکه نوبت بندرعباس او باطل شود.
اجحاف در حق ناوگان بومی
وی افزود: در نقطه مقابل، اگر راننده بومی هرمزگان در دوران انتظار طولانی خود، جرأت کند و حتی یک سرویس کوتاه از بندرعباس به میناب یا شهرهای همجوار برود، ممکن است سامانه نوبت‌دهی او را ابطال کند. این رویه چیزی جز اجحاف مضاعف در حق ناوگان بومی نیست؛ راننده غیربومی تا لحظه بارگیری در بندرعباس در شهر خود کسب درآمد می‌کند، اما راننده بومی باید در استان خودش، دست‌روی‌دست بگذارد و منتظر بماند. مظفری خروجی این مکانیزم ناعادلانه را این‌گونه توصیف کرد که راننده بومی باید ۳۰ الی ۴۰ روز صبر کند تا دیگران بارگیری کنند و نوبت به او برسد. در واقع، راننده هرمزگانی در خانه و استان خودش، پشت سر ناوگان غیربومی صف می‌کشد؛ حال آنکه وقتی به استان‌های دیگر می‌رود، درهای اولویت بسته است.
ما این دردها را بارها از طریق استانداری، اتاق بازرگانی، مجمع نمایندگان مجلس و سازمان راهداری پیگیری کرده و جلسات و مکاتبات زیادی داشته‌ایم، اما متأسفانه هنوز به خروجی ملموس و رضایت‌بخشی نرسیده‌ایم و مسئولان استانی تنها به بهانه تابعیت از دستورالعمل‌های تهران، از زیر بار مسئولیت شانه خالی می‌کنند؛ در حالی که درخواست ما بازنگری این آیین‌نامه‌ها متناسب با اقلیم و شرایط ویژه هرمزگان است. وی در پایان یادآور شد: ما تقاضای هیچ امتیاز غیرمنطقی و رانت‌گونه‌ای نداریم؛ حرف‌مان این است که حقوق راننده هرمزگانی با رانندگان سایر استان‌ها در ترازوی عدالت برابر
باشد. اگر بندرعباس پایانه ملی است، شرایط و قوانین در سایر استان‌ها نیز باید به همین میزان برای رانندگان ما باز و فراهم باشد، در غیر این صورت، تعیین سهم و اولویت مشخص برای ناوگان بومی استان، یک ضرورت انکارناپذیر است.