دریانیوز//گاهی یک پرچم، فراتر از تکهای پارچه، حامل یک پیام بزرگ تاریخی است؛ پیامی که نه در اتاقهای دیپلماسی، بلکه در خیابانها و میدانها خوانده میشود. اهدای پرچم از سوی رهبر انقلاب به حافظان خیابان و میدان، آن هم در شرایط حساس جنگی، صرفاً یک اقدام نمادین نیست؛ این اتفاق را باید نشانهای از توجه به مردمی دانست که نزدیک به سیصد شب، خیابان را خالی نکردهاند؛ مردمی که شب و روز، سرما و گرما و خستگی برایشان معنایی نداشته و با حضور مستمر خود، وفاداری به میهن و ایستادگی در روزهای دشوار را به نمایش گذاشتهاند. این پرچم، پیام روشنی دارد: مردمی که در میدان ایستادهاند، دیده میشوند؛ مردمی که هزینه دادهاند، فراموش نمیشوند و مردمی که در روزهای سخت کنار کشورشان ماندهاند، بخشی از حافظه تاریخی این سرزمین خواهند بود. اما در ورای این تصویر، پرسشی بزرگتر پیش روی جهان قرار دارد؛ رابطه رهبران با مردمشان چگونه تعریف میشود؟ در روزگاری که بسیاری از سیاستمداران جهان با بحران اعتماد عمومی، شکافهای اجتماعی و اعتراضات داخلی مواجهاند، صحنههای خیابانی در کشورهای مختلف، بار دیگر اهمیت سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی را به رخ میکشد.
مقایسه این صحنهها با حضور مستمر مردم ایران، دستکم یک واقعیت مهم را یادآوری میکند: هیچ قدرت سیاسی بدون پشتوانه اجتماعی پایدار نمیماند. آمریکا و رژیم صهیونیستی که سالها در محاسبات و سیاستهای خود برای منطقه نسخه میپیچیدند، امروز نیز باید با پیامدهای تصمیمات و سیاستهای خود در عرصه داخلی و بینالمللی مواجه شوند. تاریخ، برخلاف تصور برخی سیاستمداران، حافظه کوتاهی ندارد. اگر در سالهای گذشته، در سوریه، لبنان، عراق و دیگر عرصههای منطقهای، تدابیر راهبردی امام شهید و فرماندهان بزرگی همچون حاج قاسم سلیمانی اتخاذ نمیشد، چهبسا امروز معادلات امنیتی منطقه و موقعیت ایران بسیار متفاوت بود. آن روزها شاید بسیاری عمق آن تصمیمات را درک نمیکردند، اما تاریخ فرصت قضاوت را از هیچکس نمیگیرد.ما برای استقلال و امنیت این سرزمین هزینه دادهایم؛ شهید دادهایم، داغ دیدهایم و زخم خوردهایم. بنابراین، طبیعی است که ملت ایران در برابر هرگونه تجاوز و تهدید، خواهان پاسخگویی عادلانه و قاطع و اجرای عدالت درباره عاملان جنایت باشد. با این همه، اقتدار واقعی در کنار قدرت دفاعی، در حفظ اخلاق، عقلانیت و مسئولیتپذیری نیز معنا پیدا میکند.
و اما آنچه این روزها در خیابانهای ایران میگذرد، صرفاً یک اجتماع شبانه نیست؛ استمرار یک حضور مردمی است که از میدان، سنگر هویت و همبستگی ملی ساختهاند. مردمی که چشمانتظارند تا دشمن بار دیگر دچار خطای محاسباتی شود؛ همان مردمی که پیام امام شهید را به خاطر دارند: «دوران بزندررو گذشته است.» در این میان، اهدای پرچم از سوی رهبر انقلاب به حافظان خیابان، معنایی فراتر از یک هدیه دارد؛ گویی این پرچم، نماد پیوند میان میدان، مردم و مسئولیت تاریخی نسل امروز است. قرآن کریم چه زیبا میفرماید: سوره اسراء، آیه ۸۱. حق آمد و باطل نابود شد؛ بهراستی که باطل، نابودشدنی است. این آیه تنها یک وعده الهی نیست؛ یادآور این حقیقت است که هیچ ظلم و تجاوزی پایدار نمیماند و هیچ ملتی که با ایمان، آگاهی، اتحاد و اراده از سرزمین خود دفاع میکند، نباید در برابر تهدیدها احساس تنهایی کند. امروز این پرچم در دستان مردمی است که نزدیک به سیصد شب، روایت ایستادگی را نوشتهاند؛ روایتی که نه با تهدید پاک میشود، نه با تحریم به فراموشی سپرده میشود و نه با گذر زمان از حافظه تاریخ محو خواهد شد. پرچم را به مردم سپردند؛ اما حقیقت این است که این مردم بودند که در سختترین روزها، پرچم ایران را زمین نگذاشتند. و این شاید مهمترین پیام این روزهای تاریخ ایران باشد.

